Гар моя гирад аз рахт эй дилбари офтоб

گر مایه گیرد از رخت ای دلبر آفتاب

Ошиқ шавад замонаи бсди дил , бар офтоб

عاشق شود زمانه بصد دل، بر آفتاب

Ҳар бомдод гирад бар буи рӯй ту

هر بامداد گیرد بر بوی روی تو

На каллаи фалакро дар зевари офтоб

نه کلّه فلک را در زیور آفتاب

Дар рашки ҷайби ту бадаради субҳи перҳан

در رشک جیب تو بدردّ صبح پیرهن

Аз вай чу бомдод бар оради сари офтоб

از وی چو بامداد بر آرد سر آفتاب

То бӯса ӣ зи лаъли ту бар хештан кунад

تا بوسه ی ز لعل تو بر خویشتن کند

Дорад ҳазор кӣсаи кони пари зари офтоб

دارد هزار کیسه کان پر زر آفتاب

Дар зер ҷл кашида ҷамоли ту чарх ро

در زیر جل کشیده جمال تو چرخ را

То рахти бори нома наад бар хури офтоб

تا رخت بار نامه نهد بر خور آفتاب

То зулфи мшкбори ту бар моҳ такя зад

تا زلف مشکبار تو بر ماه تکیه زد

Аз ғами шикаста дил шуд чун миҷмари офтоб

از غم شکسته دل شد چون مجمر آفتاب

Бар хутбаи алўдоъи ҷамолу баҳоии хеш

بر خطبة الوداع جمال و بهای خویش

Ҳар рӯз аз он кабӯд кунад минбари офтоб

هر روز از آن کبود کند منبر آفتاب

Ҳасани ту навбатӣ чу бурун зад бароаи чарх

حسن تو نوبتی چو برون زد براه چرخ

Парчам кунад синони хати меҳвари офтоб

پرچم کند سنان خط محور آفتاب

Аз ршги офтоби рахт ҳар шабӣ чу шамъ

از رشگ آفتاب رخت هر شبی چو شمع

Бо ком хушк бошаду чашмтар офтоб

با کام خشک باشد و چشم تر آفتاب

Мондааст ҷумлаи дида аз ин манзари баланд

مانده است جمله دیده از این منظر بلند

Ҳар рӯз дар назора ӣ он манзари офтоб

هر روز در نظاره ی آن منظر آفتاب

Дар хилватӣ ки моҳи ту занҷири бугсалад

در خلوتی که ماه تو زنجیر بگسلد

Монанди ҳалқа рӯй наад бар дар офтоб

مانند حلقه روی نهد بر در آفتاب

Бе руяти ҷамоли ту сар бар наёвард

بی رؤیت جمال تو سر بر نیاورد

Дар хобгоҳи мағриб аз бистари офтоб

در خوابگاه مغرب از بستر آفتاب

Шаб бар рухи ту бода хӯрам то зъкс ӯ

شب بر رخ تو باده خورم تا زعکس او

Толеъ шавад чу май зи лаби соғари офтоб

طالع شود چو می ز لب ساغر آفتاب

Аз маи ниқоби турраи шбрнг боз кун

از مه نقاب طره شبرنگ باز کن

То бар наёяд аз ттқи ховари офтоб

تا بر نیاید از تتق خاور آفتاب

эй моҳрӯ агарчӣ дарини ҳақ бадаст туаст

ای ماهرو اگرچه دراین حق بدست توست

Чандини макаши забони вақъят дар офтоб

چندین مکش زبان وقعیت در آفتاب

Чокари шӯи офтоби фалакро аз онкӣ ҳаст

چاکر شو آفتاب فلک را از آنکه هست

Дар пеши офтоби замини чокари офтоб

در پیش آفتاب زمین چاکر آفتاب

Дарёии фазлу гавҳари аФзоли шамси дайн

دریای فضل و گوهر افضال شمس دین

Кзкон рой ӯст камӣни гавҳари офтоб

کزکان رای اوست کمین گوهر آفتاب

Гардуни мкрмоти фаромарз каз шараф

گردون مکرمات فرامرز کز شرف

Бо қадар гарданаш набӯд сарвари офтоб

با قدر گردنش نبود سرور آفتاب

Кар , бос ӯ бгнбд нилӯфарӣ расад

کر، باس او بگنبد نیلوفری رسد

Чодар кунад кабӯд чу нилӯфари офтоб

چادر کند کبود چو نیلوفر آفتاب

Беазм ӯ натофт бар ин баҳри нилкўн

بی عزم او نتافت بر این بحر نیلکون

Ҳар субҳдами зи ҳеҷ тарафи маъбари офтоб

هر صبحدم ز هیچ طرف معبر آفتاب

эй , хира зон баёни суханпарвар осмон

ای، خیره زان بیان سخن پرور آسمان

Вои тира зон бенон сахои густари офтоб

وای تیره زان بنان سخا گستر آفتاب

