Хуши он ёрон ки дарёӣ шафиқанд
خوش آن یاران که دریای شفیقند
Ба маргу зиндагӣ бо ҳам рафиқанд
به مرگ و زندگی با هم رفیقند
Аҷаби зи оташи парасти ин шева некӯаст
عجب ز آتش پرست این شیوه نیکوست
Ки дар оташ равад бо пайкари дӯст
که در آتش رود با پیکر دوست
Тариқу мазҳаб ошиқ чунонаст
طریق و مذهب عاشق چنانست
Ки ҳар кӯи хўднкшт аз ъосёнст
که هر کو خودنکشت از عاصیانست
Чу он маҷнӯни кӯии меҳрбонӣ
چو آن مجنون کوی مهربانی
Дар оташи сӯхти рахти зиндагонӣ
در آتش سوخت رخت زندگانی
Дили шамъ аз ғамаш дар шеван овехт
دل شمع از غمش در شیون آویخت
зи оби чашми худ тӯфони барангехт
ز آب چشم خود طوفان برانگیخت
Басар рафт он чашмаш бскаҳ ҷӯшед
بسر رفت آن چشمش بسکه جوشید
Вази он оби оташ шавқаш хурӯшед
وز آن آب آتش شوقش خروشید
Таниш бетоб шуд ҷонаш барошуфт
تنش بی تاب شد جانش برآشفت
Кабобӣ шуд дилаши вази сӯз дил гуфт
کبابی شد دلش وز سوز دل گفت
Чаҳ умраст ин ки дар оғозу анҷом
چه عمرست این که در آغاز و انجام
Нарафтам бар муроди хеши як гом
نرفتم بر مراد خویش یک گام
Фалак каз сӯзи меҳрами синаи бгдохт
فلک کز سوز مهرم سینه بگداخت
зи баҳр сӯхтани гӯйии марои сохт
ز بهر سوختن گویی مرا ساخت
Чу ман аз мотами худ сӯхти ҷонам
چو من از ماتم خود سوخت جانم
Чаҳ мотам зад маро дигар надонам
چه ماتم زد مرا دیگر ندانم
Хушаст ин гиря аз чашмтар ман
خوشست این گریه از چشم تر من
Ки донам кас нигаред бар сари ман
که دانم کس نگرید بر سر من
Чу дидӣ мурдаи он ғмдидаҳи худ
چو دیدی مرده آن غمدیده خود
Ҳамеи шасташи боби дидаи худ
همی شستش بآب دیده خود
Задуд хештан бар сари сияҳи баст
زدود خویشتن بر سر سیه بست
Ба мотмдорӣ парвона бинишаст
به ماتمداری پروانه بنشست
Бибаст аз хандаи лаъли гавҳари огӣн
ببست از خنده لعل گوهر آگین
Кушод аз дӯд бар рухи мӯии мшгин
گشاد از دود بر رخ موی مشگین
Дамодам аз гули рухсораи кундӣ
دمادم از گل رخساره کندی
Чу райҳон бар сар хокаш фикандӣ
چو ریحان بر سر خاکش فکندی
зи дӯди дили бмотми каллаи басташ
ز دود دل بماتم کله بستش
Сияҳи пӯшида ва бар мотам нишасташ
سیه پوشیده و بر ماتم نشستش
зи сӯзи гиряу оҳи дамои дам
ز سوز گریه و آه دما دم
Чу кор ҷон расед ӯро бикдм
چو کار جان رسید او را بیکدم
Забонро баркашидӣ аз иродат
زبان را برکشیدی از ارادت
Чу ангушт аз паии шаҳди шаҳодат
چو انگشت از پی شهد شهادت
Ба охир аз дарун оҳӣ баровард
به آخر از درون آهی برآورد
Ба ҷонони ҷони худ ӯ низ биспурад
به جانان جان خود او نیز بسپرد
Чу сарви қомати шамъ аз миён рафт
چو سرو قامت شمع از میان رفت
Фалаки гуфтои биҷой расатон рафт
فلک گفتا بجای راستان رفت
Чу кори меҳр рӯй ӯ табаи гашт
چو کار مهر روی او تبه گشت
Фурӯ рафту шафақи абри сияҳи гашт
فرو رفت و شفق ابر سیه گشت
Гули рӯйиши зи мотам сӯсанӣ шуд
گل رویش ز ماتم سوسنی شد
Саводи дидааш беравшанӣ шуд
سواد دیده اش بی روشنی شد
Чу будӣ дӯди дили дунбола ӯ
چو بودی دود دل دنباله او
Мубаддил шуд бриҳони лола ӯ
مبدل شد بریحان لاله او
Чу охири дасти ҷони шаст аз алоқа
چو آخر دست جان شست از علاقه
Ниҳодаши дӯд бар болини утоқа
نهادش دود بر بالین اتاقه
Ба байни узрои мо чун Вомиқӣ кард
به بین عذرای ما چون وامقی کرد
Ки ҳам маъшӯқӣ ва ҳам ошиқӣ кард
که هم معشوقی و هم عاشقی کرد
Раҳи покони чунин бояд супоранд
ره پاکان چنین باید سپارند
Вагарнаи заҳмат покон надоранд
وگرنه زحمت پاکان ندارند
Ббзми ошиқони мурдани ҳриФист
ببزم عاشقان مردن حریفیست
Вагарнаи ишқу осоиши зриФист
وگرنه عشق و آسایش ظریفیست
Ҳаваси ҷўлонгаҳи раъно ва шан аст
هوس جولانگه رعنا و شان است
Муҳаббати водии меҳнат кашон аст
محبت وادی محنت کشان است
Ҳўснокӣ нагӯйӣ ишқ ва мастӣ аст
هوسناکی نگویی عشق و مستی است
Ки лаъибати бозӣу сӯрат парастӣ аст
که لعبت بازی و صورت پرستی است
Зулоли ишқ каз кавсар гузаштаст
زلال عشق کز کوثر گذشتست
Змотри доманон олӯда гаштаст
زماتر دامنان آلوده گشتست
Чу ошиқ рост пуед дар тариқат
چو عاشق راست پوید در طریقت
Муҷоз ӯ шавад айни ҳақиқат
مجاز او شود عین حقیقت
Ҳар он ишқӣ ки маҳзи ҷонгдозист
هر آن عشقی که محض جانگدازیست
Ҳақиқат нестгар гӯйӣ маҷозӣаст
حقیقت نیست گر گویی مجازیست
Равон ҳар дуашон пари нури бодо
روان هر دوشان پر نور بادا
Ҳадиси ишқашони машҳури бодо
حدیث عشقشان مشهور بادا