эй симтн макун тани ман чун миёни хеш

ای سیمتن مکن تن من چون میان خویش

эй сангдил макун дили ман чун даҳони хеш

ای سنگدل مکن دل من چون دهان خویش

Гар чун даҳони хеши дилам танг карда Эй

گر چون دهان خویش دلم تنگ ‌کرده‌ای

Бории танам наҳиф макун чун миёни хеш

باری تنم نحیف مکن چون میان خویش

Ман ҷони хеш бар ту фишонам зи хуррамӣ

من جان خویش بر تو فشانم ز خرمی

Гар бар лабам наҳй лаби шкрФшони хеш

گر بر لبم نهی لب شکّرفشان خویش

Аз дӯстони мадори лаби хешро дареғ

از دوستان مدار لب خویش ‌را دریغ

Каз ту ҳаме дареғ надоранд ҷони хеш

کز تو همی دریغ ندارند جان خویش

Чашм манаст кон ва рух туаст бӯстон

چشم من است‌ کان و رخ توست بوستان

Аз чашми ман наҳуфта макун бӯстони хеш

از چشم من نهفته مکن بوستان خویش

Аз бӯстони хеш бар ман фирист гул

از بوستان خویش برِ من فرست‌ گل

То ман бар ту лаъл фиристам зи кони хеш

تا من بر تو لعل فرستم ز کان خویش

Гар гӯямат ки муфлис ва дарвеш гашта ам

گر گویمت که مفلس و درویش‌ گشته ام

Талхами диҳии ҷавоб ба ширини забони хеш

تلخم دهی جواب به شیرین زبان خویش

Талхами мадаи ҷавоб ки бо ман диласту ҷон

تلخم مده جواب که با من دل است و جان

Вена ҳар дуро ман он ту донам на он хеш

وین هر دو را من‌ آن تو دانم نه ‌آن خویش

То абрувони камону мижа тир карда Эй

تا ابروان‌ کمان و مژه تیر کرده ای

Ман кардаам нишонаи дили меҳрбони хеш

من‌ کرده ام نشانه دل مهربان خویش

Пайкони зи фитнасозӣу тир аз балоу тир

پیکان ز فتنه سازی و تیر از بلا و تیر

Чун бар нишонаи тири зании азкмони хеш

چون بر نشانه تیر زنی ازکمان خویش

Гар ашк ман нахоҳӣ ҳамранги арғавон

گر اشک من نخواهی همرنگ ارغوان

Сунбули мтоб бар рух чун арғавони хеш

سنبل متاب بر رخ چون ارغوان خویش

Вари шахс ман нахоҳӣ чун тори парниён

ور شخص من نخواهی چون تار پرنیان

Оҳан мапуаш дар бар чун парниёни хеш

آهن مپوش در بر چون پرنیان خویش

Чун душманони нёФтмӣ аз ту гӯшмол

چون دشمنان نیافتمی از تو گوشمال

Гар гӯш кардамӣ сухани дӯстони хеш

گر گوش کردمی سخن دوستان خویش

Доранд дӯстони аҷаб аз достони ман

دارند دوستان عجب از داستان من

Гар пеши хоҷа шарҳ кунам достони хеш

گر پیش خواجه شرح ‌کنم داستان خویش

Волои қавоми давлату дунёи низоми дайн

والا قوام دولت و دنیا نظام دین

Фархундаи фахри малики сари дудмони хеш

فرخنده فخر ملک سر دودمان خویش

Дастури шоҳи шарқи Музаффар ки аз зафар

دستور شاه شرق مظفر که از ظفر

Машҳур кард дар ҳамаи олами нишони хеш

مشهور کرد در همه عالم نشان خویش

Садри хуҷастаи ройу вазири хуҷастаи пай

صدر خجسته رای و وزیر خجسته پی

