Ҳаркас ки дид чеҳраи он тарки симбр
هرکس که دید چهرهٔ آن ترک سیمبر
Аз гулистон боғ нахоҳад гулии бабр
از گُلسِتان باغ نخواهد گلی ببر
Зирокаҳ ҳаст чеҳра ӯ чун гулии бадеъ
زیراکه هست چهرهٔ او چونگلی بدیع
Андари латофат аз ҳамаи гулҳо бадеъ тар
اندر لطافت از همه گلها بدیعتر
Чун гул шавад шукуфтаи рӯзии бпжмрд
چون گل شود شکفته روزی بپژمرد
Венаи гули алии алдўом буд обдор ва тар
وینگل علیالدوام بود آبدار و تر
Гулро кунанд бо шукри омехта ба қанд
گل را کنند با شکر آمیخته به قند
Венаи гули зи табъи хештани оради ҳамеи шукр
وین گل ز طبع خویشتن آرد همی شکر
Гулро кунанд хор ва бирав брнҳнди пой
گل را کنند خوار و برو برنهند پای
Венаи гул буд ҳамеша гиромӣ чу чашми сар
وین گل بود همیشه گرامی چو چشم سر
Гулро зи нури шамсу қамари тозагӣ буд
گل را ز نور شمس و قمر تازگی بود
Венаи гул ба нур ҳаст ба аз шамс ва аз қамар
وین گل به نور هست به از شمس و از قمر
Ҳаргиз гулӣ набӯд ва набошад бад-ӣни сифат
هرگز گلی نبود و نباشد بدین صفت
Пайванд ӯ зи анбару дебои шӯштар
پیوند او ز عنبر و دیبای شوشتر
Аз сими хоми бехаш ва аз авди хоми шох
از سیم خام بیخش و از عود خام شاخ
Аз офтоби баргаш ва аз моҳтоб бар
از آفتاب برگش و از ماهتاب بر
Бар тараф ӯ ҳамаи шабаҳу лаъл дар миён
بر طرف او همه شبه و لعل در میان
Дар зер ӯ ҳамаи саману машк бар зибр
در زیر او همه سَمَن و مشک بر زبر
Барчин ӯ зи сунбули мишкӣни длФриб
برچین او ز سنبل مشکین دلفریب
Гулзор ӯ зи маҷлиси дастури додгар
گلزار او ز مجلسِ دستور دادگر
Одили низоми малики замини сарвари замин
عادل نظام ملک زمین سرور زمین
Олами қавоми дайни ҳудои Сайиди башар
عالم قوام دین هدی سید بشر
Шоистаи бўолмҳосни кои ҳисон ӯ шудаст
شایسته بوالمحاسن کاحسان او شدست
Дар равзаи мъолии олии яке шаҷар
در روضهٔ معالی عالی یکی شجر
Ҳаргизи чунон шаҷар набӯд низ дар ҷаҳон
هرگز چنان شجر نَبُوَد نیز در جهان
Конро зи шукру мадҳ буд сояу самар
کان را ز شکر و مدح بود سایه و ثمر
Дар шарқу ғарби садри вазорат ба ӯ супурд
در شرق و غرب صدر وزارت به او سپرد
Султони шарқу ғарбу худованди баҳр ва бар
سلطان شرق و غرب و خداوند بحر و بر
Гар ҳукм ӯ ба сон дарахтӣ шавад баланд
گر حکم او به سان درختی شود بلند
Аслаш буд ба ховару фаръаш ба бохтар
اصلش بود به خاور و فرعش به باختر
Парвоз агар баробари қад раш кунад уқоб
پرواز اگر برابر قَدرش کند عقاب
Гирад ситорагони фалакро ба зери пар
گیرد ستارگان فلک را به زیر پر
Аз илм агар шудаст алӣ дар ҷаҳони илм
از علم اگر شدست علی در جهان عَلَم
Вази адл агар шудаст умр дар ҷаҳони смр
وز عدل اگر شدست عمر در جهان سمر
Додаст гоҳи илми хилофати бадви алӣ
دادستگاه علم خلافت بدو علی
Додаст гоҳи адли ниёбати бадви умр
دادست گاه عدل نیابت بدو عمر
Осор ӯ ба сон ситорааст як ба як
آثار او بهسان ستاره است یک به یک
Алфоз ӯ чу гавҳар покаст сурбаи сар
الفاظ او چو گوهر پاک است سربهسر
Гӯйии магари тасарруф ӯро мусаххаранд
گویی مگر تصرف او را مسخرند
