Гавҳарӣ гуё казу шуд дидаи пургавҳари маро

گوهری گویا کزو شد دیده پرگوهر مرا

Кард мишкӣни чанбар ӯ пушт чун чанбари маро

کرد مشکین چنبر او پشت چون چنبر مرا

Ишқ ӯ симин ва заррин кард рӯйу мӯии ман

عشق او سیمین و زرّین ‌کرد روی و موی من

ӯ ҳаме хоҳад ки бФрибд ба симу зари маро

او همی خواهد که بِفریبد به سیم و زر مرا

То марои дил ос шуд дар Осиёи ишқ ӯ

تا مرا دل آس شد در آسیای عشق او

Ҳаст пиндории ғубори Асия бар сари маро

هست پنداری غبار آسیا بر سر مرا

Дида чун ъбҳрши бастаи ҳамаи хӯн дар танам

دیدهٔ چون عَبهَرش بسته همه خون در تنم

То ҳамаи тан зард шуд чун дидаи ъбҳри маро

تا همه تن زرد شد چون دیدهٔ عبهر مرا

Аз сиришк ва аз тапончаи чеҳра ман шуд чно нак

از سرشک و از تپانچه چهرهٔ من شد چُنا‌نک

Гар бибинад боз нашносад зи нилӯфари маро

گر ببیند باز نشناسد ز نیلوفر مرا

Зоби чашму озари дил ҳар шабӣ то бомдод

زاب چشم و آذر دل هر شبی تا بامداد

Қатра ва шуълааст дар болин ва дар бистари маро

قطره و شعله است در بالین و در بستر مرا

Пеши довари барадам ӯро фитна шуд довар бар ӯ

پیش داور بردم او را فتنه شد داور بر او

То зи рашкаш доварӣ афтод бо довари маро

تا ز رشکش داوری افتاد با داور مرا

Чун зи дард дил биноледам маро бовар надошт

چون ز درد دل بنالیدم مرا باور نداشت

Кошкӣ дидӣ дилам то доштӣ бовари маро

کاشکی دیدی دلم تا داشتی باور مرا

Гар табибони азглу шукри алоҷ дил кунанд

گر طبیبان ازگل و شَکّر علاج دل کنند

ӯ чаро дард дил оварад аз гулу шукри маро

او چرا درد دل آورد از گل و شَکّر مرا

Ҳар замони орад ба амди аи зулфро наздики лаб

هر زمان آرد به عَمد‌ا زلف را نزدیک لب

То намояди дӯди дӯзах бар лаби кавсари маро

تا نماید دود دوزخ بر لب کوثر مرا

Тока ӯ аз шаби ҳамеи занҷири создгрди рӯз

تاکه او از شب همی زنجیر سازدگرد روز

Ишқ ӯ чун ҳалқа дорад рӯзу шаб бар дар маро

عشق او چون حلقه دارد روز و شب بر در مرا

Гар зи ишқаши фитнаи иأҷўҷи хезад дар дилам

گر ز عشقش فتنهٔ یأجوج خیزد در دلم

Бас буд ҷоҳи Садидии сади Искандари маро

بس بود جاه سَدیدی سَدّ اسکندر مرا

Ҷоҳи он соҳиб ки ӯ шамс алшрФ дорад лақаб

جاه آن صاحب که او شمس‌الشّرف دارد لقب

Ваз шараф кардаст бо шамсу фалаки ҳамсари маро

وز شرف‌کردست با شمس و فلک همسر مرا

Онкии эзад ҳамчунонк ӯро ба сунъи лутфи хеш

آنکه ایزد همچنانک او را به صُنع لطف خویش

Кунят садиқ доду номи пайғамбари маро

کُنیت صِدّیق داد و نام پیغمبر مرا

Ҷони поки мейри Абуҳотам ҳаме гуяд ба хулд

جان پاک میر ابوحاتم همی‌گوید به خُلد

Каз нишот ӯст нозу шодӣу муфаххари маро