Бар хонадони хусрав ва бар хонадони хеш

بر خاندان خسرو و بر خاندان خویش

Андари шабоби ҷузи падари хешро надид

اندر شباب جز پدر خویش را ندید

Садрӣ ки буд Сайиди асру замони хеш

صدری که بود سید عصر و زمان خویش

Вондри мшиб низ набинад ҳамеи зи халқ

واندر مَشیب نیز نبیند همی ز خلق

Як хоҷаро ба суннату ойину сони хеш

یک خواجه را به سنت و آیین و سان خویش

Гар дар ҷаҳони ҳамеи зи макорим хабар диҳанд

گر در جهان همی ز مکارم خبر دهند

ӯ бар хабари ҳамеи бФзоиди аёни хеш

او بر خبر همی بفزاید عیان خویش

Гургаст даҳр ва мо рамау адл ӯ шубон

گرگ است دهر و ما رمه و عدل او شبان

Аз гург эминаст рама бо шубони хеш

از گرگ ایمن است رمه با شبان خویش

Чун муштарӣу Зуҳра ба бурҷӣ қирон кунанд

چون مشتری و زهره به برجی قران‌کنند

ӯро қирон саъд кунанд аз қирони хеш

او را قِران سعد کنند از قران خویش

Ҳргаҳ ки душманон ба хилофаш ҳаво кунанд

هرگه‌ که دشمنان به خلافش هوا کنند

Бенанд дар ҳавои хилофаши ҳўони хеш

بینند در هوای خلافش هوان خویش

Онҷо ки ҳосидони сабк сар зананд лоф

آنجا که حاسدان سبک‌سر زنند لاف

Сокин буд чу кӯҳ ба ҳалами гарони хеш

ساکن بود چو کوه به حلم‌گران خویش

Вонҷо ки душманон бдохтр кунанд қасд

وانجا که دشمنان بداختر کنند قصد

Қоҳир буд чу чарх ба ҳукми равони хеш

قاهر بود چو چرخ به حکم روان خویش

Обу замину нору ҳаворо ҷуз ӯ ки кард

آب و زمین و نار و هوا را جز او که ‌کرد

Дар ҷӯаду ҳаламу хашму лутфи меҳрбони хеш

در جود و حلم و خشم و لَطَف مهربان خویش

Гӯйӣ ки хасм ӯ ба вуҷӯд омад аз адам

گویی‌ که خصم او به وجود آمد از عدم

Арқон шуданд сухра ӯ дар макони хеш

ارکان شدند سخرهٔ او در مکان خویش

эй соҳибӣ ки боргаҳи ту ҷаҳон туаст

ای صاحبی ‌که بارگه تو جهان توست

Ту сад ҷаҳони зёдтии андари ҷаҳони хеш

تو صد جهان زیادتی اندر جهان‌ خویش

Гар пояу маҳал ту бишносад офтоб

گر پایهٔ و محل تو بشناسد آفتاب

Пои туро замин кунад аз осмони хеш

پای تو را زمین‌ کند از آسمان خویش

Бргстўон хеш кунад чархи лоҷувард

برگستوان خویش‌کند چرخ لاجورد

Парвин кунад пашизаи бргстўони хеш

پروین‌ کند پشیزهٔ برگستوان خویش

Доранд теғи вуҷӯди ту ҳангоми разму базм

دارند تیغ وجود تو هنگام رزم و بزم

Аз ваҳш ва а нас тайифае миҳмони хеш

از وَحش و اُ‌نس طایفه‌ای میهمان خویش

Зин рӯй ҳар куҷои дад ва домаст ва мардум аст

زین روی هر کجا دد و دام است و مردم است

Хонанд теғу ҷӯади туро мизбони хеш

خوانند تیغ و جود تو را میزبان خویش

Дорад шаҳи мулӯк ба кафи ханҷарии шигифт

دارد شه ملوک به‌ کف خنجری شگفت

Дории ту хомаи аҷабӣ дар бенон хеш

