Дар сари мардони ғами ишқи ту мъҷр ме кашад
در سر مردان غم عشق تو معجر میکشد
Зоҳидиро дар харобот қаландар ме кашад
زاهدان را در خرابات قلندر میکشد
Ҳашт роҳ аз каъбаи васли ту то зар ме равад
هشت راه از کعبه وصل تو تا زر میرود
Чори ҳад аз хомаи ишқи ту то сар ме кашад
چار حد از خامه عشق تو تا سر میکشد
Нек бар санҷами туро чун зар кунӣ аҳволи онк
نیک بر سنجم تو را چون زر کنی احوال آنک
Номи ишқат бар забон май орад ва зар ме кашад
نام عشقت بر زبان میآرد و زر میکشد
Хушки бандӣ бар ниқоби афканда то ғайратат
خشک بندی بر نقاب افکنده تا غیرتت
Майли ҳурмон дар ҳазорон дида тар ме кашад
میل حرمان در هزاران دیده تر میکشد
Доми зулфати банд бар пои дилу дайн май наад
دام زلفت بند بر پای دل و دین مینهد
Дасти ҳасанати ҳалқа дар гӯши ма ва хур ме кашад
دست حسنت حلقه در گوش مه و خور میکشد
Обу гул чун бугсалади занҷири ишқат то қазо
آب و گل چون بگسلد زنجیر عشقت تا قضا
Ҷону дилро ришта дар гардани бад-ӣн дарме кашад
جان و دل را رشته در گردن بدین درمیکشد
Ҳаркии дасти овез ӯ тарафи каманд зулф туаст
هرکه دستآویز او طرف کمند زلف توست
Давлаташ бар боми ин пирӯза манзар ме кашад
دولتش بر بام این پیروزه منظر میکشد
Зуди умри олимии бигусасту хашмат ҳар замон
زود عمر عالمی بگسست و خشمت هر زمان
Зер бедодӣ бидиҳ оҳанг бартар ме кашад
زیر بیدادی بده آهنگ برتر میکشد
Лошаи сабрам ки наъли афкандаи роҳи ъност
لاشهٔ صبرم که نعل افکندهٔ راه عناست
Назул тиморат ба манзилгоҳ маҳшар ме кашад
نزل تیمارت به منزلگاه محشر میکشد
Пушт ва паҳлуе надорад лек бори олимӣ
پشت و پهلویی ندارد لیک بار عالمی
Ҳамчуи калаки наҷми аддӣн бо ҷисм лоғар ме кашад
همچو کلک نجمالدین با جسم لاغر میکشد
Он амли бахше ки ҷўдши кор ҳотам ме кунад
آن امل بخشی که جودش کار حاتم میکند
Вони аҷали хашмӣ ки қаҳраши теғ ҳайдар ме кашад
وآن اجل خشمی که قهرش تیغ حیدر میکشد
Аз сари ҳиммати хатиби ҷоҳи ҳокими нисбаташ
از سر همت خطیب جاه حاکم نسبتش
Тилсони моҳ , дар атрФ минбар ме кашад
طیلسان ماه، در اطرف منبر میکشد
Сайли азмаши рахти гул бар пушти сарсар май наад
سیل عزمش رخت گل بر پشت صرصر مینهد
Майли райши кӯҳли андари чашм ахтар ме кашад
میل رایش کحل اندر چشم اختر میکشد
Калаки Монии табъаши он устоди чобук сӯрат аст
کلک مانی طبعش آن استاد چابک صورت است
Козри андари дастгоҳи сунъ озар ме кашад
کآذر اندر دستگاه صنع آذر میکشد
Ҳалқаи гӯши дуоташ чун ҳисоми шоҳи шарқ
حلقه گوش دواتش چون حسام شاه شرق
Ҳалқаҳо дар гӯши аҳли ҳафт кишвар ме кашад
حلقهها در گوش اهل هفت کشور میکشد
Об рӯй ҳукми кавсари ком ӯ аз рӯй сабр
آب روی حکم کوثر کام او از روی صبر
Рӯзу шаби моҳ ар дар бинӣ озар ме кашад
روز و شب ماه ار در بینی آذر میکشد
Ҷираи бози зеҳн ӯ аз ошёни қудсён
جّره باز ذهن او از آشیان قدسیان
Ҳар замонии Ҷабраилиро ба шҳпр ме кашад
هر زمانی جبرئیلی را به شهپر میکشد
Бар ҳамаи соҳиби айёрон май бчрбд дар камол
بر همه صاحب عیاران میبچربد در کمال
Ноқиди зотши баҳри мъёркш сар ме кашад