کز نشاط اوست ناز و شادی و مَفخَر مرا

Гарчи бе пайкари маро дар равзаи ризвон хуш аст

گرچه بی‌پیکر مرا در روضهٔ رضوان خوش است

Орзӯ ояд ҳаме аз баҳр ӯ пайкари маро

آرزو آید همی از بهر او پیکر مرا

Бар сар ӯ бошадӣ ҳар соъатии парвози ман

بر سر او باشدی هر ساعتی پرواز من

Гар диҳандӣ бар мисоли мурғи болу пари маро

گر دهندی بر مثال مرغ بال و پر مرا

Гуфт гетӣ аз муродаш барнагардам то буд

گفت‌گیتی از مرادش برنگردم تا بود

Обу хоку боду оташи унсуру гавҳари маро

آب و خاک و باد و آتش عنصر و گوهر مرا

Гуфт оташ гарчи ман рухшанда ва сӯзанда ам

گفت آتش گرچه من رخشنده و سوزنده‌ام

Нори хашм ӯ кунад ангушту хокистари маро

نار خشم او کند انگشت و خاکستر مرا

БодгФт аз халқ ӯ ман баҳра Эй кардам ниҳон

بادگفت از خلق او من بهره‌ای کردم نهان

То лақаб бошад ҷаҳони орои ҷонпарвар маро

تا لقب باشد جهان آرای جان پرور مرا

Оби гуфтогар маро будӣ сафои табъ ӯ

آب‌گفتا گر مرا بودی صفای طبع او

Кас надидӣ тира дар дарё ва дар Фрғри маро

کس ندیدی تیره در دریا و در فَرغَر مرا

Хоки гуфтогар маро будӣ зи ҳалам ӯ насиб

خاک‌گفتا گر مرا بودی ز حلم او نصیب

Бар ҳавои ҳаргизи набардии ҷунбиши сарсари маро

بر هوا هرگز نبردی جنبش صَرصَر مرا

Хусрави машриқ ҳаме гуяд ки аз тадбир ӯст

خسرو مشرق همی‌گوید که از تدبیر اوست

Дар ҷҳондории мусаллами хотаму афсари маро

در جهانداری مُسلّم خاتم و افسر مرا

То сипаҳдор маро бошад чу ӯ Фрмонбрӣ

تا سپهدار مرا باشد چو او فرمانبری

Шаҳриёрон ҷаҳон бошанд Фрмонбри маро

شهریاران جهان باشند فرمانبر مرا

Тока шуд махдуми ман дар лашкари ман паҳлавон

تاکه شد مخدوم من در لشکر من پهلوان

Ҷрх лшкргаҳ шуду сайёрагони лашкари маро

جرخ لشکرگَه شد و سَیّارگان لشکر مرا

Аз наҳифи теғи махдумам ба ҳинду тарку рӯм

از نهیب تیغ مخدومم به هند و ترک و روم

Тоъатаст аз раъй ва аз фағфур ва аз қайсари маро

طاعت است از رأی و از فَغفُور و از قیصر مرا

Ёвари ман фатҳ ва нусрат бошад андркорзор

یاور من فتح و نصرت باشد اندرکارزار

То буд дар фатҳу нусрати теғ ӯ ёвари маро

تا بود در فتح و نصرت تیغ او یاور مرا

Соҳиби одил ҳаме гуяд ки аз дидор ӯст

صاحب عادل همی‌گوید که از دیدار اوست

Равшаноӣ ҳар замони афзӯн ба чашми андари маро

روشنایی هر زمان افزون به چشم اندر مرا

То ҳамаи халқи ҷаҳонро зиндагонӣ дархураст

تا همه خلق جهان را زندگانی درخورست

Ҳаст ҳамчун зиндагонии меҳр ӯ дархури маро

هست همچون زندگانی مهر او درخور مرا

Ъз дайн гуяд ҳаме то ӯ вазир ман шудаст

عِزّ دین‌گوید همی تا او وزیر من شدست

