Дидам ба раҳи оннигор хандон ро

دیدم به ره آن نگار خندان را

Он моҳи рухи ситораи дандон ро

آن ماه رخ ستاره دندان را

Бар моҳи ду ҳафтаи тофтаи ъмдо

بر ماه دو هفته تافته عمدا

Мишкӣни ду расан чаҳ занхдон ро

مشکین دو رسن چه زنخدان را

Чавгон зада пеши халқ дар майдон

چوگان زده پیش خلق در میدان

Дилҳо ҳама гӯй карда чавгон ро

دلها همه گوی کرده چوگان را

Буии гул ва машк дода аз бода

بوی گل و مشک داده از باده

Биҷодаҳ ва дару шукри афшон ро

بیجاده و دُرّ و شَکّر افشان را

Раҳ дода ба сӯии зару биҷои даҳ

ره داده به سوی زر و بیجا‌ده

Аз ҷому пиёлаи оби ҳайвон ро

از جام و پیاله آب حیوان را

Дар кор кашида аҳли тоъат ро

در کار کشیده اهلِ طاعت را

Вази кори ббрдаҳи аҳли исён ро

وز کار ببرده اهل عصیان را

Ваон ғамзаи кофарин ба як лаҳза

وان غمزهٔ کافرین به‌ یک لحظه

Афкандау бастаи сад мусулмон ро

افکنده و بسته صد مسلمان را

Аз сунбул ӯ балои дилу дайн ро

از سنبل او بلا دل و دین را

Вази наргис ӯ хатари тану ҷон ро

وز نرگس او خطر تن و جان را

Болоаш чу сарву сохтаи маскан

بالاش چو سرو و ساخته مسکن

Бар сарв ба ҷодуии гулистон ро

بر سرو به جادویی گلستان را

Шарм аз рух ӯ ҳазор тксин ро

شرم از رخ او هزار تَکْسین را

Рашк аз хат ӯ ҳазор хоқон ро

رشک از خط او هزار خاقان را

Гуфтам ки кроиӣ эй бути дилбар

گفتم که کرایی ای بت دلبر

Гуфто ки насири малики султон ро

گفتا که نصیر ملک سلطان را

Гуфтам ки амири АбуМуҳамад ро

گفتم که امیر ابومحمد را

Ков тоҷ шудаст дайни яздон ро

کاو تاج شدست دین یزدان را

Фархундаи мниъ каз ҳунармандяш

فرخنده منیع کز هنرمندیش

Фахр ва шарафаст оли ҳисон ро

فخر و شرف است آل حَسّان را

Тафзил наҳем бар Ироқ акнӯн

تفضیل نهیم بر عراق اکنون

Бо ҳишмату ҷоҳ ӯ хуросон ро

با حشمت و جاه او خراسان را

Бинандаи ҳамеи з шаҳр нашносад

بیننده همی ز شهر نشناسد

Пиромни шаҳр ӯ биёбон ро

پیرامَن‌ْ شهر او بیابان را

Айн аддавла расед муҳимонаш

عین الدوله رسید مهمانش

То шод кунад судӯру аъён ро

تا شاد کند صدور و اعیان را

Андоза падед нест дар давлат

اندازه پدید نیست در دولت

Пирӯзии мизбону меҳмон ро

پیروزی میزبان و مهمان را

Зебад ки зи ҷон сано кунем ин ро

زیبد که ز جان ثنا کنیم این را

Шояд ки зи дил вафо кунем он ро

شاید که ز دل وفا کنیم آن را

К-эйашон донад қадари гуфторам

کایشان داند قدر گفتارم

ё раби ту нигоҳи дории эшон ро

یا رب تو نگاه داری ایشان را

эй маҷду насиратони гуҳи муфаххар

ای مجد و نصیرتان گه مفخر

Мари давлату малики шоҳи Эрон ро

مر دولت و ملک شاه ایران را

Бахти ту ниҳод дар азали хуоне

بخت تو نهاد در ازل خوانی

Вази ақли таоми сохт мари он ро

وز عقل طعام ساخت مر آن را

Гӯйӣ ки з хон ӯ гуҳи қисмат

گویی که ز خوان او گه قسمت

Як луқма ҳаме расед луқмон ро

یک لقمه همی رسید لقمان را

Ҳарчанд зи дасти пӯр дастон шуд

هرچند ز دست پور دستان شد

Номӯси шикастаи шоҳи турон ро

ناموس شکسته شاه توران را

Дасти ту чу бандагон диҳад бӯса

دست تو چو بندگان دهد بوسه

Гар зинда кунанд пӯри дастон ро

گر زنده کنند پور دَستان را

Аз мураккаби ту ҳаме аҷаб дорам

از مرکب تو همی عجب دارم

Ков тира кунад зи гирди майдон ро

