Чаҳ буд моҳ ки бо рӯй ту аз кӯҳ бар ояд

چه بود ماه که با روی تو از کوه بر آید

Чаҳ занад сарв ки бо қади ту боло бинмоед

چه زند سرو که با قد تو بالا بنماید

Ҳар куҷои буи ту омад зи сабо гирд нахезад

هر کجا بوی تو آمد ز صبا گرد نخیزد

Ҳар куҷо рӯй ту омад зи саҳар субҳ наёяд

هر کجا روی تو آمد ز سحر صبح نیاید

Ғамат оварад бадари сабр хирад гуфт ки ҳқо

غمت آورد بدر صبر خرد گفت که حقا

Агар ӯ ӯст ки ман донам азу ҷавр нишоед

اگر او اوست که من دانم ازو جور نشاید

Гуфтӣ ар бар сари ин меҳр бпоӣӣ бихӯрӣ бар

گفتی ار بر سر این مهر بپائی بخوری بَر

Бош ӣнҷо суханӣ ҳаст , агар умри бпоид

باش اینجا سخنی هست ، اگر عمر بپاید

Сабри зиндони фироқи ту шикастани натавонад

صبر زندان فراق تو شکستن نتواند

Вар ба дандони ҳама онаст ки занҷири намояд

ور به دندان همه آن است که زنجیر نماید

Рӯй кас набӯд васли ту , ё бахти ман ин аст

روی کس نبود وصل تو، یا بخت من این است

Ки шаби ҳомилаи ҷузи ҳиҷри ҳаме ҳеҷ назояд

که شب حامله جز هجر همی هیچ نزاید

Бори ин ҳодисаи ман хаста , ба манзил бирасонам

بار این حادثه من خسته ، به منزل برسانم

Гар дар он сар ки ҷафоҳои ту бошад магар ояд

گر در آن سر که جفاهای تو باشد مگر آید

Гуфта будӣ бихӯрам хӯни дилати маслиҳат ин аст

گفته بودی بخورم خون دلت مصلحت این است

Гӯшмоляши бад-ӣни ҷавр ки ӯ кард бибояд

گوشمالیش بدین جور که او کرد بباید

Шояд эй дӯст ҳамин ояд аз он ху ки ту дорӣ

شاید ای دوست همین آید از آن خو که تو داری

Вари ҷуз ин ояд аз он ху ки туро ҳаст нишоед

ور جز این آید از آن خو که تو را هست نشاید

Гардаи гири он ҳамаи лекин , пас аз ин хуии бади ту

گرده گیر آن همه لیکن، پس از این خوی بد تو

Кин барояд бФри дӯсти расонад чаҳ сар ояд

کاین برآید بفر دوست رساند چه سر آید

Ишва медод висоли ту ки рӯзӣ битавонам

عشوه میداد وصال تو که روزی بتوانم

Ақл мегуфт асиро машну ҳарза сарояд

عقل میگفت اثیرا مشنو هرزه سُراید