Офарин бар хусравии ковро чунин бошад вазир

آفرین بر خسروی‌ کاو را چنین باشد وزیر

ВоФрин бар давлатии ковро чунин бошад мҷир

وآفرین بر دولتی کاو را چنین باشد مجیر

Зини муборактар набӯдааст ва набошад дар ҷаҳон

زین مبارکتر نبوده است و نباشد در جهان

Ҳеҷ давлатро мҷирўи ҳеҷ хсрўрои вазир

هیچ دولت را مجیرو هیچ خسرورا وزیر

ри ҳнмои аҳли шаръу раҳнамое бе ҳам?ил

ر‌َهنمایِ اهل شرع و رهنمایی بی‌همال

Кадхудои шоҳи шарқу кадхудое бе назир

کدخدای شاه شرق و کدخدایی بی‌نظیر

Офтоби фатҳи абўолФтҳи он ки бар ҳафт осмон

آفتاب فتح ابوالفتح آن ‌که بر هفت آسمان

Ҳафт кавкабро ба иқболаш ҳаме бошад масир

هفت‌کوکب را به اقبالش همی باشد مسیر

Нест бо иқболаш аз баҳрому кайвони ҳеҷ наҳс

نیست با اقبالش از بهرام و کیوان هیچ نحس

Дар буруҷи моҳу меҳру ҳурмузу баҳрому тир

در بروج ماه و مهر و هرمز و بهرام و تیر

Ном он дорад ки аз баҳри бузургӣу шараф

نام آن دارد که از بهر بزرگی و شرف

Аҳмад мухтор кард ӯро дуои рӯзи ғадир

احمد مختار کرد او را دعا روز غدیر

Ном ӯ бурданди гӯйӣ то саломат ёфтанд

نام او بردند گویی تا سلامت یافتند

Юнуси андари батни моҳии Юсуфи андари қаъри бир

یونس اندر بطن ماهی یوسف اندر قعر بیر

Токаи расму рой ӯ пайдо шуд андари малику дайн

تاکه رسم و رای او پیدا شد اندر ملک و دین

Малик тоҷӣ шуд мурассаъи дайн Сироҷӣ шуд мунир

ملک تاجی شد مرصع دین سراجی شد منیر

Гар набошад шукр ӯ аз ақл бархезад хурӯш

گر نباشد شکر او از عقل برخیزد خروش

Вар набошад мадҳ ӯ аз рӯҳ бархезад нафир

ور نباشد مدح او از روح برخیزد نفیر

Аз ҷавонмардӣ ба чашм ӯ қалил ояд ҳаме

از جوانمردی به چشم او قلیل آید همی

Ҳарчӣ аз неъмат ба чашм осмон ояд касӣр

هرچه از نعمت به چشم آسمان آید کثیر

Ҳимматӣ дорад кабӣр аз баҳри он бо кибриёст

همتی دارد کبیر از بهر آن با کبریاست

Кибриё ӯро сазад ков ҳимматӣ дорад кабӣр

کبریا او را سزد کاو همتی دارد کبیر

Дар ҳавои ҳимматашгар зри ҳҳоро бшмрнд

در هوای همتش گر ذر‌ه‌ها را بشمرند

Зарраи суғро буд зон зарраҳо чархи асир

ذرهٔ صغری بود زان ذره‌ها چرخ اثیر

Чархро гуфтам ки дории гоҳи кӯшиши тоб ӯ

چرخ را گفتم که داری گاه کوشش تاب او

Чархи гуфтои не куҷо ҳаст ӯ азим ва ман ҳақир

چرخ ‌گفتا نی ‌کجا هست او عظیم و من حقیر

Баҳрро гуфтам туоне буд дар бахшиши чуну

بحر را گفتم توانی بود در بخشش چنو

Баҳри гуфтои не куҷо ҳаст ӯ ғанӣ ва ман фақр

بحر گفتا نی ‌کجا هست او غنی ‌و من فقر

Дар сифати баҳри ғзирст ӯ ки аз рӯй қиёс

در صفت بحر غَزیرست او که از روی قیاس

Ҳркҷо баҳрӣаст пеш ӯ намояд чун ғадир

هرکجا بحری است پیش او نماید چون غدیر

Рафтани баҳри ғзири имсоли сӯии диҷла буд

رفتن بحر غزیر امسال سوی دجله بود

