эй офтоби олами рӯзати хуҷастаи бод

ای آفتاب عالم روزت خجسته باد

Олами бнў , зи зулмати бедоди рустаи бод

عالم بنو، ز ظلمت بیداد رسته باد

Пуштӣ ки ҷузи бхдмти даргоҳи ту дўтост

پشتی که جز بخدمت درگاه تو دوتاست

Ало ба узри перӣ , дар ҳам шикастаи бод

الا به عذر پیری، در هم شکسته باد

Роҳӣ казу бмнзли ҷоҳат тавон расед

راهی کزو بمنزل جاهت توان رسید

Бар мсръони ҳодиса , он роҳи бастаи бод

بر مسرعان حادثه، آن راه بسته باد

Ҳар ков диҳад зи даст , сари риштаи велот

هر کاو دهد ز دست، سر رشته ولات

Ҳаркас ки ҳаст , риштаи умраши гусастаи бод

هرکس که هست، رشته عمرش گسسته باد

Ҳар дил , ки сари змҳри ту бар тофт чун камон

هر دل، که سر ز مهر تو برتافت چون کمان

Аз тири марг , чун ҷигартуз , хастаи бод

از تیر مرگ، چون جگر توز، خسته باد

Бустони тарози маликат , аънии насими адл

بستان طراز ملکت، اعنی نسیم عدل

Аз адли зулфи чатри сиёҳи ту , ҷустаи бод

از عدل زلف چتر سیاه تو، جسته باد

Бар чашмаи синони ту , хуршеди теғи зан

بر چشمه سنان تو، خورشید تیغ زن

зи олоиши кусуфи абад , рӯй шастаи бод

ز آلایش کسوف ابد، روی شسته باد

Бодоми вор бо ту касе , кови ду дил буд

بادام وار با تو کسی، کاو دو دل بود

Чашмаш бурун кашида знохн чу пистаи бод

چشمش برون کشیده زناخن چو پسته باد

Ҳар гул ки перҳани бадарад , дар баҳори адл

هر گل که پیرهن بدرد، در بهار عدل

Аз дасти теғи сабзи қабои ту дастаи бод

از دست تیغ سبز قبای تو دسته باد

Кам карда ӣ умеди ҷаҳони гавҳари карам

کم کرده ی امید جهان گوهر کرم

Дар хоки даргаи ту амли бози ҷустаи бод

در خاک درگه تو امل باز جسته باد

Шохӣ ки банд ёбад аз ӯ , миваи умед

شاخی که بند یابد از او، میوه امید

Аз бехи астноъи ту он шохи рустаи бод

از بیخ اصطناع تو آن شاخ رسته باد

Аънӣ ки бомдод чу сар бар кунад зхўоб

اعنی که بامداد چو سر بر کند زخواب

Гуяд ҷаҳон , ки хилқати шоҳати хуҷастаи бод

گوید جهان، که خلقت شاهت خجسته باد