Дар ин ду паҳна ки майдон адҳамасту саманд

در این دو پهنه که میدان ادهم است و سمند

Хаёли ҳамчуи тўӣӣ дар наёвард бкмнд

خیال همچو توئی در نیاورد بکمند

Латифаи исти ниҳодати зи шаҳри бирнгӣ

لطیفه ایست نهادت ز شهر بیرنگی

Чаҳ ҷои арсаи ҷавлон адҳамасту саманд

چه جای عرصه جولان ادهم است و سمند

Дар он ҷаҳон ки ҷалоли ту ошён биниҳод

در آن جهان که جلال تو آشیان بنهاد

Ғроби шом , чу симурғи субҳ пар бификанад

غراب شام، چو سیمرغ صبح پر بفکند

Маҳоли сарф буд ҳамчуи мӯӣ бар кафи даст

محال صرف بود همچو موی بر کف دست

Дар остини камоли ту дасти ҳоҷатманд

در آستین کمال تو دست حاجتمند

Агар на рояти ширк ошкор мехоҳӣ

اگر نه رایت شرک آشکار میخواهی

Наҳуфтаи дори заҳри чашм , зот бе монанд

نهفته دار زهر چشم، ذات بی مانند

Бадасти музеии тасвир , мо чу ту нишуем

بدست موزه تصویر، ما چو تو نشویم

Ки пои ҳиси басарро чаҳ кафши сим ва чаҳ банд

که پای حس بصر را چه کفش سیم و چه بند

Шарифи маънӣ ваҳйаст агар на дар сӯрат

شریف معنی وحی است اگر نه در صورت

Ба хату ҷилд бик сӯратанд мусҳаф вазанд

به خط و جلد بیک صورتند مصحف وزند

Зиҳии ҳақоиқи ту ҷилва карда зини сӯ чун

زهی حقایق تو جلوه کرده زین سو چون

Зиҳии фазойили ту бод дода зонсўӣ чанд

زهی فضایل تو باد داده زانسوی چند

Сафои рои ту теғӣ кашида шамъи ниҳод

صفای رای تو تیغی کشیده شمع نهاد

Ки бехи тираи ?гиии фитна аз замонаи бикунад

که بیخ تیره گی فتنه از زمانه بکند

Басони ханҷари хуршеди хӯрдаи оби ҳаёт

بسان خنجر خورشید خورده آب حیات

На ҳамчуи дашнаи миррӣхи хӯрдаи заҳри газанд

نه همچو دشنه مریخ خورده زهر گزند

зи ишқи сӯрати ту перҳан қабо карда аст

ز عشق صورت تو پیرهن قبا کرده است

Бар ин мушаббака ӣ обнӯс рӯҳ паранд

بر این مشبکه ی آبنوس روح پرند

зи шарми гавҳари поки ту кунаи кушта буд

ز شرم گوهر پاک تو کونه کشته بود

Ҳар он нигин ки мусофир шавад зи кони Хуҷанд

هر آن نگین که مسافر شود ز کان خجند

Бадасти рахти каши пойгоҳ ту нашигифт

بدست رخت کش پایگاه تو نشگفت

Ки пушт риш шавад боз , зери пшмогнд

که پشت ریش شود باز، زیر پشماگند

Шукр фишонӣ калакати зрмҳи парчами риш

شکر فشانی کلکت زرمح پرچم ریش

Чу пистаи ҷумла даҳон мешавад бшкр ханд

چو پسته جمله دهان میشود بشکر خند

з ҳар ки ҳомила кин туаст чун бодом

ز هر که حامله کین توست چون بادام

Бмрг модар бошад вилодати фарзанд

بمرگ مادر باشد ولادت فرزند

Садои нолаи хасмати зи кӯҳ ин ояд

صدای ناله خصمت ز کوه این آید

Ки эй , дурушти гарони ҷони сард , чун арўнд

که ای، درشت گران جان سرد، چون اروند

