То рӯзгор хеш буридем зи ёри хеш

تا روزگار خویش بریدیم ز یار خویش

Оҷиз шудам зи нодарраи рӯзгори хеш

عاجز شدم ز نادرهٔ روزگار خویش

Дар банди ишқ бедил ва беёр монда ам

در بند عشق بی‌دل و بی‌یار مانده‌ام

Даврии гирифтаи дили зи ман ва ман зёри хеш

دوری ‌گرفته دل ز من و من زیار خویش

Девонаи вор бок надорад дилами зи кас

دیوانه‌وار باک ندارد دلم ز کس

Ман бок дорам аз дили девонаи вори хеш

من باک دارم از دل دیوانه‌وار خویش

Бар дафтар висол навиштам ҳамеи шумор

بر دفتر وصال نوشتم همی شمار

Кардам ғалат ба шаҳр ва ба сомони шумори хеш

کردم غلط به ‌شهر و به سامان شمار خویش

Аз он шудам ба доми фироқи андаруни шикор

از آن شدم به‌ دام فراق اندرون شکار

То ройгони з даст бидодам шикори хеш

تا رایگان ز دست بدادم شکار خویش

Аз кори ман ҳаме аҷаб омад замона ро

از کار من همی عجب آمد زمانه را

Ва акнӯн марои ҳаме аҷаб ояд зи кори хеш

و اکنون مرا همی عجب آید ز کار خویش

То аз канори дидаи ман давр шуд бутам

تا از کنار دیدهٔ من دور شد بتم

Дорам зи оби дида чу дарёи канори хеш

دارم ز آب دیده چو دریا کنار خویش

Ҷонро фидои дилбари ёқӯт лаб кунам

جان را فدای دلبر یاقوت لب کنم

Гар бинмш ба дидаи ёқӯти бори хеш

گر بینمش به دیدهٔ یاقوت بار خویش

Ҳарчанд контзор надорам ба васл ӯ

هرچند کانتظار ندارم به ‌وصل او

Дорам ба сидолрؤсои интизори хеш

دارم به سیدالرؤسا انتظار خویش

Шоистаи бўолмҳосни Муҳсини муайяни малик

شایسته بوالمحاسن محسن معین ملک

Фахри нажоди одаму тоҷи табори хеш

فخر نژاد آدم و تاج تبار خویش

Садрӣ ки солу моҳи муродаш талаб кунад

صدری که سال و ماه مرادش طلب کند

Меҳр аз масири хешу сипеҳр аз мадори хеш

مهر از مسیر خویش و سپهر از مدار خویش

Аз ҳалам ва аз тавозуъ ӯ гоҳи ақлу фазл

از حلم‌ و از تواضع او گاه عقل و فضل

Моҳии ҳаме сутӯда шавад зери бори хеш

ماهی همی ستوده شود زیر بار خویش

Аз ақл шуд шинохтаи шоҳи рӯзгор

از عقل شد شناختهٔ شاه روزگار

Ваз фазл шуд навохтаи кирдигори хеш

وز فضل شد نواختهٔ کردگار خویش

Дод азкрми нишони кафи моли бахши худ

داد ازکرم نشان کف مال بخش خود

Дод аз хиради нишони дили ҳӯшёри хеш

داد از خرد نشان دل هوشیار خویش

Бадари тамоми нур буд гоҳ бару ҷӯад

بَِدرِ تمام نور بُود گاه بِرّ و جود

Садри баланди қадар буд рӯзи бори хеш

صدر بلند قَدر بود روز بار خویش

эй хостори ҷӯад ва туро шоҳи хостор

ای خواستار جود و تو را شاه خواستار

Ҷовид ва шод бош ту бо хостори хеш

جاوید و شاد باش تو با خواستار خویش

То тахтро змртбаҳ туаст зинҳор

تا تخت را زمرتبهٔ توست زینهار

Дорад туро зи мартаба дар зинҳор хеш

دارد تو را ز مرتبه در زینهار خویش

Гар кофӣ алкФот шавад бози ҷонвар

گر کافی‌الکفات شود باز جانور

Ҷони азиз бар ту писандади нисори хеш

جان عزیز بر تو پسندد نثار خویش

Дар рӯзгори бахти тўро мураккабӣ шавад

در روزگار بخت تورا مرکبی شود

Созад зи моҳи зину зи парвини Фсори хеш

سازد ز ماه زین و ز پروین فسار خویش

Вар бугзарад ба соҳили дарёи сахои ту

ور بگذرد به ساحل دریا سخای تو

Дарё бар офтоби расонади бухори хеш

دریا بر آفتاب رساند بخار خویش

Ар ҳури мадҳати ту змн банда башнавад

ار حور مدحت تو زمن بنده بشنود

Андозад аз биҳишти сӯии ман шиори хеш