Гар равад диҷлаи ҳамаи солаи сӯии баҳри ғзир

گر رود دجله همه ساله سوی بحر غزیر

Ҳури айнгар дар биҳишти адани ёбидии нишон

حور عین‌ گر در بهشت عدن یابیدی نشان

Рӯзи фатҳ ӯ зи пои пел ва аз дасти зубайр

روز فتح او ز پای پیل و از دست زبیر

Оби дасти ин ба ориз бар задӣ ҳамчун гулоб

آب دست این به عارض بر زدی همچون‌گلاب

Хоки пои он ба зулф андар дамидӣ чун абир

خاک پای آن به زلف اندر دمیدی چون عبیر

эй зи меҳри ту мувофиқро савоби андари биҳишт

ای ز مهر تو موافق را ثواب اندر بهشت

Ваии зи кини ту мухолифро уқоби андари съир

وی ز کین تو مخالف را عقاب اندر سعیر

Душманатро зоташи дили бод сард ояд ҳаме

دشمنت را زاتش دل باد سرد آید همی

Ҳаст пиндории дил ӯ дӯзахии пари змҳрир

هست پنداری دل او دوزخی‌ پر زَمهَریر

Ҳосидат дар банди зиндон зинда монад муддатӣ

حاسدت در بند زندان زنده ماند مدتی

То з иқболат хӯрд ҳар соъатии гарму зФир

تا ز اقبالت خورد هر ساعتی‌ گرم و زفیر

Он ки аз шавам ахтарӣ мункир шуд иқболи ту ро

آن‌که از شوم اختری منکر شد اقبال تو را

Дид пеш аз марги саҳми мункиру ҳавли накир

دید پیش ‌از مرگ ‌سهم منکر و هول نکیر

Ваон ки бар дил кард меҳри ту Фромш аз ҳасад

وان‌ که بر دل کرد مهر تو فرامش از حسد

То қиёмат шуд ба зиндони фаромӯшони асир

تا قیامت شد به زندان فراموشان اسیر

Ончии диданд аз фазаъи хасмони ту рӯзи масоф

آنچه دیدند از فزع خصمان تو روز مصاف

Кофарони бенанди фии явми абуси қмтрир

کافران بینند فی یوم عبوسٍ قمطریر

То ту бошӣ шоҳи машриқро вазиру кадхудо

تا تو باشی شاه مشرق را وزیر و کدخدا

Бандаи зебади пеши ту чун Ардавону Ардашер

بنده زیبد پیش تو چون اردوان و اردشیر

Пой дорад бо масофӣ аз масофаши як ғулом

پای دارد با مصافی از مصافش یک غلام

Даст дорад бо сипоҳӣ аз сипоҳаши як амир

دست دارد با سپاهی از سپاهش یک امیر

Кӣ раҳо кардӣ ки Искандари сӯй зулмат шудӣ

کی رها کردی که اسکندر سوی ظلمت شدی

Гар ба фарҳанги ту будӣ пеши Искандари мушир

گر به فرهنگ تو بودی پیش اسکندر مشیر

Вари сулаймон чун ту дастур мумайиз доштӣ

ور سلیمان چون تو دستور ممیز داشتی

Диўкии барадии зи дасташи хотами втоҷу сарир

دیوکی بردی ز دستش خاتم وتاج و سریر

Ҷон диҳад то офтоби амнро гуяд битоб

جان دهد تا آفتاب امن را گوید بتاب

Ҷон сетанд чун чароғи фитнаро гуяд бимир

جان‌ستاند چون چراغ فتنه را گوید بمیر

Зоби Ҷайҳун то канори диҷла дар ҳар манзилӣ

زآب جیحون تا کنار دجله در هر منزلی

Гашта адлати мстҷору родмардони мстҷир

گشته عدلت مستجار و رادمردان مستجیر

Ҳаст пайғамбари туро дар дори уқбои поимрд

هست پیغمبر تو را در دار عقبی پایمرد

Тотўиӣ дар дори дунёи умматашро дастгир

تاتویی در دار دنیا امتش را دستگیر

