Хуҷастаи ҷашн араб кард соя бар ҷумҳӯр

خجسته جشن عرب کرد سایه بر جمهور

Баланди соя ӯ рӯй банди чашмаи ҳур

بلند سایه او روی بند چشمه حور

зи зери бурқаъи ин офтоб кард Нидо

ز زیر برقع این آفتاب کرد ندا

Ки садри шоҳи ҷаҳони бод то абади машҳур

که صدر شاه جهان باد تا ابد مشهور

Худои ҳомӣу даргаи баланду бахти мутӣъ

خدای حامی و درگه بلند و بخت مطیع

Замонаи хозеъу шоири ҳалиму бахти ғаюр

زمانه خاضع و شاعر حلیم و بخت غیور

Насибу ғосиби тоҷу сарир тахт вайанд

نصیب و غاصب تاج و سریر تخت ویند

Ба таҳтаи банди адуи ҷони дӯстони масрур

به تخته بند عدو جان دوستان مسرور

Забони ровии маддоҳи шаҳи з бар карда

زبان راوی مداح شه ز بر کرده

Гузориши дами Довӯду нағмаҳои зи бўр

گزارش دم داود و نغمه های ز بور

Дар ин саёқи сухан , бо ман Масеҳ дам аст

در این سیاق سخن، با من مسیح دم است

Ки бози хости баёнами дафинаҳои қубӯр

که باز خواست بیانم دفینه های قبور

Чаҳ оншм ки ба таббохии мизоҷи сухан

چه آنشم که به طباخی مزاج سخن

Замири ман бикунади офтобро мҳрўр

ضمیر من بکند آفتاب را محرور

зи ман ниҳоди сабо чун сабои гуҳи Нитсаон

ز من نهاد صبا چون صبا گه نیسان

зи ман димоғи фалак чун ҳавои гуҳи боҳур

ز من دماغ فلک چون هوا گه باحور

Гуҳари захира баҳр омаду таҳаммули кон

گهر ذخیره بحر آمد و تحمل کان

Чу гашти ганҷи баёнро забони ман ганҷур

چو گشت گنج بیان را زبان من گنجور

Ман аркаи дасти бзлФи сухан барам ки кунад

من ارکه دست بزلف سخن برم که کند

Димоғи миҷмараи бод бар бухор ва бихӯр

دماغ مجمره باد بر بخار و بخور

Чаҳ блбми қФси фазлро ки ҳамто нест

چه بلبم قفص فضل را که همتا نیست

Марои бзхмаҳи манзуму нағмаи мансур

مرا بزخمه منظوم و نغمه منثور

Дамии фусурдаи забон банд медиҳад бар ман

دمی فسرده زبان بند میدهد بر من

Валек нест бхомўшӣ аз хиради дастур

ولیک نیست بخاموشی از خرد دستور

Чу токи нешикарами худ чаҳ суд , олам ро

چو تاک نیشکرم خود چه سود، عالم را

Ки бар усораи ман рӯзгор созад сур

که بر عصاره من روزگار سازد سور

Вуҷӯҳи лаҳви ҷаҳони дрмну маро дар пӯст

وجوه لهو جهان درمن و مرا در پوست

Дилии ири обила ӣ хӯн чу донаи ангур

دلی یر آبله ی خون چو دانه انگور

Маро чаҳ турфа баёнаст ҳамчуи ҷони шарин

مرا چه طرفه بیان است همچو جان شرین

Вале ҳаловат ӯ карда олимии пари шӯр

ولی حلاوت او کرده عالمی پر شور

Санои ман зоФозли шинав ки лоиқ тар

ثنای من زافاضل شنو که لایق تر

Ба ҷайби Мӯсои умрони санои домани тавр

به جیب موسی عمران ثنای دامن طور

Барроқи ман пари рӯҳи алқудси зи ҳирсу зҳрс

براق من پر روح القدس ز حرص و زحرس

Фитод дар серуми афканд дар раҳ .Ҳо давр

فتاد در سرم افکند در ره. ها دور

Агарчӣ саҳар ҳалоласт србсри суханам

اگرچه سحر حلال است سربسر سخنم

Шудӣ зи шефтаи сорӣ чу мардуми мсҳўр

شدی ز شیفته ساری چو مردم مسحور

Сабк димоғ битозам гуҳӣ чу боди аҷул

سبک دماغ بتازم گهی چو باد عجول

