Ҳасани рӯйиши дида пурхӯн ме кунад

حسن رویش دیده پرخون می‌کند

Ақл воқиф нест то чун ме кунад

عقل واقف نیست تا چون می‌کند

Об мегирад зи рӯйиши чашм ва пас

آب می‌گیرد ز رویش چشم و پس

Акс ӯ он об гулгун ме кунад

عکس او آن آب گلگون می‌کند

Дасти ҳасанаши моҳро гесуи кашон

دست حسنش ماه را گیسو کشان

Аз бисоти чарх берун ме кунад

از بساط چرخ بیرون می‌کند

Ҷумлаи талқини рух ва зулфин ӯст

جمله تلقین رخ و زلفین اوست

Чарх ҳар бедод кокнўн ме кунад

چرخ هر بیداد کاکنون می‌کند

Айн бедодӣаст дар даври ғамаш

عین بیدادی است در دور غمش

Ҳаркии оҳ аз ҷавр крдўн ме кунад

هرکه آه از جور کردون می‌کند

Ақлро чун аблаҳон дар шиша кард

عقل را چون ابلهان در شیشه کرد

Чашм ӯ ёрб чаҳ афсун ме кунад

چشم او یارب چه افسون می‌کند

Зулм ҷазаъаш ошкораст он бигӯӣ

ظلم جزعش آشکارست آن بگوی

Лаъли мтўориши ҳам хӯн ме кунад

لعل متواریش هم خون می‌کند

Аз ҷаҳон ҳар чанд ҷавраш бар ман аст

از جهان هر چند جورش بر من است

Гӯ бикун зеро ки мавзун ме кунад

گو بکن زیرا که موزون می‌کند

Гуфт зару сим , гуфтам рӯйу ашк

گفت زر و سیم، گفتم روی و اشک

Гуфт ин ваҷҳам чу қорун ме кунад

گفت این وجهم چو قارون می‌کند

Нек адое рафт асиро кам мапӣч

نیک ادایی رفت اثیرا کم مپیچ

То мурооти ту афзӯн ме кунад

تا مراعات تو افزون می‌کند