اندازد از بهشت سوی من شعار خویش

То аз камоли ақли туе роздори шоҳ

تا از کمال عقل تویی رازدار شاه

Дорад замонаи калаки туро роздори хеш

دارد زمانه کلک تو را رازدار خویش

Калакӣ ки чун ба таҳта симин кунад гузар

کلکی که چون به تختهٔ سیمین کند گذر

Бандади зи машки силсила бар раҳгузори хеш

بندد ز مشک سلسله بر رهگذار خویش

Чун бар самани з ғолия бипароканад нигор

چون بر سمن ز غالیه بپراکند نگار

Наққоши чин фусӯс кунад брнгори хеш

نقاش چین فسوس کند برنگار خویش

Зини калаки нозаши ту буд пеши шаҳриёр

زین کلک نازش تو بود پیش شهریار

Чўнонкаҳи нозаши алӣ аз зулфиқори хеш

چونانکه نازش علی از ذوالفقار خویش

Зон боди пои асб ту ояд аҷаби маро

زان باد پای اسب تو آید عجب مرا

Кандар қароргоҳ нахоҳад қарори хеш

کاندر قرارگاه نخواهد قرار خویش

Андешаи рӯ ба дашту замонаи гузар ба пў

اندیشه رو به دشت و زمانه گذر به پو

Суратгари замин ба тани роҳвори хеш

صورتگر زمین به تن راهوار خویش

Ҳргаҳ ки шодком занад наъл бар замин

هرگه ‌که شادکام زند نعل بر زمین

Бар фарқи душманони бФшонди ғубори хеш

بر فرق دشمنان بفشاند غبار خویش

Гар шери шарзаи наъра ӯ башнавад яке

گر شیر شرزه نعرهٔ او بشنود یکی

Аз бим давр гардад аз марғзори хеш

از بیم دور گردد از مرغزار خویش

Ҳамчун сипеҳр ҳеҷ наёсоед аз мадор

همچون سپهر هیچ نیاساید از مدار

То бинад офтоби ҷаҳонро савори хеш

تا بیند آفتاب جهان را سوار خویش

эй сарфарозу хуби шиору хуҷастаи бахт

ای سرفراز و خوب‌شعار و خجسته‌بخت

Бишинав ба фазли шеъри ман андари шиори хеш

بشنو به فضل شعر من اندر شعار خویش

Гар дайри гашти бори худоё расӣданам

گر دیر گشت بار خدایا رسیدنم

Беҳуда чун кунам сифати аътзори хеш

بیهوده چون کنم صفت اِعتذار خویش

Бар ҳиммату аноят ту кардам ихтисор

بر همت و عنایت تو کردم اختصار

Шоистатар буд сухан аз ихтисори хеш

شایسته‌تر بود سخن از اختصار خویش

Ҳастам яке дарахт ва ту парвардае маро

هستم یکی درخت و تو پرورده‌ای مرا

Воўрдаҳам зи муъҷизаи шеър , бори хеш

واورده‌ام ز معجزهٔ شعر، بار خویش

Зари дуруст ва нек айёраст шеъри ман

زرّ دُرست و نیک عیارست شعر من

Вақти анояти ту намояди айёри хеш

وقت عنایت تو نماید عیار خویش

Аз шоирони даҳр маро кардӣ ихтиёр

از شاعران دهر مرا کردی اختیار

Ман низ хизмат ту кунам ихтиёри хеш

من نیز خدمت تو کنم اختیار خویش

Фармои хоссагону надимони хеш ро

فرمای خاصگان و ندیمان خویش را

То масканӣ диҳанд маро дар ҷавори хеш

تا مسکنی دهند مرا در جوار خویش

Эмин шавад зи фитнау ошӯби рӯзгор

ایمن شود ز فتنه و آشوب روزگار

Ҳар кас ки дар паноҳ ту созад ҳисори хеш

هر کس که در پناه تو سازد حصار خویش

Ҳар хонае ки қоида созад қабули ту

هر خانه‌ای که قاعده سازد قبول تو

Боқӣ буд зи қоидаи устувори хеш

باقی بود ز قاعدهٔ استوار خویش

То абри тндбори бгрид ба навбаҳор

تا ابر تندبار بگرید به‌ نوبهار

Хандад замонаи куҳан аз навбаҳори хеш

خندد زمانهٔ کهن از نوبهار خویش

Дар сояи саодати султони комкор

در سایهٔ سعادت سلطان کامکار

Брхўри зи давлату зи дили комкори хеш

برخور ز دولت و ز دل کامکار خویش

Умри ту бениҳояту ҷоҳи ту ҷовдон

عمر تو بی‌نهایت و جاه تو جاودان

Шод аз ту шаҳриёр ва ту аз шаҳриёри хеш

شاد از تو شهریار و تو از شهریار خویش