Чу нур аз ҷустуҷӯи як лаҳза нанишаст

چو نور از جستجو یک لحظه ننشست

Расед охир бидон парвонаи маст

رسید آخر بدان پروانه مست

Чунон дидаш ки буд аз чашми мардум

چنان دیدش که بود از چشم مردم

Ба чашми мардумони чашми худ гум

به چشم مردمان چشم خود گم

Агар гӯям хаёлии минмўдӣ

اگر گویم خیالی مینمودی

Хаёли ман буд кон ҳам набӯдӣ

خیال من بود کان هم نبودی

Фитодаи болҳо дар ҳам кашид

فتاده بالها در هم کشید

Варақ барҳам зада гашта ҷарида

ورق برهم زده گشته جریده

Чунонаш сӯзи доғ аз сари гузашта

چنانش سوز داغ از سر گذشته

Ки хок аз соя ӯ доғ гашта

که خاک از سایه او داغ گشته

Таниш чун мардумони дидаи хеш

تنش چون مردمان دیده خویش

зи ғам дар айни зорӣ бо дили риш

ز غم در عین زاری با دل ریش

Назар чу бози гирди он нурро дид

نظر چو باز گرد آن نور را دید

Ба меҳри шамъ ӯро гарм пурсед

به مهر شمع او را گرم پرسید

зи айни мардумӣ чун пеш хондаш

ز عین مردمی چون پیش خواندش

Равон бар дидаи равшани нишондаш

روان بر دیده روشن نشاندش

Чу шамъаши риштаҳои ҷон барошуфт

چو شمعش رشته های جان برآشفت

Бнўр аз шавқи нури чашм худ гуфт

بنور از شوق نور چشم خود گفت

Ки эй аз лутф , чашми равшани ман

که ای از لطف، چشم روشن من

Чароғи умри ман гашт аз ту равшан

چراغ عمر من گشت از تو روشن

Туе чашми марои он равшаноӣ

تویی چشم مرا آن روشنایی

Ки афрӯзии чароғи ошноӣ

که افروزی چراغ آشنایی

Бигӯ бо ман ҳадиси шамъи равшан

بگو با من حدیث شمع روشن

Ки борӣ аз фироқаши сӯхтами ман

که باری از فراقش سوختم من

Бигӯ чунасту бовай ҳамнафас кист

بگو چون است و باوی همنفس کیست

Марои ҳол инчунин шуд ҳол ӯ чист

مرا حال اینچنین شد حال او چیست

Забон бикшод нур ва роз гуфташ

زبان بگشاد نور و راز گفتش

Ҳикоятҳо якояк боз гуфташ

حکایت ها یکایک باز گفتش

Хабар аз сӯзи доғ ва зоряш гуфт

خبر از سوز داغ و زاریش گفت

Пас онгаҳ қисса беморяш гуфт

پس آنگه قصه بیماریش گفت

Ба аввали муждаи шодии расонадаш

به اول مژده شادی رساندش

Бохри заҳр дилтангӣ чашондаш

بآخر زهر دلتنگی چشاندش

Чу бишунид ин сухан бисёр бигирист

چو بشنید این سخن بسیار بگریست

Чу шамъ аз оташи дил зор бигирист

چو شمع از آتش دل زار بگریست

зи шавқи шамъи доғ дил фузудаш

ز شوق شمع داغ دل فزودش

Яке сад гашти он доғӣ ки будаш

یکی صد گشت آن داغی که بودش

Бзорӣ гуфташ эй нури ду дида

بزاری گفتش ای نور دو دیده

Чароғи хотир меҳнат кашида

چراغ خاطر محنت کشیده

зи шарҳи меҳнати он шоҳи хубон

ز شرح محنت آن شاه خوبان

Маро оташ задӣ дар риштаи ҷон

مرا آتش زدی در رشته جان

Чу ғамгин кардем ғмхўори ман шӯ

چو غمگین کردیم غمخوار من شو

Шифои бахши дили бемори ман шӯ

شفا بخش دل بیمار من شو

Дарин меҳнати касами фарёд рас нест

درین محنت کسم فریاد رس نیست

Ва гар бошад касе , ғайр аз ту кас нест

و گر باشد کسی، غیر از تو کس نیست

Чу аз лутфи чароғами гашти равшан

چو از لطف چراغم گشت روشن

Надорам баъди азин дастати зи доман

ندارم بعد ازین دستت ز دامن

Дарӣ биравӣ ман аз лутф бигушоӣ

دری بروی من از لطف بگشای

Раҳе бар каъба мақсӯд бинмоӣ

رهی بر کعبه مقصود بنمای