Шикастаи пои бимонам , гуҳӣ чу хоки вқўр

شکسته پای بمانم، گهی چو خاک وقور

Гуҳӣ чу мтрқаҳ , бар гӯшмоли хасми маҷд

گهی چو مطرقه، بر گوشمال خصم مجّد

Гуҳӣ чу санадон , бар захмҳои сахти сабур

گهی چو سندان، بر زخم های سخت صبور

Гуҳӣ ба ҷайби фурӯи бардаи сар чу бутемор

گهی به جیب فرو برده سر چو بوتیمار

зи фикри давру локин чу ғмкнони факур

ز فکر دور و لکن چو غمکنان فکور

Гуҳӣ ба тнгдлӣ чун скраҳ гӯша нишин

گهی به تنگدلی چون سکرّه گوشه نشین

зи зулми хумса ӣ ҳмкоскони Найшобӯр

ز ظلم خمسه ی همکاسکان نیشابور

Фалак ба чашми тағайюр нигоҳ кард бмн

فلک به چشم تغیر نگاه کرد بمن

Бидон назар ки буд лаън дар ҳақи манзур

بدان نظر که بود لعن در حق منظور

Ғам чу тавқи гулӯ гир шуд аҷаб набӯд

غم چو طوق گلو گیر شد عجب نبود

Агар бтоқ бар афкандаам ҳадиси сарвар

اگر بطاق بر افکنده ام حدیث سرور

Куҷои расонади ин пои кафши ноҳамвор

کجا رساند این پای کفش ناهموار

Ки музей танг наёяд марои бпои ҳузур

که موزه تنگ نیاید مرا بپای حضور

Фалаки зи сахт камоне ки ҳаст бо ҳамаи кас

فلک ز سخت کمانی که هست با همه کس

Ҳамеи з тир нишоед зи дили дили масрур

همی ز تیر نشاید ز دل دل مسرور

Чу гирди боди ҷаҳонам , зи пой бар гирад

چو گرد باد جهانم، ز پای بر گیرد

Чу бар гирифта буд боз бар наад ба қубӯр

چو بر گرفته بود باز بر نهد به قبور

Сабаби камол ман омад қусӯри ҳоли маро

سبب کمال من آمد قصور حال مرا

Балӣ аҷаб набӯд зон сӯии камоли қусӯр

بلی عجب نبود زان سوی کمال قصور

Манам зиён зада шармсор хашм олуд

منم زیان زده شرمسار خشم آلود

Бадасти чархи мқомр чу мардуми мқмўр

بدست چرخ مقامر چو مردم مقمور

Чу анкабут бидиҳ дасту пои саҳари танам

چو عنکبوت بده دست و پای سحر تنم

Аз он даҳонаи чаҳор Авестоад ва шаш муздур

از آن دهانه چهار اوستاد و شش مزدور

Бар ин тарози ҳазорон хабар ббоФтаҳ ам

بر این طراز هزاران خبر ببافته ام

Ки пудашони з нишотасту торашони зи сарвар

که پودشان ز نشاط است و تارشان ز سرور

Марои бад-ӣни амали охири зи даҳри нои мунсиф

مرا بدین عمل آخر ز دهر نا منصف

Агар ҷазо набӯд камтар аз саноу шакур

اگر جزا نبود کمتر از ثنا و شکور

Чаҳ узр дорам , ҷузи ғайбатӣ ки ақли он ро

چه عذر دارم، جز غیبتی که عقل آن را

Чу тарк аввалӣ хонд гуноҳи нои мҳзўр

چو ترک اولی خواند گناه نا محظور

Гар аз рикоби малик давр мекунад ду се моҳ

گر از رکاب ملک دور میکند دو سه ماه

Марои бҳкми зарурати ҷаҳони нои мшкўр

مرا بحکم ضرورت جهان نا مشکور

Чаҳ аўФтоди сипеҳри фалаки нишеман ро

چه اوفتاد سپهر فلک نشیمن را

Ки бар гузидан ман гашт чуам дами занбӯр

که بر گزیدن من گشت چوم دُم زنبور

Ба мўҳмӣ ки дар ӯ мард муҳталим бошад

به موهمی که در او مرد محتلم باشد

Бтрки ғусли ҷанобати мусалламу маъзӯр

بترک غسل جنابت مسلم و معذور

Се асбаи луқмаи чобуки Аннани чусти рикоб

سه اسبه لقمه چابک عنان چست رکاب