کاو تیره کند ز گَرد میدان را

Шоиста буд чаҳор хислат ро

شایسته بود چهار خِصلت را

Новирд ва таку шитобу ҷавлон ро

ناوَرد و تَک و شتاب و جولان را

Додаст ба так сам чу санадонаш

دادست به تَک سُمِ چو سندانش

Кӣ бошад феъли боди санадон ро

کی باشد فعل باد سندان را

Раҳ нест ба Марв дар зи инсофаш

ره نیست به مرو در ز انصافش

Бедодии хушки риши товон ро

بیدادی خشک ریش تاوان را

Адли ту сабаб шуд андарин бқът

عدل تو سبب شد اندرین بقعت

Осоишу амну нархи арзон ро

آسایش و امن و نرخ ارزان را

Аз адли ту пеши Мустафои холид

از عدل تو پیش مصطفی خالد

Додаст ба хулди муждаи ризвон ро

دادست به خلد مژده رضوان را

Асласт гуҳи шуҷоату мардӣ

اصل است گه شجاعت و مردی

Тиру табарати шикору майдон ро

تیر و تبرت شکار و میدان را

Фахраст гуҳи кифояту мардӣ

فخرست گه کفایت و مردی

Дасту қаламати нисору девон ро

دست و قلمت نثار و دیوان را

Қутбаст гуҳи латофату шодӣ

قطب است‌گه لطافت و شادی

Ҷому қадаҳати шаробу айвон ро

جام و قدحت شراب و ایوان را

Ҳамтоӣ ту нест довари одил

همتای تو نیست داور عادل

Бағдоду райу Қуму сипоҳон ро

بغداد و ری و قم و سپاهان را

Шоистаи туро раёсат ва мерай

شایسته تو را ریاست و میری

Чун малики паямбарии сулаймон ро

چون ملک پیمبری سلیمان را

Мирос ба дасти соҳиби мирос

میراث به دست صاحب میراث

Шак нест дарин сухани схндон ро

شک نیست درین سخن سخندان را

Сӣ соли гузашту охир аз ғифлат

سی سال‌ گذشت و آخر از غفلت

Танбеҳ фитод чархи гардон ро

تَنبیه‌ فتاد چرخ گردان را

Ҳақ дод ба дасти бози ҳқўр ро

حق ‌داد به دست باز حقور را

Даҳ боз ба даст дод деҳқон ро

ده باز به دست داد دهقان را

Мейрои ту ба поя эй рсидстӣ

میرا تو به پایه‌ای رسیدستی

Кон поя набӯд мъну нӯъмон ро

کان پایه نبود مَعن‌ و نُعمان را

То ҷадвалу дафтари мдиҳт ро

تا جدول و دفتر مَدیحَت را

Ҳақ дод мъзӣ сано хон ро

حق داد معزّی ثنا خوان را

Дар назми сухан чунонкӣ гуфтааст ӯ

در نظم سخن چنانکه گفته است او

Хатмаст схўрони кайҳон ро

ختم است سخوران کیهان را

Кардӣ ту ба ҷой ӯ басии эҳсон

کردی تو به جای او بسی احسان

ӯ гуфт санои хуби эҳсон ро

او گفت ثنای خوب احسان را

Эҳсони туро шумор нашносад

احسان تو را شمار نشناسد

Чун барги дарахти қатраи борон ро

چون برگ درخت قطره باران را

Гар саъй кунӣ ба моли девонӣ

گر سعی کنی به مال دیوانی

Шукр ту кунад тарози девон ро

شکر تو کند طراز دیوان را

Дар хона хеш созад аз саъии ?ут

در خانهٔ خویش سازد از سعی‌ات

Ҳам баргу захираи зимистон ро

هم برگ و ذخیرهٔ زمستان را

То қиблаи аҳли дил буд каъба

تا قبلهٔ اهل دل بود کعبه

Даргоҳи ту боди қиблаи аъён ро

درگاه تو باد قبله اعیان را

Фармони ту ҷузами боду ҷабборон

فرمان تو جزم باد و جباران

Мнқод ва мутӣъ гашта фармон ро

مُنقاد و مطیع گشته فرمان را

То нур фазояд аз мау Зуҳра

تا نور فزاید از مه و زُهره

Бурҷи саратону бурҷи мизон ро

بُرج سَرَطان و بُرج میزان را

Аз ҷоҳи ту рашки бод ҳар соъат

از جاه تو رشک باد هر ساعت

Бар чархи баланди моҳи тобон ро

بر چرخ بلند ماه تابان را

Дар базми ту бо Фариштагони оранд

در بزم تو با ‌فرشتگان آرند

Бўбкру умр , алӣу Усмон ро

بوبکر و عُمر، علّی و عثمان را