Насими зулфи он симини санавбар

نسیم زلف آن سیمین صنوبر

Маро бар кард дӯш аз хўобгаҳи сар

مرا برکرد دوش از خوابگه سر

Гули афшонони бболинм гузар кард

گل افشانان به بالینم گذر کرد

Паёмӣ дод азон маъшӯқи дилбар

پیامی داد از آن معشوق دلبر

Итоб омез гуфт : эй сусти паймон

عتاب آمیز گفت: ای سست پیمان

Наёяд гуфтҳои ту баробар

نیاید گفتهای تو برابر

Миёни мо ва ту аҳди ин чунин буд

میان ما و تو عهد اینچنین بود

Ки чун ман дайгаригирӣ ту дар бар ?

که چون من دیگری گیری تو در بر؟

Шаби торик ва ман зи андешаи ту

شب تاریک و من ز اندیشهٔ تو

Чу нафтандӯда мурғии пеши озар

چو نفت اندوده مرغی پیش آذر

Гуҳи андари мавҷи хӯн гум карда ҳанҷор

گه اندر موج خون گم کرده هنجار

Гуҳи андари баҳри ғам гум карда маъбар

گه اندر بحر غم گم کرده معبر

Ақиқин абри тӯфони бори чашмам

عقیقین ابر توفان بار چشمم

Ҷаҳон кардаст пари биҷодаҳ тар

جهان کرده‌ست پر بیجادهٔ تر

зи оҳи ман агар бгдохтии кӯҳ

ز آه من اگر بگداختی کوه

Бнрхи хок будӣ дару гавҳар

به نرخ خاک بودی دُر و گوهر

Чу дарёӣаст ҳар шаби хонаи ман

چو دریاییست هر شب خانه من

Чу киштӣ оташин сӯзанда бистар

چو کشتی آتشین سوزنده بستر

На дарё аз туф киштӣ шавад хушк

نه دریا از تف کشتی شود خشک

На киштӣ аз ғам дарё шавад тар

نه کشتی از غم دریا شود تر

Миёни обу оташи мондаи ҳайрон

میان آب و آتش مانده حیران

Хаёлат дар дилу дидаи мусаввир

خیالت در دل و دیده مصور

зи шаби як нима чун фарзанди умрон

ز شب یک نیمه چون فرزند عمران

Дигар нимаи зи шаби фарзанди озр

دگر نیمه ز شب فرزند آزر

Бад-ӣни ҳолами ману фориғи ту аз ман

بدین حالم من و فارغ تو از من

Бшрти дӯстӣ ин нест дар хур

به شرط دوستی این نیست درخَور

Марогар хат фурӯд омад бъорз

مرا گر خط فرود آمد به عارض

Нагардад зон ҷамоли ман музаввар

نگردد زآن، جمال من مزور

Бхўршиди андар инак ҳам сиёҳӣаст

به خورشید اندر اینک هم سیاهیست

Валикини олам аз нураши мунаввар

ولیکن عالم از نورش منور

Ҳамонам ман бҳсни андар , ки будам

همانم من به حسن اندر، که بودم

Чаҳ шудгар бар самани бррсти анбар ?

چه شد گر بر سمن بررُست عنبر؟

Марои мӯрон мишкӣнанд бар гул

مرا موران مشکین‌اند بر گل

Бигард оризи хуршеди пайкар

به گرد عارض خورشید پیکر

Вагар бар гули бунафша соя афганд

وگر بر گل بنفشه سایه افگند

На бар оташ бар ояд авду анбар ?

نه بر آتش برآید عود و عنبر؟

Набинӣ нави баҳор аз нури хуршед

نبینی نو بهار از نور خورشید

Падед ояд бгл бар , мӯр бемар ?

پدید آید به گل بر، مور بی مر؟

Худовандам ҳаме хондӣ , чаҳ афтод

خداوندم همی خواندی، چه افتاد

Ки акнӯн банда напасандӣу чокар ?