Ту Заҳири шаръӣ ва дар шаръ зоҳир шуд шараф

تو ظهیر شرعی و در شرع ظاهر شد شرف

Тока мстзҳр шуд азтшриФи мстзҳри Заҳир

تاکه‌مستظهر شد ازتشریف‌مستظهر ظهیر

Гарчи аз нҳролмълӣ то ба қасри шодёх

گرچه از نهرالمعلی تا به قصر شادیاخ

Дар чиҳил рӯз омадани корӣ буд саъбу ъсир

در چهل روز آمدن‌ کاری بود صعب و عسیر

Рой ту шуд ҳамбар ройоти олӣ то намӯд

رای تو شد همبر رایات عالی تا نمود

Риҳлати саъби въсир аз рои аўсҳли висир

رحلت صعب وعسیر از رای اوسهل ویسیر

Аз араб то марзи турон кас надид ин тохтан

از عرب تا مرز توران کس ندید این تاختن

Бо ҷаҳонӣ дар чиҳил рӯз аз сағири возкбир

با جهانی‌در چهل‌روز از صغیر وازکبیر

Хосса дар фаслӣ ки то боло нагирад офтоб

خاصه در فصلی ‌که تا بالا نگیرد آفتاب

Оби ҷӯй аз даст сармо кард натавонади ҷрир

آب جوی از دست سرما کرد نتواند جریر

Дашти пурпӯлоду гӯрони мондаи маҳрӯм аз чаро

دشت پرپولاد و گوران مانده محروم از چرا

Кӯҳи пуркофур ва Кебекон гашта хомӯш аз сафир

کوه پرکافور و کبکان ‌گشته خاموش از صفیر

Ақдҳои гулбунон аз ҳам гусастаи моҳи меҳр

عقدهای گلبنان از هم ‌گسسته ماه مهر

Созҳои булбулони дарҳами шикастаи моҳи тир

سازهای بلبلان درهم شکسته ماه تیر

Новак асФдёр андохта боди шимол

ناوک اسفدیار انداخته باد شمال

Дрқаҳи рустам бар ӯ андркшидаҳи обгир

درقهٔ ‌رستم بر او اندرکشیده آبگیر

Оби рузро чун рухи аҳбоби ту ранги ақиқ

آب رز را چون رخ احباب تو رنگ عقیق

Барги рузро чун рухи аъдои ту ранги зрир

برگ رز را چون رخ اعدای تو رنگ زریر

Дар чунин фаслӣ ки рафтӣ аз хатар кардӣ хатар

در چنین فصلی‌ که رفتی از خطر کردی خطر

Аз хатар гардад балии марди ҷавони давлати хатир

از خطر گردد بلی مرد جوان ‌دولت خطیر

Чун хўрнқ шуд ба ту дори хилофат дар араб

چون خُوَرنَق‌ْ شد به تو دار خلافت در عرب

д ар малики андар аҷам гардад ба адлат чун Содир

د‌ار ملک اندر عجم گردد به عدلت چون سدیر

Аз қамари бгзоштии андари араби овози кӯс

از قمر بگذاشتی اندر عرب آواز کوس

Дар хуросон бигузароне аз Зуҳали овози зер

در خراسان بگذرانی از زحل آواز زیر

Гар ҳаме гиряд саҳоб аз рашки даврӣ дар ҳаво

گر همی‌گرید سحاب از رشک دوری در هوا

Аз нишоти базми ту дар хам ҳаме хандад ъсир

از نشاط بزم تو در ‌خُم همی خندد عصیر

Ҳамчунон каз ҳиҷри Юсуфи чашми ёқӯби набӣ

همچنان کز هجر یوسف چشم یعقوب نبی

Муддатӣ аз ҳиҷри ту чашмам шуд аз фурқати зрир

مدتی از هجر تو چشمم شد از فرقت ضریر

Боз шуд чашмам ба сабр аз буии васли ту чно нак

باز شد چشمم به صبر از بوی وصل تو چنا‌نک

Чашми ёқӯби набӣ аз буи Юсуф шуд басир

چشم یعقوب نبی از بوی یوسف شد بصیر

Оҷиз ояд шоир аз назми мдиҳтгар буд

عاجز آید شاعر از نظم مدیحت گر بود

Дар балоғат чун Фрздўқ дар фасоҳат чун ҷрир

