Дар ҳар чаман аз гардиши хуршеди мунаввар
در هر چمن از گردش خورشید منور
Дуруст ба паймона ва машкаст ба соғар
دُرّست به پیمانه و مشک است به ساغر
Дарӣ ки бадв рӯй замини гашти мўшҳ
دری که بدو روی زمین گشت موشح
Мишкӣ ки бадв рӯй ҳавои гашти муаттар
مُشکی که بدو روی هوا گشت معطر
Гар зинда нагаштанд ба гулзор ва ба кҳсор
گر زنده نگشتند به گلزار و به کهسار
Ҳам Монии суратгар ва ҳам озри бутгар
هم مانی صورتگر و هم آزر بتگر
Кҳсори чрогшти пар аз сӯрати Монӣ
کهسار چراگشت پر از صورت مانی
Гулзор чаро гашти пар аз лаъибати озр
گلزار چرا گشت پُر از لعبت آزر
Бар тараф чаман ҳаст магари тахти сулаймон
بر طرف چمن هست مگر تخت سلیمان
Бар фарқ шаҷар ҳаст магари тоҷи Сикандар
بر فرق شجر هست مگر تاج سکندر
Баси хуррам ва ороста шуд боғ ба наврӯз
بس خرم و آراسته شد باغ به نوروز
Мо но ки гирифтааст з рӯй бути ман фар
ما نا که گرفته است ز روی بت من فر
Ташбеҳи баҳор эй бути дилбанди балои ҷӯй
تشبیه بهار ای بت دلبند بلا جوی
Ҳарч он нагарм бо сифат туаст баробар
هرچ آن نگرم با صفت توست برابر
То бичу хам аз зулфи ту бар дасти бунафша
تا بیچ و خم از زلف تو بر دست بنفشه
То ростӣ аз қади ту бар дасти санавбар
تا راستی از قد تو بر دست صنوبر
Чун хат ту омад ба сифати сунбулу шамшод
چون خط تو آمد به صفت سنبل و شمشاد
Чун оризи рангин ту омад гули аҳмар
چون عارض رنگین تو آمد گل احمر
Дар кӯҳ нигаҳ кардӣ ва дар боғи гузаштӣ
در کوه نگه کردی و در باغ گذشتی
То чун рух ва чун чашм ту шуд лолау ъбҳр
تا چون رخ و چون چشم تو شد لاله و عبهر
Неи не ки сифоти ту зи хӯбӣу малоҳат
نینیکه صفات تو ز خوبی و ملاحت
Сад бори з ташбеҳ баҳораст накӯтар
صد بار ز تشبیه بهارست نکوتر
Ҳаргиз набӯд хами бунафша ба сари моҳ
هرگز نبود خَمّ بنفشه به سر ماه
Воинк ба сар моҳ шуд он зулф чу чанбар
واینک به سر ماه شد آن زلف چو چنبر
Ҳаргизи з санавбар набӯд тофтаи хуршед
هرگز ز صنوبر نبود تافته خورشید
Вази қад ту шуд тофтаи хуршеди мунаввар
وز قدّ تو شد تافته خورشید منور
Бо сунбулу шамшоди ду пайкар набӯд ҷуфт
با سنبل و شمشاد دو پیکر نبود جفت
Ҷуфти хати мишкӣн ту гаштааст ду пайкар
جفت خط مشکین تو گشته است دو پیکر
Бргл набӯд силсила аз анбари Соро
برگل نبود سلسله از عنبر سارا
Сад силсила бар ориз ту ҳаст зи анбар
صد سلسله بر عارض تو هست ز عنبر
Лола накунад бистару болини зи шаби тор
لاله نکند بستر و بالین ز شب تار
Шабро з рух туаст чаҳ болин ва чаҳ бистар
شب را ز رخ توست چه بالین و چه بستر
Ъбҳр накунад ғамзау дили нгслд аз тан
عبهر نکند غمزه و دل نگسلد از تن
Зулф ту кунад ғамзау дили бугсалад аз бар
زلف تو کند غمزه و دل بگسلد از بر
Чўнонкаҳи ту аз хӯбӣу гетии збҳорст
چونانکه تو از خوبی و گیتی زبهارست
Аз мадҳи худованд дилам ҳаст тавонгар
از مدح خداوند دلم هست توانگر
Ман бандаам ва бандагӣам ҳаст мтўқ
من بندهام و بندگیم هست مُطَوّق
Ман дӯстам ва дӯстӣ ам нест музаввар
من دوستم و دوستیام نیست مزور
Дар бандагии онҷо ки туро ҳалқаи мрогўи ш
در بندگی آنجا که تو را حلقه مراگوش
Дар дӯстии онҷо ки туро пои марои сар
در دوستی آنجا که تو را پای مرا سر
Сад бӯсаи даҳуми баркафи бои ту ман имрӯз
صد بوسه دهم برکف بای تو من امروز
Узрам бипазирӣу марои дории бовар
عذرم بپذیری و مرا داری باور
Он лаб ки кафи пои ту имрӯз бабўсад
آن لب که کف پای تو امروز ببوسد
Фардоаши алӣ бӯса диҳад бар лаби кавсар
فرداش علی بوسه دهد بر لب کوثر
То хушнӯдӣ , афву ризоӣ ту набошад
تا خشنودی، عفو و رضای تو نباشد
Отир нашавад хотири ман бандаи чокар
عاطر نشود خاطر من بندهٔ چاکر
То перҳани Юсуф ёқӯб набошад
تا پیرهن یوسف یعقوب نباشد
Равшан нашавад дидаи ёқӯби паямбар
روشن نشود دیدهٔ یعقوب پیمبر
То саъд диҳад нафъ ва кунад айши мҳно
تا سعد دهد نفع و کند عیش مُهَنّا
То наҳс кунад зр ва кунад ранҷи муяссар
تا نحس کند ضر و کند رنج میسر
Тақдири қадари ҳукми туро гашта мтобъ
تقدیر قدر حکم تو را گشته متابع
Таъсии фалаки амри туро гашта мусаххар
تاثیر فلک امر تو را گشته مسخر
Боқӣ ба ту таъйид чу аҷсом ба арвоҳ
باقی به تو تایید چو اجسام به ارواح
Қоим ба ту иқбол чу эъроз ба ҷавҳар
قائم به تو اقبال چو اَعراض به جوهر
Наврӯзи туу иди ту фархундау маймун
نوروز تو و عید تو فرخنده و میمون
Мстқблт аз мозии хуррамтару хуш тар
مستقبلت از ماضی خرمتر و خوشتر
Аз саъди насиби веляти боди ҳамаи нафъ
از سعد نصیب وَلیت باد همه نفع
Вази нафъи насиби адуяти боди ҳамаи зр
وز نفع نصیب عدویت باد همه ضرّ