Шароб бояду оташи рубоб бояду чанг

شراب باید و آتش رباب باید و چنگ

Ки рӯзи фохта гӯнаасту хоки ғолияи ранг

که روز فاخته گونه است و خاک غالیه رنگ

Насиб тан кунам оташи насиби рӯҳи шароб

نصیب تن‌ کنم آتش نصیب روح شراب

Насиби гӯши хурӯши рубобу нолаи чанг

نصیب گوش خروش رباب و نالهٔ چنگ

Насиби дидау дили чеҳру меҳр ёр кунам

نصیب دیده و دل چهر و مهر یار کنم

Ки ӯ ба чеҳра чу меҳраст ва бар батон сарҳанг

که او به چهره چو مهر است و بر بتان سرهنگ

Рахш чу Зуҳрау моҳу лабаш чу шукру қанд

رخش چو زهره و ماه و لبش چو شکر و قند

Буриш чу сӯсану симу дилаш чу оҳану санг

برش چو سوسن و سیم و دلش چو آهن و سنگ

Гуҳии барад бар сминш аз бар ман сим

گهی برد بر سمینش‌ از بر من سیم

Гуҳии баради дили сангинаш аз дили ман санг

گهی برد دل سنگینش از دل من سنگ

зи саҳари дидаи аўкўӣ ман шавад Бобул

ز سِحر دیدهٔ او کوی من شود بابِل

зи нақши чеҳра ӯ базм ман шавад артнг

ز نقش چهرهٔ او بزم من شود ارتنگ

Ҷўни ман шмн набӯд дар баҳори хонаи ҷейн

چون من شَمن نبود در بهار خانهٔ چین

Чуну санам набӯд дар нигорхонаи гунг

چنو صنم نبود در نگارخانهٔ‌ گنگ

зи бода чун бФрўзди рухони нозуку хуб

ز باده چون بفروزد رخان نازک و خوب

Ба ханда чун бигушоед даҳони кучаку танг

به خنده چون بگشاید دهان‌ کوچک و تنگ

Муоширони зи лаб ва рӯй ӯ ба хонаи хеш

معاشران ز لب و روی او به خانهٔ خویش

Шукр баранд ба харвор ва гул баранд ба танг

شکر برند به خروار و گل برند به تنگ

Ҷӯ бар ду оризи симин ӯ се бӯсаи даҳум

جو بر دو عارض سیمین او سه بوسه دهم

зи ман карона кунад вази миёни براردи чанг

ز من‌ کرانه‌ کند وز میان برآرد چنگ

Чу оинааст рух ӯ магари ҳамеи тарсад

چو آینه است رخ او مگر همی ترسد

Ки гирад аз нафаси ман карони оинаи занг

که‌ گیرد از نفس من‌ کران آینه زنگ

Гар аз ман он лаби ёқӯт ранг дорад боз

گر از من آن لب یاقوت رنگ دارد باز

Ба май Фрўшкнми шарм ӯ ба ҳилау ранг

به مِی‌ْ فروش کنم شرم او به حیله و رنگ

Макр чу пардаи шарм аз миёна бардорад

مکر چو پردهٔ شرم از میانه بردارد

Маро дар он лаби ёқӯт ранг бошад ранг

مرا در آن لب یاقوت رنگ باشد رنگ

Кадоми рӯз буд кон ҷаҳон фурӯз буд

کدام روز بود کان جهان فروز بود

Нанашаста бо ман ва ман зулф ӯ гирифта ба чанг

ننشسته با من و من زلف او گرفته به چنگ

Дилами зи суҳбати аўгштаҳи мояи шодӣ

دلم ز صحبت او گشته مایهٔ شادی

Чунонкӣ табъ амираст мояи фарҳанг

چنان که طبع امیرست مایهٔ فرهنگ

Ълоءи давлати олии бҳоءи дайн ки расед

علاء دولت عالی بهاء دین که رسید

зи баси ълоءу баҳои қадар ӯ ба ҳафт авранг

ز بس‌ علاء و بها قدر او به‌ هفت اورنگ

Ҷамоли мейрони атсз ки чун падар дорад

جمال میران اتسز که چون پدر دارد