که اکنون بنده نپسندی و چاکر؟

Кунунгар тира шуд он моҳи рухсор

کنون گر تیره شد آن ماه رخسار

Вагар торӣ шуд он гули барги аҳмар

و گر تاری شد آن گلبرگ احمر

Ҳамон ингори кндри мавкиби шоҳ

همان انگار که‌اندر موکب شاه

Бапушед офтобами гирди лашкар

بپوشید آفتابم گرد لشکر

Ва ё мари оризи симини мо ро

و یا مر عارض سیمین ما را

Сияҳ кардаст рӯзи ҷанги мғФр

سیه کرده‌ست روز جنگ مغفر

Марои зини сабзии ориз , дарин фасл

مرا زین سبزی عارض، درین فصل

Ҳазорон равнақасту зинату фар

هزاران رونقست و زینت و فر

Ки бар сабза буд зини пас бсҳро

که بر سبزه بود زین پس به صحرا

Нишоту зи нузҳати шоҳи Музаффар

نشاط و نزهت شاه مظفر

Ҷамоли малик , хоқони муаззам

جمال ملک، خاقان معظم

Хуҷастаи талъату фархундаи ахтар

خجسته طلعت و فرخنده اختر

Малики Хизр , онкии як ангушти родаш

ملک خضر، آنکه یک انگشت رادش

Ҳазорон кавсарасту баҳри ахзар

هزاران کوثرست و بحر اخضر

Худованди худовандони гетӣ

خداوند خداوندان گیتی

Шаҳи шоҳони ҳафт иқлӣм яксар

شه شاهان هفت اقلیم یکسر

Ҷамоли маҷлису майдону мураккаб

جمال مجلس و میدان و مرکب

Низоми масҷиду миҳроби минбар

نظام مسجد و محراب و منبر

На қадарашро пазиради ҳафт гардун

نه قدرش را پذیرد هفت گردون

На ҷоҳашро бас ояд ҳафт кишвар

نه جاهش را بس آید هفت کشور

Худовандӣ , ки хоки пой ӯ ро

خداوندی، که خاک پای او را

Бидида дар кашад , дар рӯм , қайсар

به دیده در کشد، در روم، قیصر

зи ҳукм ӯ замона тавқ созад

ز حکم او زمانه طوق سازد

Бигард гардани чархи мудаввар

به گرد گردن چرخ مدور

Бароиу расму тадбиру шуҷоат

به رای و رسم و تدبیر و شجاعت

Баҷоау ҷӯаду фазлу аслу гавҳар

به جاه و جود و فضل و اصل و گوهر

Надонам ман зи махлуқоташи имрӯз

ندانم من ز مخلوقاتش امروز

Ҳам?ил ӯ ҷузв , аллоҳи Акбар !

همال او جزو، الله اکبر!

Ҷаҳонро нав Низомӣ дод ҷоҳат

جهان را نو نظامی داد جاهت

Чу мари исломро ҷоҳи паямбар

چو مر اسلام را جاه پیمبر

Саодат бо ризои тести мақрун

سعادت با رضای تست مقرون

Саломат дар ҳавои тести мзмр

سلامت در هوای تست مضمر

Ҷаҳонро тоъати ту дрхтист

جهان را طاعت تو چون درختیست

Ки иқболаш гуласту давлаташ бар

که اقبالش گلست و دولتش بر

Касе , кндри хилофи давлати ту

کسی، که‌اندر خلاف دولت تو

Зайд , з акнӯн бгитӣ то бмҳшр

زیَد، ز اکنون به گیتی تا به محشر

Биҷои мӯии равед бар таниши мор

به جای موی روید بر تنش مار

Биҷой хуй чакад мағзи сар аз сар

به جای خوی چکد مغز سر از سر

Аё ҷамшеди малику шери дидор

ایا جمشید ملک و شیر دیدار

Аё маи талъату хуршеди манзар

ایا مه طلعت و خورشید منظر

Баҳор фаррух омад то бшодӣ

بهار فرخ آمد تا به شادی

Кунад мақсӯди ту бо ту муқарар

کند مقصود تو با تو مقرر

Биорояд ҷаҳонро аз паии ту

بیاراید جهان را از پی تو

Чу ҳайкалҳои чин аз нақши озр

چو هیکلهای چین از نقش آزر

Бсҳро бар фишонд лолау гул

به صحرا برفشاند لاله و گل

Балола дар Чехияанд лؤлؤ тар

به لاله درچکاند لؤلؤ تر

Кунад мари оби дидаро мсъд

کند مر آب دیده را مصعد

Кунад мари хоки тираро мънбр

کند مر خاک تیره را معنبر

Балолаи зорҳо бргстрди сим

به لاله‌زارها برگسترد سیم

Бсбзаҳи зорҳо бргстрди зар

به سبزه‌زارها برگسترد زر

Бглбн бар , имории бандад аз гул

به گلبن بر، عماری بندد از گل

Дар озари гавани ситони бФрўзди озар

در آذرگون‌ستان بفروزد آذر

Ҳавои анбари фурӯи резади бсҳро

هوا عنبر فرو ریزد به صحرا

Фалаки парвини фурӯи резади бсоғр

فلک پروین فرو ریزد به ساغر

Туро гуяд ки : акнӯн шод биншин

ترا گوید که: اکنون شاد بنشین

Ки таърихи ҷаҳони нави гашт аз сар

که تاریخ جهان نو گشت از سر

зи неъмати нози байни вази бахт май бол

ز نعمت ناز بین وز بخت می‌بال

зи давлат ком ёб аз бахт бар хур

ز دولت کام یاب از بخت برخَور

Бади андеши ту аз андешаи ту

بد اندیش تو از اندیشه تو

Ҳамаи солаи ҳазину хору музтар

همه ساله حزین و خوار و مضطر

зи ҷоҳу давлату иқболи дарвеш

ز جاه و دولت و اقبال درویش

зи ганҷу гавҳари дидаи тавонгар

ز گنج و گوهر دیده توانگر