Баркаш эй тарк бар асби тарабу шодии танг
برکش ای ترک بر اسب طرب و شادی تنگ
Ки зимистон шуду наврӯз фароз омад танг
که زمستان شد و نوروز فراز آمد تنگ
Боди наврӯзӣ бо боғи ҳаме сулҳ кунад
باد نوروزی با باغ همی صلح کند
Ман ва ту ҳар ду чаро биҳдаҳ бошем ба ҷанг
من و تو هر دو چرا بیهده باشیم به جنگ
Сабз рангаст зи сабзаи сари кӯҳу лаби ҷӯй
سبز رنگ است ز سبزه سر کوه و لب جوی
Чаҳ кашии сари зи хат эй нӯши лаби сабзи орнг
چهکشی سر ز خط ای نوش لب سبز آرنگ
Оҳӯон рӯй ниҳоданд сӯии сабзау об
آهوان روی نهادند سوی سبزه و آب
Бунае оҳӯии симини зи сари ин хуии паланг
بنه ای آهوی سیمین ز سر این خوی پلنگ
Зоҳну санги ҳамеи сабзаи дамади биркау дашт
زاهن و سنگ همی سبزه دمد برکُه و دشت
Нарм кун брмни мискини дил чун оҳану санг
نرمکن برمن مسکین دل چونآهن و سنگ
Май осӯда ба хами андар чун занг шудаст
می آسوده بهخم اندر چون زنگ شدست
На раво бошад бар оинаи васли ту занг
نه روا باشد بر آینهٔ وصل تو زنگ
Хез то ҳар ду бар ин рӯз дил фурӯз кунем
خیز تا هر دو بر این روز دلفروز کنیم
Ба май лаъли шитоб ва ба лаби кишти диранг
بهمی لعلشتاب و به لبکشت درنگ
Сӯии боғи ой ки дар раваду сурӯд омада анд
سوی باغ آی که در رود و سرود آمدهاند
Қамарӣу фохта бар сарви бен минои ранг
قمری و فاخته بر سرو بن مینا رنگ
Рости гӯйӣ ки дар айвони малик сохта анд
راستگوییکه در ایوان ملک ساختهاند
Ҳамди ҳавли рубобу писари саққои ҷанг
حمد هول رباب و پسر سقا جنگ
Шоҳи шоҳони малики арғў ки ба лшкргаҳ ӯ
شاه شاهان ملک ارغو که به لشکرگه او
Сад амиранд ма аз баҳману баҳрому пашанг
صد امیرند مه از بهمن و بهرام و پشنگ
Ин ғазал ҳаст бар он вазни куҷо шоир гуфт :
این غزل هست بر آن وزن کجا شاعر گفت:
« таркиш эй тарк ба як сӯ фикану ҷомаи ҷанг »
«ترکش ای ترک به یک سو فکن و جامهٔ جنگ»