зи коса то бдҳни манзилии шуморади давр

ز کاسه تا بدهن منزلی شمارد دور

Кунад дами ҳайвонот дар ҳавои ҷомид

کند دم حیوانات در هوا جامد

Баҳри нафас ки براردи дами шимолу дбўр

بهر نفس که برآرد دم شمال و دبور

Замин чу оризи перон сол бинмуда

زمین چو عارض پیران سال بنموده

Бозтрор иваз карда машк бо кофур

باضطرار عوض کرده مشک با کافور

Бидон зи пошна то дӯши рафтаи рӯ дар боҳ

بدان ز پاشنه تا دوش رفته رو در باه

зи бас ки пошнаи кӯбади шимоли ҳамчуи ъқўр

ز بس که پاشنه کوبد شمال همچو عقور

Ҳавоӣ . . . . . . . . . Ва боби зани зи ҷаври ҳаво

هوای......... و باب زن ز جور هوا

Ниҳодаи байзаи васвос дар димоғи туюр

نهاده بیضه وسواس در دماغ طیور

Касе зи хонаи бсҳрои дӯд , дар ин мавсим

کسی ز خانه بصحرا دود، در این موسم

Ки азм карда буд , бар фанои худ мқсўр

که عزم کرده بود، بر فنای خود مقصور

Хдоигон напасанданд , боядаш бӯдан

خدایگان نپسندند، بایدش بودن

На дар ҳаёти муҷарради пас аз вафот нашӯр

نه در حیات مجرد پس از وفات نشور

Бхоки наъли барроқи хдоигони ҷаҳон

بخاک نعل براق خدایگان جهان

Ки ӯст ғолияи офтобу серумаи ҳўр

که اوست غالیه آفتاب و سرمه هور

Бадари гуҳаш , ки дар он муфрадӣ буд қайсар

بدر گهش، که در آن مفردی بود قیصر

Бкнгрш ки дар он човушӣ буд фағфур

بکنگرش که در آن چاوشی بود فغفور

Баландяш ки расонид , бар фалаки соя

بلندیش که رسانید، بر فلک سایه

Ба рояташ ки бмонод , то абади Мансур

به رایتش که بماناد، تا ابد منصور

Бидон худоӣ ки бар гштзор дида баранд

بدان خدای که بر گشتزار دیده براند

зи чашми хонаи минои зулоли чашмаи нур

ز چشم خانه مینا زلال چشمه نور

Аз ӯ сипеҳри як абрӯ ва ду чашм равшан дод

از او سپهر یک ابرو و دو چشم روشن داد

Чу Фрқдини яке софӣ ва дигар махмур

چو فرقدین یکی صافی و دگر مخمور

Уқулро ба биёбони зи баҳри ҷабру қадар

عقول را به بیابان ز بحر جبر و قدر

Гуҳии шароб яқин доду гуҳи шароби ғурур

گهی شراب یقین داد و گه شراب غرور

Сипеҳри коркшу рӯзгори кӣсаи гушой

سپهر کارکش و روزگار کیسه گشای

Ду ходиманд дарашро ба неку баъди маъмур

دو خادم اند درش را به نیک و بعد مامور

Бсдри сафаи даъвати гуҳӣ ки омир ӯ

بصدر صفه دعوت گهی که عامر او

Ба чори рукн ва сиқаст то абади маъмур

به چار رکن و ثیق است تا ابد معمور

Базраҳои сафо дар ҳавои дайни раққос

بذره های صفا در هوای دین رقاص

Бики шуъоъи бараҳна ба ним зилли мастур

بیک شعاع برهنه به نیم ظل مستور

Бчоўшони сарои яқин ки серумаи кашанд

بچاوشان سرای یقین که سرمه کشند

Бмили фикрати бедори зулмати диҷўр

بمیل فکرت بیدار ظلمت دیجور

Сёҳӣӣ ки дилаш бар канори чашмаи афв

سیاهئی که دلش بر کنار چشمه عفو

Сифед бар кунад аз дбли фахри дбли Фхўр

سفید بر کند از دِبل فخر دبل فخور

Бсмъи хурдаи шиноси бузурги ҳавсила ӣ

بسمع خرده شناس بزرگ حوصله ی

Ки банк ноӣ ироқии ниўшд аз дами сувар

که بانک نای عراقی نیوشد از دم صور