داری تو خامهٔ عجبی در بنان خویش

Бигусасти банди ҷавр чу пайваста кард шоҳ

بگسست بند جور چو پیوسته‌ کرد شاه

Бо хомаи ту ханҷари кишвари ситони хеш

با خامهٔ تو خنجر کشور ستان خویش

Омӯзгору роизи ту буд рой ӯ

آموزگار و رایض تو بود رای او

То рост кард асби ҳунари зери рони хеш

تا راست‌ کرد اسب هنر زیر ران خویش

ӯро ба паҳлавон чаҳ ниёзаст дар сипоҳ

او را به پهلوان چه نیازست در سپاه

Ков дорад аз кифояти ту паҳлавони хеш

کاو دارد از کفایت تو پهلوان خویش

Кардӣ ба фаррухии сафарии кандарин сафар

کردی به فرخی سفری کاندرین سفر

Бар дошт чархи пардаи зи рози ниҳони хеш

بر داشت چرخ پرده ز راز نهان خویش

Дидӣ аҷоибӣ ки надиданд мисли он

دیدی عجایبی‌که ندیدند مثل آن

Исфандиёру рўстм аз ҳафт хон хеш

اسفندیار و روستم از هفت خوان خویش

Бадхоҳи давлати ту зи паҳлавӣ хеш хӯрд

بدخواه دولت تو ز پهلوی خویش خورد

Ҳамчун сегӣ ки ӯ бихӯрад устихони хеш

همچون سگی‌ که او بخورد استخوان خویش

Гар суди хеши ҷусту зиёни ту аз нахуст

گر سود خویش جست‌ و زیان ‌تو از نخست

Фарҷоми кори суд ту диду зиёни хеш

فرجام‌کار سود تو دید و زیان خویش

Вар дар ҷафо чу оташ сӯзанда гарм буд

ور در جفا چو آتش سوزنده‌ گرم بود

Хокистарӣ шуд аз шарар ва аз духони хеш

خاکستری شد از شرر و از دخان خویش

Ин гӯшмоли дархури он кас буд ки ӯ

این ‌گوشمال درخور آن کس بود که او

Корӣ кунад на дархури қадар ва тавон хеш

کاری‌کند نه درخور قدر و توان خویش

Ҳаргиз надидаам ки кунад қасди ҳеҷ боз

هرگز ندیده‌ام که‌ کند قصد هیچ باز

Ҷғдӣ ки бар ҳаво кунад ӯ ошёни хеш

جغدی‌ که بر هوا کند او آشیان خویش

Миннати худоиро ки ту шодӣу шокирӣ

منت خدای را که تو شادی و شاکری

Аз давлати баланду дили Комрони хеш

از دولت بلند و دل کامران خویش

Ин шукр чун кунем ки дорад ҳамеи худоӣ

این شکر چون‌ کنیم‌ که دارد همی خدای

Аз ҳодисоти даҳри тўро даромон хеш

از حادثات دهر تورا درامان خویش

эй баҳр бекарона ки аз ҳеҷ ҷонибӣ

ای بحر بی‌کرانه ‌که از هیچ جانبی

Ҳаргизи надидае ва набинӣ карони хеш

هرگز ندیده‌ای و نبینی کران خویش

Бозоргони ту чу зиёрат кунад ту ро

بازارگان تو چو زیارت ‌کند تو را

Пар дар кунӣ ту домани бозоргони хеш

پر دُرّ کنی تو دامن بازارگان خویش

То кардаам мдиҳи ту аз хотири имтиҳон

تا کرده‌ام مدیح تو از خاطر امتحان

Кардаст даҳри эминам аз имтиҳони хеш

کردست دهر ایمنم از امتحان خویش

Гар қавл Мустафоаст ки саҳар аз баён буд

گر قول مصطفی است‌ که سِحر از بیان بود

Ман пеш ту намудем саҳар аз баёни хеш

من پیش تو نمودم سحر از بیان خویش

Он шоирӣ ки дар ҳақи мамдуҳ хеш гуфт :

