Пояи ҳасани ту офтоб надорад

پایه‌ی حسن تو آفتاب ندارد

Моя ӣ зулфи ту мшкноб надорад

مایه‌ی زلف تو مشکِ ناب ندارد

Мастии чашми хуши тўдид чу нари гас

مستی چشم خوش تو دید چو نرگس

Гуфт ки дорад хумор ва хоб надорад

گفت که دارد خمار و خواب ندارد

Соғари лолаи намӯна даҳан туаст

ساغر لاله نمونه‌ی دهن توست

Лек чаҳ судаст чу нашароб надорад

لیک چه سود است چون شراب ندارد

Нойиб рухсор туаст оташи лекин

نایب رخسار توست آتش لیکن

ӯ ҳама рангаст ва ҳеҷ об надорад

او همه رنگ است و هیچ آب ندارد

Моҳ ки бошад ки дар баробари рӯят

ماه که باشد که در برابر رویت

Чеҳраи зи тшўир дар ниқоб надорад

چهره ز تشویر در نقاب ندارد

Ақл ки муфтӣаст дар мамолики даврон

عقل که مفتی‌ست در ممالک دوران

Мушкили зулфи туро ҷавоб надорад

مشکل زلف تو را جواب ندارد

Чарх чаҳ гуяд ки пеши мавкиби ҳасанат

چرخ چه گوید که پیش موکب حسنت

Ғошия бар дӯш офтоб надорад

غاشیه بر دوش آفتاب ندارد

Ин ҳамаро бози гӯй бо ғами ҳиҷрон

این همه را بازگوی با غم هجران

То ки маро беш дар азоб надорад

تا که مرا بیش در عذاب ندارد

Мунқатиъаст онкӣ чун асир дар ин раҳ

منقطع است آنکه چون اثیر در این ره

Рахти хато бар хар савоб надорад

رخت خطا بر خر صواب ندارد