در بلاغت چون فرزدوق در فصاحت چون جریر

Аз ту гирад моя ҳар шоир ки бастоед ту ро

از تو گیرد مایه هر شاعر که بستاید تو را

Ту чу дарёӣу табъи шоирони абри мтир

تو چو دریایی و طبع شاعران ابر مطیر

Гар зи дарё моя гирад абр то боради сиришк

گر ز دریا مایه‌گیرد ابر تا بارد سرشک

Бошад охири сӯии дарёи он сиришкашро мсир

باشد آخر سوی دریا آن سرشکش را مصیر

Кӣ раво бошад ки андари рӯзгор чун туе

کی روا باشد که اندر روزگار چون تویی

Тира бошад рӯзгори шоири равшани замир

تیره باشد روزگار شاعر روشن ضمیر

Вази маҳоли ишваи девони девони чандгоҳ

وز محال عشوهٔ دیوان دیوان چندگاه

Табъи ганҷури сухан ранҷур бошад хайри хайр

طبع ‌گنجور سخن رنجور باشد خیر خیر

Вази паии тарвиҷ ҳар шеърӣ ки он саҳарӣ буд

وز پی‌ ترویج هر شعری‌ که آن سِحری بود

Шеъри мейри шоирон беқадар бошад чун шъир

شعر میر شاعران بی‌قدر باشد چون شعیر

Ин ишорати бас буд зеро ки гар гӯям басӣ

این اشارت بس بود زیرا که ‌گر گویم بسی

Ҳам набошад ончӣ ҳаст андари дилами ъушри ъшир

هم نباشد آنچه هست اندر دلم عشر عشیر

Чун ман андари шеър сонӣ гуфта бошам ҳоли худ

چون من اندر شعر ثانی‌ گفته باشم حال خود

Пеши ту дар шеъри аввали қиссаро кардам қсир

پیش تو در شعر اول قصه را کردم قصیر

То умеду бим ҳосил гардад аз въду ваъид

تا امید و بیم حاصل گردد از وعد و وعید

Венаи ду маъниро ба фарқон дар бширасту нзир

وین دو معنی را به فرقان در بشیرست و نذیر

Хашму афват дар ваъиду въд ва дар биму умед

خشم و عفوت در وعید و وعد و در بیم و امید

Боди ҳосидро нзиру боди носеҳро бшир

باد حاسد را نذیر و باد ناصح را بشیر

То буд ҳангоми ҳаҷ аз баҳри роҳи бодия

تا بود هنگام حج از بهر راه بادیه

Ҳоҷёнро аз далелии вази хФирии ногузир

حاجیان را از دلیلی وز خفیری ناگزیر

Дар раҳи таъйиду нусрати ҳиммату рои ту бод

در ره تایید و نصرت همت و رای تو باد

Шермардонро далел варо мардонро хФир

شیرمردان را دلیل و را‌مردان را خفیر

Ҷади ту дар кори малику ҷаҳди ту дар кори дайн

جد تو در کار ملک و جهد تو در کار دین

Дафъи офоти замону ҷабри дилҳои ксир

دفع آفات زمان و جبر دلهای ‌کسیر

Карда аҳли машриқу мағриб ба инсофати қарор

کرده اهل مشرق و مغرب به انصافت قرار

Гашта чашми миллату давлат ба иқболати қрир

گشته چشم ملت و دولت به اقبالت قریر

Ҳосиду хасм аз ту ғамгини лашкару шоҳ аз ту шод

حاسد و خصم از تو غمگین لشکر و شاه از تو شاد

Давлату бахт аз ту бурно , ақлу фарҳанг аз ту пер

دولت و بخت از تو برنا، عقل و فرهنگ از تو پیر

Ҳасбии аллоҳ чун ҳисории рӯзу шаби пиромнт

حسبی‌الله چون حصاری روز و شب پیرامنت

Кўтўоли он ҳисор аз неъматати нъми алнсир

کوتوال آن حصار از نعمتت نِعمَ‌النّصیر