Ҷалолу мартабау арҷу фарау авранг

جلال‌ و مرتبه‌ و ارج و فره و اورنگ

Бадви расидаи се чиз аз се подшои мирос

بدو رسیده سه چیز از سه پادشا میراث

Смўи зсому ҷамол аз ҷами вҳш аз Ҳушанг

سمو ز سام و جمال از جم و هُش از هوشنگ

Сипеҳр бояд мураккаб чу ӯ савор шавад

سپهر باید مرکب چو او سوار شود

Ҳилол бояд зину мҷраҳ бояд танг

هلال باید زین و مجره باید تنگ

Адуи зи бим чу харчанги боз пас гардад

عدو ز بیم چو خرچنگ باز پس‌ گردد

Чу саркашади илмаш бар ду пайкару харчанг

چو سر کشد علمش بر دو پیکر و خرچنگ

Куҷо ба қасди тамошоу орзӯии шикор

کجا به قصد تماشا و آرزوی شکار

Ба дашт ва кӯҳ равад бо синону тири хаданг

به دشت و کوه رود با سنان و تیر خدنگ

Кунад чу доми кабӯтари сарин вгрдни кӯр

کند چو دام کبوتر سرین و گردن‌ گور

Кунад чу хонаи занбӯри пушту паҳлавии ранг

کند چو خانهٔ زنبور پشت و پهلوی رنگ

Аё набарда саворӣ ки пеши ҳамлаи ту

ایا نَبرده سواری‌ که پیش حملهٔ تو

Шавад ҳбоу ҳадари зӯри шеру кибри паланг

شود هبا و هدر زور شیر و کبر پلنگ

Агар бараҳна кунӣ теғ бар лаби дарё

اگر برهنه‌ کنی تیغ بر لب دریا

Бисӯзад аз туфи теғи ту зери оби наҳанг

بسوزد از تف تیغ تو زیر آب نهنگ

Куланг вор битарсад дар ошёни симурғ

کُلنگ‌وار بترسد در آشیان سیمرغ

Чу бози дори ту бар пои бози бандади занг

چو باز دار تو بر پای باز بندد زنگ

Наҳифу саҳми туро дар ҷаҳон чунон асараст

نهیب و سَهْم تو را در جهان چنان اثرست

Ки занги бози ту симурғро кунад чу куланг

که زنگ باز تو سیمرغ را کند چو کلنگ

зи меҳру кӣнаи ту ҳар куҷо расад асарӣ

ز مهر و کینهٔ تو هر کجا رسد اثری

Шрнг шаҳд шавад дар замону шаҳди шрнг

شرنگ شهد شود در زمان و شهد شرنگ

Агар сабақи барад аз боди асб ту нашигифт

اگر سبق برد از باد اسب تو نه شگفت

Ки пеши асби ту бод ҷаҳанда бошад ланг

که پیش اسب تو باد جهنده باشد لنگ

Барояд аз дили аъдои давлати ту трог

برآید از دل اعدای دولت تو تراگ

Чу аз камони ту дар разм бишинаванд таранг

چو از کمان تو در رزم بشنوند ترنگ

Агар ҳазор мубориз чу Амр ва чун тоҳир

اگر هزار مبارز چو عمرو و چون طاهر

Кунун биёянд аз систон ва аз пўшнг

کنون بیایند از سیستان و از پوشنگ

Ту аз нишаст ҳамаи рӯзи фахри дории ор

تو از نشست همه روز فخر داری عار

Ту аз набарди ҳамаи рӯзи номи дории нанг

تو از نبرد همه روز نام داری ننگ

Агар ба асри ту Аржанги дев боз ояд

اگر به عصر تو ارژنگ دیو باز آید

Ба чашми хашми ту чун арзанӣ буд Аржанг

به چشم خشم تو چون ارزنی بود ارژنگ

Вагар пашанг дар ин рӯзгор зинда шавад

وگر پشنگ در این روزگار زنده شود

Чу пашшае буд андари баробари ту пашанг

چو پشه‌ای بود اندر برابر تو پشنگ