Андари фалаки ситорау андари садафи гуҳар
اندر فلک ستاره و اندر صدف گهر
Гоҳи қиёси дониш ӯ бугзарад зи ҳад
گاه قیاس دانش او بگذرد ز حد
Вақти шумори бахшиш ӯ бигузар змр
وقت شمار بخشش او بگذر زمَرّ
То пеши халқи дунёи адлаши сипар буд
تا پیش خلق دنیا عدلش سپر بود
Фазли худои арш буд пеш ӯ сипар
فضل خدای عرش بود پیش او سپر
Бо адл ӯ аҷаб набӯдгар ба дашту кӯҳ
با عدل او عجب نبود گر به دشت و کوه
Оянд гургу мяш ба ҳам сӯии обхўр
آیند گرگ و میش به هم سوی آبخور
Бо рой ӯ аҷаб набӯдгар зи осмон
با رای او عجب نبود گر ز آسمان
Оянд пеши тахти шаҳаншоҳи моҳу хур
آیند پیش تخت شهنشاه ماه و خور
Ҳаст аз зафар ҳамеша нафари сӯии даргааш
هست از ظفر همیشه نفر سوی درگهش
Як дам задани ҳамеи зи нФрнгслди нафар
یک دم زدن همی ز نفرنگسلد نفر
Бо ҳайбату сиёсат ӯ душманонаш ро
با هیبت و سیاست او دشمنانش را
Аз табъ ва аз димоғ бирафтааст шӯру сар
از طبع و از دِماغ برفته است شور و سر
Вази ҳиммату саховат ӯ дӯстонаш ро
وز همت و سخاوت او دوستانش را
Дардаст ва дастгоҳ фузудаст зӯру зар
دردست و دستگاه فزودست زور و زر
Аз буи дӯстяш бинозад ҳамеи равон
از بوی دوستیش بنازد همی روان
Вази туф душманяш бисӯзад ҳамеи ҷигар
وز تَفِّ دشمنیش بسوزد همی جگر
Норайаст кини аўкаҳи мъонишро ҳаме
ناری استکین اوکه معانیش را همی
Дидаи пар аз духон кунаду дили пар аз шарар
دیده پر از دُخان کند و دل پر از شرر
Бадхоҳ ӯ сафар ба раҳе кард дербоз
بدخواه او سفر بهرهی کرد دیرباز
Ҳаргиз умед нест ки боз ояд аз сафар
هرگز امید نیستکه باز آید از سفر
ӯро стоӣу қиссаи давр фалак магӯӣ
او را ستای و قصهٔ دور فلک مگوی
ӯро парасти вондаҳи кор ҷаҳон махӯр
او را پرست وَانْدُه کار جهان مَخَور
Ков сокинаст агар чаҳ фалак ҳаст бе қарор
کاو ساکن است اگر چه فلک هست بیقرار
Ков комиласт агарчӣ ҷаҳон ҳаст мухтасар
کاو کامل است اگرچه جهان هست مختصر
эй зирклки ту зхтн то ба қирвон
ای زیرکلک تو زختن تا به قیروان
Ваии зери ҳукми ту зи ҳалат то ба Кошғар
وی زیر حکم تو ز حِلّت تا بهکاشغر
эй кадхудои Подшаҳӣ каз футуҳ ӯст
ای کدخدای پادشهی کز فتوح اوست
Машриқи пар аз аҷоибу мағриби пар аз ъбр
مشرق پر از عجایب و مغرب پر از عِبَر
То сӯрати бадеъи ту эзад наёфарид
تا صورت بدیع تو ایزد نیافرید
Давлат нашуд мусаввир дар олами сувар
دولت نشد مُصَوَّر در عالم صُور
То калаки ту ба зари ннгорид рӯй рӯз
تا کلک تو به زر ننگارید روی روز
Андар ҷаҳон набӯд шаби фитнаро саҳар
اندر جهان نبود شب فتنه را سحر
Шоҳи ҷаҳон ба малик сулаймон дигараст
شاه جهان به ملک سلیمان دیگرست
Дар малик ӯ ба илми туе осиф дигар
در ملک او به علم تویی آصَف دگر
Ваҳми ту дар шикастани хасмон зиёдат аст
وهم تو در شکستن خصمان زیادت است
Аз дастбурди рустаму афсуни золи зар
از دستبرد رستم و افسونِ زالِ زر
Оташи зи хашми тавбаи ҳаҷар дар наҳуфта шуд
آتش ز خشم توبه حجر در نهفته شد
Воб аз латофати ту равони гашт аз ҳаҷар
واب از لطافت تو روانگشت از حجر
Аз меҳр ту расед ба сӯии ҷинони нишон
از مهر تو رسید به سوی جنان نشان