آن شاعری ‌که در حق ممدوح خویش‌ گفت‌:

« Эй карда чархи теғи туро посбони хеш »

«‌ای کرده چرخ تیغ تو را پاسبان خویش‌»

Гар башнавад латофати шеъри равони ман

گر بشنود لطافت شعر روان من

Наздики ман ба ҳадя фиристад равони хеш

نزدیک من به هدیه فرستد روان خویش

Гар муддатии саодат хизмат наёфтам

گر مدتی سعادت خدمت نیافتم

Ҷой дигар раҳил накардам зи хони хеш

جای دگر رحیل نکردم ز خان خویش

Дар хони хеши шукр ту гуфтам на шукри бахт

در خان خویش شکر تو گفتم نه شکر بخت

Бархон хеши нон ту хӯрдам на нони хеш

برخوان خویش نان تو خوردم نه نان خویش

Барадии гумони нек ба ман бандаи пеш аз ин

بردی ‌گمان نیک به من بنده پیش از این

Аз банда бармагард ва магардон гумони хеш

از بنده برمگرد و مگردان‌ گمان خویش

Дорам умеди он ки марои дорӣ аз карам

دارم امید آن که مرا داری از کرم

Баъд аз худои ъзўҷл дар змони хеш

بعد از خدای عزوجل در ضمان خویش

То рӯзгори гоҳ ҷавонасту гоҳи пер

تا روزگار گاه جوان است و گاه پیر

Бар хури зи ақли перу зи бахти ҷавони хеш

بر خور ز عقل پیر و ز بخت جوان خویش

То дар замона гоҳ баҳорасту гуҳи хазон

تا در زمانه‌ گاه بهارست و گه خزان

Дар хуррамии гузори баҳору хазони хеш

در خرمی‌ گذار بهار و خزان خویش

Май даҳ ба рӯзи ҷашни ялонро зи базми хеш

می ده به روز جشن یلان را ز بزم خویش

Бинишон ба вақти сури саронро ба хон хеш

بنشان به وقت سور سران را به‌خوان خویش

Гуҳ равад гуҳи навои талаб аз равад сози худ

گه رود گه نوا طلب از رود ساز خود

Гуҳи мадҳу гуҳи ғазали шинав аз мадҳ хон хеш

گه مدح و گه غزل شنو از مدح‌خوان خویش

Шоҳои сипари зи наргиси симину лолаи хоҳ

شاها سپر ز نرگس سیمین و لاله‌خواه

Аз зулфу чашм ва рӯйу лаби дӯстони хеш

از زلف و چشم و روی و لب دوستان خویش

Гар булбул аз дарахт ба кунҷӣ кашид рахт

گر بلبل از درخت به کنجی کشید رخت

Воўрди зоғи қофилау корвони хеш

وآورد زاغ قافله و کاروان خویش

Ҳар санъати бадеъ ки булбул кунад ба савт

هر صنعت بدیع که بلبل کند به صوت

Ҳидркнд ба захми дафи хайзарони хеш

حیدرکند به زخم دف خیزران خویش

То ҷӯйбор бар фиканд тилсони сабз

تا جویبار بر فکند طَیلسان سبز

Ваз ёсамин кунад илм аз тилсони хеш

وز یاسمین کند علم از طیلسان خویش

Бо тилсони шукр ту боданд зоирон

با طیلسان شکر تو بادند زایران

Ҳар як намӯда пеши ту таии аллсони хеш

هر یک نموده پیش تو طی‌اللسان خویش

Фархунда кард хусрави машриқ ба фари ту

فرخنده کرد خسرو مشرق به فر تو

Наврӯзи фарруху садау меҳргони хеш

نوروز فرخ و سده و مهرگان خویش

Дар хонимони хеши ту бо дӯстон ба ҳам

در خانمان خویش تو با دوستان به هم

Оварда хонимони ту аз хонимони хеш

آورده خانمان تو از خانمان خویش