Ъз ва пирӯзӣаст азгрдўн ва аз ахтари маро

عز و پیروزی است ازگردون و از اختر مرا

Аз мубораки рой ӯ ҳирама ки бар ман бугзарад

از مبارک رای او هرمه که بر من بگذرد

Нусратии дигар буд бар душмани дигари маро

نصرتی دیگر بود بر دشمن دیگر مرا

Гуҳ буд бар найзаи пеши ман сргрднгшон

گه بود بر نیزه پیش من سرگردنگشان

Гуҳ буд бар ҳнҷри гарданкашони ханҷари маро

گه بود بر حنجر گردنکشان خنجر مرا

Аз наҳифи теғи ман чун зркнди рухсори зард

از نهیب تیغ من چون زرکند رخسار زرد

Гар ба разм андар бибинад пӯри золи зари маро

گر به رزم اندر ببیند پورِ زالِ زر مرا

Онҳаҳ бишунидам ба айёми мулӯки рӯзгор

آنحه بشنیدم به ایام ملوک روزگار

Ҳаст сад чандон ба айёми малики санҷари маро

هست صد چندان به ایام ملک سنجر مرا

То марои дастур бўбкрст бошад кӣ аҷаб

تا مرا دستور بوبکرست باشد کی عجب

Гар буд азми умр бо савлати ҳайдари маро

گر بود عزم عُمَر با صولت حیدر مرا

Равнақи кори ман аз тадбири дастур ман аст

رونق کار من از تدبیر دستور من است

Ҳеҷ дастурӣ набошад зини муборактар маро

هیچ دستوری نباشد زین مبارکتر مرا

Боди фарвардин ҳаме гуяд ки аз иқбол ӯст

باد فروردین همی گوید که از اقبال اوست

Бошад андари зинати офоқи ёригари маро

باشد اندر زینت آفاق یاریگر مرا

Чун музайян кард офоқ азнигору ранги ман

چون مزین کرد آفاق از نگار و رنگ من

Эминӣ бошад зи боди меҳру шаҳривари маро

ایمنی باشد ز باد مهر و شهریور مرا

АбргФтои азкФш бо нола ва бо шӯришам

ابرگفتا ازکفش با ناله و با شورشم

Гргўо хоҳӣ бибин бо барқ ва бо тундари маро

گرگوا خواهی ببین با برق و با تندر مرا

Кӯ ҳ гуфт аз шарми ҳлмши ошиқам бар моҳи дай

کو‌ه گفت از شرم حلمش عاشقم بر ماه دی

Зонка абр аз моҳи дай бар саркашади чодари маро

زانکه ابر از ماه دی بر سرکشد چادَر مرا

Булбули шайдои ҳамеи гўидкаҳи андари боғ ӯ

بلبل شیدا همی‌گویدکه اندر باغ او

Пеша шуд ромишгарӣ бар сарв ва бар ъръри маро

پیشه شد رامشگری بر سرو و بر عرعر مرا

Гуфт наргис май баҳоад ӯ хӯрам зирокаҳ ӯ

گفت نرگس می‌بهٔاد او خورم زیراکه او

Баркафи симин наад баркафи ҳамеи соғари маро

برکف سیمین نهد برکف همی ساغر مرا

Гуфт лолаи ман дили хасмон ӯ сӯзами ҳаме

گفت لاله من دل خصمان او سوزم همی

Зонка хашмаш баҳра дод аз дӯд ва аз ахгари маро

زانکه خشمش بهره داد از دود و از اخگر مرا

Киштии давлат ҳаме гуяд ки дар дарёии малик

کشتی دولت همی‌ گوید که در دریای مُلْک

Рой ӯ баси бодбону ҳалам ӯ лангари маро

رای او بس بادبان و حلم او لنگر مرا

Бахт гуядгар ба номаш хутба хонам бар фалак