Взкин ту расед ба сӯии сқри хабар
وزکین تو رسید به سوی سقر خبر
Ризвон гирифт сӯрати меҳри ту дар ҷинон
رضوان گرفت صورت مهر تو در جنان
Молик гирифт пикркини ту дар сқр
مالکگرفت پیکرکین تو در سقر
Он ков хатар накарду тўрои гашти никхўоаҳ
آن کاو خطر نکرد و تورا گشت نیکخواه
Фарзонаи вори хештани афканд дар хатар
فرزانهوار خویشتن افکند در خطر
Дар бешаи хилофи тугар жарф бингаранд
در بیشهٔ خلاف توگر ژرف بنگرند
Бечоратар зи оҳӯӣ модааст шери нар
بیچارهتر ز آهوی ماده است شیر نر
Ҳркўи зФр ҳаме бигушоед зи нақси ту
هرکو زَِفَر همی بگشاید ز نقص تو
Дасти фалак ҳама кунадаш хок дар зФр
دست فلک همهکندش خاک در زفر
Номи тўрои сздкаҳи зафар бандагӣ кунад
نام تورا سزدکه ظفر بندگی کند
Каз рои ту Фроштаҳ шуд рояти зафар
کز رای تو فراشته شد رایت ظفر
Боқӣ буд ба чун ту халафи ҳишмати салаф
باقی بود به چون تو خَلَف حِشمتِ سَلَف
Олӣ буд ба чун ту писари давлати падар
عالی بود به چون تو پسر دولت پدر
Фархундаи он салаф ки мар ӯро туе халаф
فرخنده آن سَلَف که مر او را تویی خلف
То зиндаи он пдркаҳи мар ӯро туе писар
تا زنده آن پدرکه مر او را تویی پسر
Бо ҳиммати ту чарх баситаст чун срӣ
با همت تو چرخ بسیط است چون ثری
Бо хотири ту баҳр муҳӣтаст чун шимур
با خاطر تو بحر محیط است چون شَمَر
Ҷӯади ту чун ҳавост ки натавон азуи шикеб
جود تو چون هواست که نتوان ازو شکیب
Хашми ту чун қазост ки натавон азуи ҳазар
خشم تو چون قضاست که نتوان ازو حذر
Боғи мдиҳро нъм туаст чун сабо
باغ مدیح را نعم توست چون صبا
Кишти умед рокрм туаст чун мтр
کشت امید راکرم توست چون مطر
Гар ҳоҷиби ту пӯшади пайкорро зира
گر حاجب تو پوشد پیکار را زره
Вари човуши ту бандади пархошро камар
ور چاوش تو بندد پرخاش را کمر
Он мурғро ба тир ба зери орад аз ҳаво
آن مرغ را به تیر به زیر آرد از هوا
Венаи рангро ба теғи фурӯди орад аз камар
وین رنگ را به تیغ فرود آرد از کمر
То ҳафтро ҳамеша масираст дар буруҷ
تا هفت را همیشه مسیرست در بروج
То ҳафтро ҳамеша мадораст бар мдр
تا هفت را همیشه مدارست بر مدر
Шаш чизи боди баҳри ту ҳамвора зини ду ҳафт
شش چیز باد بهر تو همواره زین دو هفت
Иқболу ъзу давлату ҷоҳу ҷамолу фар
اقبال و عز و دولت و جاه و جمال و فر
Аз бахти бандагони тўрои ноз бе ниёз
از بخت بندگان تورا ناز بینیاز
Вази даҳри чокарони тўрои нафъ бе зарар
وز دهر چاکران تورا نفع بیضرر
Доими кушодаи чашм дар иқболи ту қазо
دایم گشاده چشم در اقبال تو قضا
Доими ниҳодаи гӯш бар овози ту қадар
دایم نهاده گوش بر آواز تو قدر
Гӯшӣ ки на ба ҷони сухани тўкнди самоъ
گوشیکه نه به جان سخن توکند سماع
Чашмӣ ки на зи дил ба сӯй ту кунад назар
چشمیکه نه ز دل به سوی تو کند نظر
Аз ҳодисоти гетии он чашми боди кӯр
از حادثات گیتی آن چشم باد کور
Вази ноӣботи гардуни он гӯши боди кар
وز نائبات گردون آن گوش باد کر
Бар ту хуҷастаи мавсими қурбону рӯзи ид
بر تو خجسته موسم قربان و روز عید
Дар рӯзи иди ҷашни баҳорати хуҷаста тар
در روز عید جشن بهارت خجسته تر