ناقد ذاتش بهر معیارکش سر میکشد
Риштаҳогар сӯй чанбар мекашад сари пас чаро
رشتهها گر سوی چنبر میکشد سر پس چرا
Ришта ӯ доҷи хасмаши сар ба чанбар ме кашад
رشته او داج خصمش سر به چنبر میکشد
Уқдаи абрӯии қаҳраши моҳро гисўкшон
عقدهٔ ابروی قهرش ماه را گیسوکشان
Дар сиёсати гоҳи саҳни зилл ағбр ме кашад
در سیاست گاه صحن ظل اغبر میکشد
Аз ғубори остонаш ҳар нафаси чашми хирад
از غبار آستانش هر نفس چشم خرد
Зулаи дигар ба зери остин бар ме кашад
زّله دیگر به زیر آستین بر میکشد
Шод бош эй Муҳсинӣ каз манзили эҳсони ту
شاد باش ای محسنی کز منزل احسان تو
Аз паии сармоя ҳар дам назул дигар ме кашад
از پی سرمایه هر دم نزل دیگر میکشد
Дил чу бо ту ақди банди бикри фикратро шабӣ
دل چو با تو عقد بند بکر فکرت را شبی
То саҳаргоҳи абади кобӣн духтар ме кашад
تا سحرگاه ابد کابین دختر میکشد
Дояи абрат дар ин гаҳвораи азрақи ҳлл
دایه ابرت در این گهوارهٔ ازرق حلل
Ним шерони амлро танг дар бар ме кашад
نیم شیران امل را تنگ در بر میکشد
Даст берун кард рояти моҳро бо авҷ ӯ
دست بیرون کرد رایت ماه را با اوج او
Бар маии тғрои маншур музаввар ме кашад
بر مهی طغرای منشور مزّور میکشد
Наъли шабдизи ту чун шаби серума соӣ омад аз онк
نعل شبدیز تو چون شب سرمهسای آمد از آنک
Тўтё дар дидаи ин пер аъўр ме кашад
توتیا در دیدهٔ این پیر اعور میکشد
Дар каманди песаи рӯзу шаб аз бунгоҳи ту
در کمند پیسهٔ روز و شب از بنگاه تو
Бахти нози кибриё бар бом меҳвар ме кашад
بخت ناز کبریا بر بام محور میکشد
Ақлати андари кордон чун аз мамолик дид гуфт
عقلت اندر کاردان چون از ممالک دید گفت
Рахши рустами байн ки пашми окнд бар хар ме кашад
رخش رستم بین که پشمآکند بر خر میکشد
Соҳбои пурвирди кони хотирамро осмон
صاحبا پرورد کان خاطرم را آسمان
Дар сафи мадҳи ту садри банда парвар ме кашад
در صف مدح تو صدر بندهپرور میکشد
Ҳамчуи зуввори ту гӯши ҳуши арбоби ҳунар
همچو زوار تو گوش هوش ارباب هنر
Аз дар фикрам ба домани дарав гавҳар ме кашад
از در فکرم به دامن درو گوهر میکشد
Бораи фазламу лекини олами аблақи маро
بارهٔ فضلم و لیکن عالم ابلق مرا
Дар қатори суҳбати як олам астар ме кашад
در قطار صحبت یک عالم استر میکشد
Шоҳиди табъами зи бими чашми муштӣ бо ҳифоз
شاهد طبعم ز بیم چشم مشتی با حفاظ
Чеҳраҳо дар пардаи хат мънбр ме кашад
چهرهها در پرده خط معنبر میکشد
Алғёс эй Нӯҳи исмати ҳин ки тӯфони бало
الغیاث ای نوح عصمت هین که طوفان بلا
Заврақи умрам ба гирдоби фано дарме кашад
زورق عمرم به گرداب فنا درمیکشد
То шаби ғаввоси шакл аз қаъри ин баҳри нигун
تا شب غواص شکل از قعر این بحر نگون
Сад ҳазорон лؤлؤи хўшоб бар сар ме кашад
صد هزاران لؤلؤ خوشاب بر سر میکشد
Рашки анҷуми бод ҳар гавҳар ки аз дарёии табъ
رشک انجم باد هر گوهر که از دریای طبع
Хотирам дар силки авсофи ту сар дарме кашад
خاطرم در سلک اوصاف تو سر درمیکشد
Бозуу брзти қавии бодо ки чанголи аҷал
بازو و برزت قوی بادا که چنگال اجل
Фақрро дар пои он даст тавонгар ме кашад
فقر را در پای آن دست توانگر میکشد