Бе бозуии замири ту гоҳи масофи субҳ

بی بازوی ضمیر تو گاه مصاف صبح

Дар рӯй шаб ҳаме назанад ханҷари офтоб

در روی شب همی نزند خنجر آفتاب

Дар банди як ишорати дунбол чашм туаст

در بند یک اشارت دنبال چشم توست

Коед басари давони басарат яксар офтоб

کاید بسر دوان بسرت یکسر آفتاب

Бе сояи анояти хуршеди раъии ту

بی سایه عنایت خورشید رأی تو

Дар сояи зарра вор шавад мзмри офтоб

در سایه ذره وار شود مضمر آفتاب

Ин зулм каз ту бар сар зар омаду дирам

این ظلم کز تو بر سر زر آمد و درم

Бар сар кунад зи дасти ту хокистари офтоб

بر سر کند ز دست تو خاکستر آفتاب

Аз орзӯии маҷлиси ту бар замини ниҳод

از آرزوی مجلس تو بر زمین نهاد

Зону ба пеши Зуҳраи хиногри офтоб

زانو به پیش زهره خیناگر آفتاب

Зини пас барӣни равоқи сипари шакли дртлўъ

زین پس براین رواق سپر شکل درطلوع

Гирад биҷои теғи бкФи мзмри офтоб

گیرد بجای تیغ بکف مزمر آفتاب

Дар маҷлиси ту гарчи збии Майкии хеш

در مجلس تو گرچه زبی مایکی خویش

Донам ки хидматӣ накунад дар хури офтоб

دانم که خدمتی نکند در خور آفتاب

эй Зуҳра меандеш ки аз хокпои ту

ای زهره میاندیش که از خاکپای تو

Мъҷри фурӯкашад ба рух аз ҳар офтоб

معجر فروکشد به رخ از هر آفتاب

эй баргирифта зон кафи бизоءи моли бахш

ای برگرفته زان کف بیضاء مال بخش

Дар бахшишу атои мадади кайфари офтоб

در بخشش و عطا مدد کیفر آفتاب

Бо лъбтӣ ки оризаш аз пардаи сиёҳ

با لعبتی که عارضش از پرده سیاه

Оради бсҷдаҳ аз фалаки ахзари офтоб

آرد بسجده از فلک اخضر آفتاب

Зини шеъри офтобӣ каз кони хотирам

زین شعر آفتابی کز کان خاطرم

Лаълӣаст каши нишонда дар ӯ афсари офтоб

لعلی است کش نشانده در او افسر آفتاب

Имрӯзи ман раҳе ба ҷаноби ту омадам

امروز من رهی به جناب تو آمدم

Зеро ки бар сипеҳр буд хуштар офтоб

زیرا که بر سپهر بود خوشتر آفتاب

Дорад замири ман бсхни парварии камол

دارد ضمیر من بسخن پروری کمال

Ҳаргизи нишон ки дода суханпарвар офтоб

هرگز نشان که داده سخن پرور آفتاب

Чун ъбҳр омадааст марои табъи дидаи вар

چون عبهر آمده است مرا طبع دیده ور

Казуӣ шавад буқати сухани мазҳари офтоб

کزوی شود بوقت سخن مظهر آفتاب

Ъбҳри зи офтоб шигифта шавад ва лек

عبهر ز آفتاب شگفته شود و لیک

Дар табъи ман шигифта шуд аз , ъбҳри офтоб

در طبع من شگفته شد از، عبهر آفتاب

Ҳарчанд сояи вори сияҳи гашти ҳоли ман

هرچند سایه وار سیه گشت حال من

Ҳам нест аз давидани мстзҳри офтоб

هم نیست از دویدن مستظهر آفتاب

Равшан шавад ба назд атои ту зонкаҳ ҳаст

روشن شود به نزد عطای تو زآنکه هست

Мадҳати фуруши заррау мадҳати хари офтоб

مدحت فروش ذره و مدحت خر آفتاب

То роят аз камӣни гуҳи машриқ бар оварад

تا رایت از کمین گه مشرق بر آورد

Дар соъатӣ бғрб кашад лашкари офтоб

در ساعتی بغرب کشد لشکر آفتاب

Бодо , чунонкии рояти рои ту то бидид

بادا، چنانکه رایت رای تو تا بدید

Шамшери субҳ бар накушуд дигари офтоб

شمشیر صبح بر نکشد دیگر آفتاب

Чун авд гашта толеъи аъдоати мҳтрқ

چون عود گشته طالع اعدات محترق

Дар миҷмари қуръон чу кунад озари офтоб

در مجمر قرآن چو کند آذر آفتاب

Гардуни чанбаряши бсди риштаи бастаи пой

گردون چنبریش بصد رشته بسته پای

Гар бар дар ту саркашад аз чанбари офтоб

گر بر در تو سرکشد از چنبر آفتاب