Бад-ӣни сифат ки туе дар шуҷоату мардӣ

بدین صفت‌که تویی در شجاعت و مردی

Агар падари бифиристади туро ба ҷанги фаранг

اگر پدر بفرستد تو را به جنگ فرنگ

Салиб башиканӣ ва дорҳо занӣ чу салиб

صلیب بشکنی و دارها زنی چو صلیب

Тани фарангон аз дорҳо кунӣ оўнг

تن فرنگان از دارها کنی آونگ

Кашии зи рӯм ба хоразм бут прессатон ро

کشی ز روم به خوارزم بت‌پرستان را

Фсор бар сар ва бар дасти бастаи полоҳнг

فسار بر سر و بر دست بسته پالاهنگ

Аё ба дасти карами зоирони олам ро

ایا به دست کرم زایران عالم را

зи пушт ва рӯй буруни бардаи гўжӣу ожанг

ز پشت و روی برون برده‌ گوژی و آژنگ

Хато буд ки ба дарёи туро кунам ташбеҳ

خطا بود که به دریا تو را کنم تشبیه

Ки ӯ макон наҳангаст ва ту хазинаи ҳонг

که او مکان نهنگ است و تو خزینهٔ هنگ

Шавад ба давлати ту дар кунам чу пораи зар

شود به دولت تو در کنم چو پارهٔ زر

Агар ба номи ту калакӣ кунам зи чӯби заранг

اگر به نام تو کلکی‌ کنم ز چوب زرنگ

Вагар ба фари ту норанги пеши хеши нуҳум

وگر به فر تو نارنگ پیش خویش نهم

зи равшанӣ чу ма ва муштарӣ шавад норанг

ز روشنی چو مه و مشتری شود نارنگ

Вагар қиёс кунӣ шеъри шоирон дигар

وگر قیاس‌ کنی شعر شاعران دگر

Буд чу қофилау шеъри ман чу пеши оҳанг

بود چو قافله و شعر من چو پیش آهنگ

Ба об монад шеърам агар чаҳ оташи вор

به آب ماند شعرم اگر چه آتش‌وار

Ҳамеша сӯии баландӣ ҳаме кунад оҳанг

همیشه سوی بلندی همی‌ کند آهنگ

зи ман савоб буд дар парастиши ту шитоб

ز من صواب بود در پرستش تو شتاب

зи ман маҳол буд дар ситоиши ту диранг

ز من محال بود در ستایش تو درنگ

Ки ту диранг накардӣ ва омадӣ ба шитоб

که تو درنگ نکردی و آمدی به شتاب

зи баҳри пурсиши ман ним шаби зи як фарсанг

ز بهر پرسش من نیم ‌شب ز یک فرسنگ

Сазад ки бқъти хоразмро даҳуми тафзил

سزد که بقعت خوارزم را دهم تفضیل

Чаҳ бар навоҳии рӯм ва чаҳ бар вилояти занг

چه بر نواحی روم و چه بر ولایت زنگ

Ки обрӯӣ ман омад зи ҷониби хоразм

که آبروی من آمد ز جانب خوارزم

Чу оби Марв ки ояд зи ҷониби кирнг

چو آب مرو که آید ز جانب‌ کیرنگ

Ҳамеша токаи зи найранги хомаи наққош

همیشه تا که ز نیرنگ خامهٔ نقاش

Бар об нақш науфтад ба чорау найранг

بر آب نقش نیفتد به چاره و نیرنگ

Бар осмони саодат ба фаррухӣ зада бод

بر آسمان سعادت به فرخی زده باد

Қазо ба хомаи наққоши бахти ту найранг

قضا به خامهٔ نقاش بخت تو نیرنگ

зи даҳри баҳри нкўхўоаҳи ту фалоҳу фараҳ

ز دهر بهر نکوخواه تو فلاح و فرح

зи чархи брхи бидонадяши ту ғариву ғрнг

ز چرخ بَرخ بداندیش تو غریو و غرنگ

Гуҳи сбўи ту ромишгарони маҷлиси ту

گه صبو تو رامشگران مجلس تو

Кашида то ба шбоҳнги чангро оҳанг

کشیده تا به شباهنگ چنگ را آهنگ