Дӯши он санами сангдили сими баннои гӯш

دوش آن صنم سنگدل سیم بنا گوش

Омад бар ман танги дилу хастау мадҳуш

آمد بر من تنگ دل و خسته و مدهوش

Ду наргиси махмур чу ду ноижаҳи хӯн

دو نرگس مخمور چو دو نایژه خون

Ду лаъли гуҳари пӯш чу ду новчаи нӯш

دو لعل گهر پوش چو دو ناوچه نوش

эй оризи симинаши пар аз қатраи симоб

ای عارض سیمینش پر از قطره سیماب

эй зулфаки мишкӣнаши пар аз анбари пари ҷӯш

ای زلفک مشکینش پر از عنبر پر جوش

Ду лаб чу ду то лаъл ва ду ёқӯти шукри бор

دو لب چو دو تا لعل و دو یاقوت شکر بار

Ду рух чу ду гулбарг ва ду хуршеди зираи пӯш

دو رخ چو دو گلبرگ و دو خورشید زره پوش

Аз хӯни рухи рангинаши пар аз ҷадвали тақвим

از خون رخ رنگینش پر از جدول تقویم

Вази ашки пар аз гавҳари носуфтаи биногваш

وز اشک پر از گوهر ناسفته بناگوش

Ғарқа шуда аз хӯни дили он чеҳраи ширинаш

غرقه شده از خون دل آن چهره شیرینش

Тира шуд аз гирди ғами он сӯрати некӯаш

تیره شد از گرد غم آن صورت نیکوش

Омад бар ман , гуфт : зиҳии ёри вафодор

آمد بر من، گفت: زهی یار وفادار

Бас зуд шуд ин байъату савганди фаромӯш

بس زود شد این بیعت و سوگند فراموش

Моро ббҳо арза кунад пеши ту нхос

ما را به بها عرضه کند پیش تو نخاس

Ту сангдил аз даври ҳамеи бинӣу хомӯш

تو سنگدل از دور همی بینی و خاموش

эй роҳи хиради баста , гуҳӣ чанд барраи ой

ای راه خرد بسته، گهی چند به ره آی

Ваии сади ҷафои баста , замонӣ бўФо кӯш

وی سد جفا بسته، زمانی به وفا کوش

Бе қадартарин каси манам имрӯз бар ту

بی قدرترین کس منم امروز برِ تو

Ёд оядат он гуҳ ки тиҳӣ монад огўш

یاد آیدت آن گه که تهی ماند آگوش

Баси хӯн ки фурӯи резии шабгири биболин

بس خون که فرو ریزی شبگیر به بالین

Он шаб ки марои ҷӯӣ аз домани шаби пӯш

آن شب که مرا جویی از دامن شب پوش