Саодати абадӣ бо вайаст ҳам коса

سعادت ابدی با وی است هم کاسه

Ту бар дарии чўсг , аз давр устихон резанд

تو بر دری چوسگ، از دور استخوان ریزند

Сабои хуши нафас аз мақдамат бишорат дод

صبای خوش نفس از مقدمت بشارت داد

Баҳор калла зад айёмро ба хаз ва паранд

بهار کله زد ایام را به خز و پرند

Чу офтоб парастӣ гирифт дида ӣ гул

چو آفتاب پرستی گرفت دیده ی گل

Забон булбул бархонад ъушрӣ аз по занад

زبان بلبل برخواند عشری از پا زند

Чу сару гашти ҳасудати баланди мартаба лек

چو سر و گشت حسودت بلند مرتبه لیک

Бадасти бод буд сарвро зи қади баланд

بدست باد بود سرو را ز قد بلند

Агар чу нақш парешон кунад Зуҳали Зуҳалӣ

اگر چو نقش پریشان کند زحل زحلی

Ту чун сурайё , бо илми ақди улфати банд

تو چون ثریا، با علم عقد الفت بند

Чу қутби ҷои нигаҳи дор ва ҳеҷ ранги мбоз

چو قطب جای نگه دار و هیچ رنگ مباز

зи чанги духтар кӣ бо чаҳор хешованд

ز چنگ دختر کی با چهار خویشاوند

Фсили мадҳи ту сарҳади олам сидқ аст

فصیل مدح تو سرحد عالم صدق است

Чу дар гузаштӣ аз он остон дигар тарфанд

چو در گذشتی از آن آستان دگر ترفند

Барои мадҳи ту дар базм фитратам гуфтанд

برای مدح تو در بزم فطرتم گفتند

Ки хуши забону сбкрўҳи шўчўи сорў ,у қанд

که خوش زبان و سبکروح شوچو سارو، و قند

зи бими шери баҳоии арӯси фикрати ман

ز بیم شیر بهای عروس فکرت من

Ҷаҳон наме талабад бо висол ӯ пайванд

جهان نمی طلبد با وصال او پیوند

Ҷавоби ради ҷаҳони ҷузи қабули рой ту нест

جواب رد جهان جز قبول رای تو نیست

Ки шаҳи писанд арӯсаст ин , на шаҳри писанд

که شه پسند عروس است این، نه شهر پسند

Гуҳӣ ки аз шрҷ кард хаймаи азрақ

گهی که از شرج کرد خیمه ازرق

Ба чашми ҳайрати анҷум дар ӯ ҳаме нигаранд

به چشم حیرت انجم در او همی نگرند

Аҷаб надорам агар ин сипеҳри миҷмараи шакл

عجب ندارم اگر این سپهر مجمره شکل

Бисӯзад оташи хуршеди ҷумларо чу сапанд

بسوزد آتش خورشید جمله را چو سپند

Зиҳии зи кӣсаи дмҳоти гӯшро моя

زهی ز کیسه دمهات گوش را مایه

Зиҳии бхоки қдмҳоти дидаро сӯи ганд

زهی بخاک قدمهات دیده را سو گند

Ҳамеша то набарди таънаи меҳри рӯмӣ вааш

همیشه تا نبرد طعنه مهر رومی وش

Ба нақши бандии фағфуру хони зи аҳли Маранд

به نقش بندی فغفور و خان ز اهل مرند

Бисоти умри ту чун соли даври одами бод

بساط عمر تو چون سال دور آدم باد

Бкому ҳиммати ту шшҳзор ва нуҳсад ваанд

بکام و همت تو ششهزار و نهصد واند

зи ҳрзи мадҳи ту тъўиз дода сӯрат ро

ز حرز مدح تو تعویذ داده صورت را

Муқаррабони хату ақлу ҷон на комӣ чанд

مقربان خط و عقل و جان نه کامی چند