بخت‌ گوید گر به ‌نامش خطبه خوانم بر فلک

Аршу курсӣ бас набошад курсӣу минбари маро

عرش و کرسی بس نباشد کرسی و منبر مرا

Ҷӯад ӯ гуяд ки ман бахшанда баҳрам зонка ҳаст

جود او گوید که من بخشنده بحرم زانکه هست

Аз каф ӯ киштӣ ва аз ҳалам ӯ лангари маро

از کف او کشتی و از حِلم او لنگر مرا

Асби аўгўидкаҳ то бар ман савораст офтоб

اسب اوگویدکه تا بر من سوارست آفتاب

Гоҳ ҷавлон ҳаст даври гунбади ахзари маро

گاه جولان هست دور گنبد اَخضَر مرا

эй ҳамаи солаи схогстркФи маймуни ту

ای همه ساله سخاگسترکف میمون تو

Вақф шуд бар мадҳи ту табъи сухани густари маро

وقف شد بر مدح تو طبع سخن‌ گستر مرا

Гар зи яҳёу з ҷаъфар ҳаст дар бахшиш мисл

گر ز یحیی و ز جعفر هست در بخشش مثل

Ёд ноед бо ту аз яҳё ва аз ҷаъфари маро

یاد ناید با تو از یحیی و از جعفر مرا

Дар боку машки ноб аз баҳри скру мадҳи ту

در باک و مشک ناب از بهر سکر و مدح تو

Дар замир ва дар қалам шуд мдғму мзмри маро

در ضمیر و در قَلَم شد مُدغَم و مُضمَر مرا

Ман Муқӣмӣ чун тавонам буд дар хизмат ки нест

من مقیمی چون توانم بود در خدمت‌که نیست

Хаймау харгоҳу асбу уштуру астари маро

خیمه و خرگاه و اسب و اشتر و استر مرا

Дар ҳар он давлат ки ман будам ба иқболи камол

در هر آن دولت که من بودم به اقبال کمال

Бӯдае мункири ҳамаи маърӯфи сартосари маро

بوده‌ایی مُنکر همه معروف سرتاسر مرا

Вндрони ҳазрати знирнгу дурӯғи ин ва он

وندران حضرت زنیرنگ و دروغ این و آن

Ҳаст бе маърӯфи сартосари ҳамаи мункири маро

هست بی‌معروف سرتاسر همه منکر مرا

Пеши ту дар дӯстдорӣ маҳзарӣ оварда ам

پیش تو در دوستداری محضری آورده‌ام

То чу хуонеи маҳзарами хуонеи накӯи маҳзари маро

تا چو خوانی محضرم خوانی نکو محضر مرا

Мқблии ту даст бар домони ту мқбл задам

مقبلی تو دست بر دامان تو مقبل زدم

Ин васияти ҳам падар кардаст ҳам модари маро

این وصیت هم پدر کردست هم مادر مرا

То буд дар шеъри ман наътнигор озрӣ

تا بود در شعر من ‌نَعتِ نگار آزری

Бод науммат ҳрзи иброҳӣми бен озри маро

باد نامت حِرز ابراهیم بِن‌ آزر مرا

То мадоеҳ бошад андари дафтару девони ман

تا مدایح باشد اندر دفتر و دیوان من

Боди пари мадҳи ту ҳам девон ва ҳам дафтари маро

باد پُر مدح تو هم دیوان و هم دفتر مرا

Аз саодати бод то маҳшари бақои ҷисми ту

از سعادت باد تا محشر بقای جسم تو

Дар санои ту забони пари мадҳ то маҳшари маро

در ثنای تو زبان پُر مدح تا محشر مرا

Чун қаҳистонии туро чокари басӣ дар меҳтарӣ

چون قَهستانی تو را چاکر بسی در مهتری

Пеши ту чун фаррухӣ дар шоирии чокари маро

پیش تو چون فرّخی در شاعری چاکر مرا