эй ёфта ҳар онч бадв дода ва ҳам вароӣ

ای یافته هر آنچ بدو داده و هم ورای

Вази давлати атобак , аз ёрии худоӣ

وز دولت اتابک، از یاری خدای

Сайфӣ ки покшидаҳ шудӣ аз ниёами малик

سیفی که پاکشیده شدی از نیام ملک

Фитна фиканда сар шуду ботили бурӣдаи пой

فتنه فکنده سر شد و باطل بریده پای

Теғи сдоби ранг ту омад сдоби табъ

تیغ سداب رنگ تو آمد سداب طبع

Каз ваии раҳм фусурда шуд айёми фитнаи зой

کز وی رحم فسرده شد ایام فتنه زای

Бузи дӯдаи ӣии зи ранги ҳаводис чу оина

بز دوده ئی ز رنگ حوادث چو آینه

Малики Ироқу арса ӣ Эрон ба теғу рой

ملک عراق و عرصه ی ایران به تیغ و رای

Дар разм бар фалаки занӣ аз пари дилии лакад

در رزم بر فلک زنی از پر دلی لکد

Онҷо ки саракашони замини дркшидаҳи пой

آنجا که سرکشان زمین درکشیده پای

Ҳам чун дурахши домани теғати биўФтд

هم چون درخش دامن تیغت بیوفتد

Ҳргаҳ ки душманат чу шарари брҷҳди зҷоӣ

هرگه که دشمنت چو شرر برجهد زجای

Гар кӯҳ нест ҳзми ту гӯи икқдм ба ҷанб

گر کوه نیست حزم تو گو یکقدم به جنب

Вар бод нест азми ту гӯи як нафаси бпоӣ

ور باد نیست عزم تو گو یک نفس بپای

Фазл хаданг туаст ҳаҷарро зираи шикоф

فضل خدنگ توست حجر را زره شکاف

Нӯк синон туаст зафарро гиреҳи гушой

نوک سنان توست ظفر را گره گشای

Ҷамшед бар дарат ки буд ҷузи яке гё

جمشید بر درت که بود جز یکی گیا

Хуршед бо кафат чаҳ буд ҷузи яке гадоӣ

خورشید با کفت چه بود جز یکی گدای

Банданд бар мизоҷи баҳор инак аз баҳор

بندند بر مزاج بهار اینک از بحار

Гардад ҳавои зи абри садафи гаван гуҳар намой

گردد هوا ز ابر صدف گون گهر نمای

Ин худ баҳонаи исти бгриди ҳамеи фалак

این خود بهانه ایست بگرید همی فلک

Бо сад ҳазор дидаи зи теғат баҳои ва ҳои

با صد هزار دیده ز تیغت به های و های

Чун чанг дар шиканҷа ӣ қаҳри ту хасми малик

چون چنگ در شکنجه ی قهر تو خصم ملک

Қонеъ ҳаме шавад басарии орият чу ноӣ

قانع همی شود بسری عاریت چو نای

Ту кӯии бардаи ӣии зи амирони мамлакат

تو کوی برده ئی ز امیران مملکت

Гӯи хасмро биёу бмидони ҳамеи дарой

گو خصم را بیا و بمیدان همی درآی

Зебади ҳамеи кулоҳи бузургии туро чунонк

زیبد همی کلاه بزرگی تو را چنانک

Бар хусравонаи қади қизили Арсалони қабоӣ

بر خسروانه قد قزل ارسلان قبای

Дерӣаст дайр то бинишастааст чун асир

دیری است دیر تا بنشسته است چون اثیر

Бар шохсори мадҳи ту мурғии нўосроӣ

بر شاخسار مدح تو مرغی نواسرای

Зинҳор то музаввари рой ту нашимурд

زنهار تا مزور رای تو نشمرد

Аз дасти ин кзоФ дар эй жожи хоӣ

از دست این کزاف در ایان ژاژ خای

Мағзаст ӯ зи қофилаи аскари сухан

مغز است او ز قافله عسکر سخن

Ва инҳо ҳама ба дмдмаҳ лофанд чун дароӣ

و اینها همه به دمدمه لافند چون درای

Гӯйанд дар мисли ки зи меҳмон гзир нест

گویند در مثل که ز مهمان گزیر نیست

Меҳмон туаст , бо ӯ як лаҳзаи хуши броӣ

مهمان توست، با او یک لحظه خوش برآی

Чандонаш халъаи бахш ки гардад асиру ғарқ

چندانش خلعه بخش که گردد اسیر و غرق

Чандонаш бодаи даҳ ки шавад масту сргроӣ

چندانش باده ده که شود مست و سرگرای

То ҳаст шаш сипеҳр дигар баъд аз ин сипеҳр

تا هست شش سپهر دگر بعد از این سپهر

То ҳаст як сарой дигар баъд аз ин сарой

تا هست یک سرای دگر بعد از این سرای

Хасми ту аз сарои бақои боди коста

خصم تو از سرای بقا باد کاسته

Ту боз бар сипеҳри шараф мартабат физой

تو باز بر سپهر شرف مرتبت فزای