Бадасти мутлақи одили амир , куну фасод

بدست مطلق عادل امیر، کون و فساد

Ки дар ҳудӯд камолот кард рӯй қусӯр

که در حدود کمالات کرد روی قصور

Бидон кавокиби коФроти баъд ва қурб шавад

بدان کواکب کافراط بُعد و قرب شود

Бензади ҳокими ақли сариҳи шоҳиди зӯр

بنزد حاکم عقل صریح شاهد زور

Ба маҷлисӣ ки буд рӯҳи қудсяши соқӣ

به مجلسی که بود روح قدسیش ساقی

Ба нағма ӣ ки буд чашми аъамяши тнбўр

به نغمه ی که بود چشم اعمیش طنبور

Бидон шабиҳ ки бади чандгоҳи ном ба вай

بدان شبیه که بد چندگاه نام به وی

Бидон сулола ки бади чандгоҳи нои мазкӯр

بدان سلاله که بدُ چندگاه نا مذکور

Бсоқнӣ ки кунад соя бар дами ақраб

بساقنی که کند سایه بر دُم عقرب

Бсоқӣӣ ки наад моя бар дами занбӯр

بساقئی که نهد مایه بر دُم زنبور

Брозқӣ ки хилофаши Аннани каш асл аст

برازقی که خلافش عنان کش اصل است

Ко зон рикоби бад-ӣн узр мешавам маҳҷӯр

کا زان رکاب بدین عذر میشوم مهجور

Агар ба афв гароед замири шоҳи ҷаҳон

اگر به عفو گراید ضمیر شاه جهان

зи гирди кор ба тақдим он шавад моҷўр

ز گرد کار به تقدیم آن شود ماجور

Ба ҷӯаду маънии бахшандагӣу бахшоиш

به جود و معنی بخشندگی و بخشایش

Хати нахуст чаҳ ояд зи номаи мстўр

خط نخست چه آید ز نامه مسطور

Шафиъро бқлўби судӯри шеър ман аст

شفیع را بقلوب صدور شعر من است

Ки ҳам шифоӣ қулӯбаст ва ҳам ҷилои судӯр

که هم شفای قلوب است و هم جلای صدور

Шҳо , баланди ҷнобо , мзФро , малико

شها، بلند جنابا، مظفرا، ملکا

Тўӣӣ ки нест ҷаҳонро зи даргаи ту убӯр

توئی که نیست جهان را ز درگه تو عبور

Замини малики ту , чун боғи ҳафт девор аст

زمین ملک تو، چون باغ هفت دیوار است

зи осмони Фло санг ёб чун нотавр

ز آسمان فلا سنگ یاب چون ناطور

Бъолмӣ ки дар иқтоъи рأФти ту буд

بعالمی که در اقطاع رأفت تو بود

Уқоби боли ҳимояти барад бар ъсФўр

عقاب بال حمایت برد بر عصفور

Тўӣии ҷам дигару тӯри сонӣ аз паии он

توئی جم دگر و تور ثانی از پی آن

Худоӣ кард ҷаноби ту мақсади ҷумҳӯр

خدای کرد جناب تو مقصد جمهور

Ҳамаи хзоӣни дарёи ҳамаи зхоӣри кон

همه خزائن دریا همه ذخائر کان

Бзўли дасти туро як атийят месур

بذول دست تو را یک عطیت میسور

Бдоғи хизмати ту ҷбҳти қулӯбу рикоб

بداغ خدمت تو جبهت قلوب و رکاب

Бтўқи тоъати ту кардани синӣну шҳўр

بطوق طاعت تو کردن سنین و شهور

Қазои мшоиъи ту гарчи муфтӣаст тамом

قضا مشایع تو گرچه مفتی است تمام

Қадари мтобъи ту гарчи мбтлӣаст ҷасур

قدر متابع تو گرچه مبطلی است جسور

Ҳамеша то ки китобӣаст назд мо марқӯм

همیشه تا که کتابی است نزد ما مرقوم

зи моҳу сол бар ӯ сӯрати ҳуруфу сутур

ز ماه و سال بر او صورت حروف و سطور

Китоби умри ту марқӯми боду нои муфрад

کتاب عمر تو مرقوم باد و نا مفرد

Умеди хасми ту мксўри боду нои маҷбур

امید خصم تو مکسور باد و نا مجبور

Агарчӣ иззати айём иллатӣ дорад

اگرچه عزت ایام علتی دارد

Мабодо то абади айёми давлати ту ъшўр

مبادا تا ابد ایام دولت تو عشور