Бигузашт маи рӯза ва омад маи шавол

بگذشت مه روزه و آمد مه شوال

Акнӯн ману соқӣ ва майу мутрибу қўол

اکنون من و ساقی و می و مطرب و قوال

Ноӣб натавон буд ки бекор бимонанд

نائب نتوان بود که بیکار بمانند

Соқӣ ва майу мутрибу қўол ба шавол

ساقی و می و مطرب و قوال به شوال

Карданд шаби иди ҳамаи нури зи қандил

کردند شب عید همه نور ز قندیل

Таҳвили сӯии ҷом ва дигаргуна шуд аҳвол

تحویل سوی جام و دگرگونه شد احوال

Май хора ба дил ёфт майу нағмау мутриб

می‌خواره به دل یافت می و نغمه و مطرب

Аз оби саҳаргоҳӣ ва аз ғулғули тбол

از آب سحرگاهی و از غُلغُل طبال

Пар шуд қадаҳи булбула аз хӯни қнинаҳ

پر شد قدح بُلبُله از خون قِنینه

Бикшод ту гӯйии зи гулӯи акҳлу қиФол

بگشاد تو گویی ز گلو اکحل و قیفال

Дар майкадаи хуштар ки буд марди муошир

در میکده خوشتر که بود مرد معاشر

Дар савмиъаи беҳтар ки буд зоҳиду аи бдол

در صومعه بهتر که بود زاهد و ا‌َبْدال

Ин ҳол бар ин ҷумла шиносанд ҳарифон

این حال بر این جمله شناسند حریفان

Гар пеши худованди ҷаҳон арза кунам ҳол

گر پیش خداوند جهان عرضه کنم حال

Шоҳи маликони санҷари широФкни сафдар

شاه ملکان سنجر شیرافکن صفدر

Донои хрдпрўру дорои адуи мол

دانای خردپرور و دارای عدو مال

Он шоҳ ки аз қадару шарафи номау номаш

آن شاه که از قدر و شرف نامه و نامش

Бӯсанд раҳеи вори ҳамеи қайсару чипол

بوسند رهی وار همی قیصر و چیپال

Аз наът худоӣ аст сиришта гуҳар ӯ

از نعت‌ خدایی است سرشته گهر او

Гарчи гуҳар одамиён ҳаст зи слсол

گرچه‌ گهر آدمیان هست ز صلصال

Гар байт ҳарам шуд ба араби қиблаи ислом

گر بیت حرم شد به عرب قبلهٔ اسلام

Лшкргаҳ ӯ шуд ба аҷами қиблаи иқбол

لشکرگه او شد به عجم قبلهٔ اقبال

Бар пои ҳиўнӣ ки кашад пояи тахташ

بر پای هَیونی‌ که‌ کشد پایهٔ تختش

Аз порау тавқи маликони зебади халхол

از پاره و طوق ملکان زیبد خلخال

Кӯҳӣаст каммияташ ки зи ёлу кФл ӯ

کوهی است کُمیتش که ز یال و کفل او

Шери яларо кӯфта гардад кФлу ёл

شیر یله را کوفته گردد کفل و یال

Мурғӣаст хадангаш ки ҳаме аз фазаъ ӯ

مرغی است خدنگش که همی از فزع او

Симурғ наёрад ки зи ҳам боз кунад бол

سیمرغ نیارد که ز هم باز کند بال

Он қавм ки оранди сӯии тоъат ӯ рӯй

آن قوم که آرند سوی طاعتِ او روی

Тавфиқ ба он қавми намояди раҳи омол

توفیق به آن قوم نماید ره آمال

Вони хайл ки аз тоъат ӯ рӯй битобанд

وآن خیل که از طاعت او روی بتابند

Тақдир бар он қавми кушояд дар оҷол

تقدیر بر آن قوم گشاید در آجال

Он рӯз ки ронад сухан аз мем мулоқот

آن روز که راند سخن از میم ملاقات

Баси қади алифи вор ки аз бим кунад дол

بس قد الف‌وار که از بیم کند دال

Кам гардад ва афзӯн шавад оромишу ромиш

کم گردد و افزون شود آرامش و رامش

Онро ки диҳад молаш ва онро ки диҳад мол

آن را که دهد مالش و آن را که دهد مال

эй шҳргшоиӣ ки ба ҳар шаҳр ва ба ҳар марз

ای شهرگشایی که به هر شهر و به هر مرز

Аз даргау диўо нет сазад шаҳнау уммол

از درگه و دیوا‌نت سزد شحنه و عمّال

Аз чун ту малик ҳаст тафохури ду малик ро

از چون تو ملک هست تفاخر دو ملک را

Кон ҳар ду нависанд ҳамеи номаи аъмол

کان هر دو نویسند همی نامهٔ اعمال

Гуфтан натавон мадҳи ту ҳаргиз ба тамомӣ

گفتن نتوان مدح تو هرگز به تمامی

Сифтан натавон кӯҳи гарони санг ба мисқол

سفتن نتوان کوه گران‌سنگ به مثقال

Бо тезии шамшери ту шерони жён ро

با تیزی شمشیرِ تو شیرانِ ژیان را

Тезии бишавади поки зи дандону зи чангол

تیزی بشود پاک ز دندان و ز چنگال

Ҳар ҷо ки яке дръ буд бар тани гардон

هر جا که یکی دِرع بود بر تنِ گُردان

Ҳрҷокаҳи яке худ буд бар сари аи бтол

هرجاکه یکی خُودْ بود بر سر اَ‌بْطال

Чун дом кунӣ пайкари он дръ ба пайкон

چون دام کنی پیکر آن دِرع به پیکان

Чун ҷом кунӣ сӯрати он худ ба купол

چون جام کنی صورت آن خوُدْ به کوپال

Бо теғи туу гурзи ту ночиз шуморанд

با تیغ تو و گُرز تو ناچیز شمارند

Теғи падари баҳману гурзи писари зол

تیغ پدر بهمن و گُرزِ پسر زال

Ҳаргиз накунад бар ту асари чораи душман

هرگز نکند بر تو اثر چارهٔ دشمن

Ҳаргиз нашавад бар ту равои ҳилаи мҳтол

هرگز نشود بر تو روا حیلهٔ محتال

Кони чора чу снбидн кӯҳаст ба сӯзан

کان چاره چو سنبیدن کوه است به سوزن

Вони ҳила чу паймудан обаст ба ғарбол

وآن حیله چو پیمودن آب است به غربال

Онҷо ки шавад азми ту бар разми ҳақиқат

آنجا که شود عزم تو بر رزم حقیقت

Ботил шавад афсонау андешаи ҷҳол

باطل شود افسانه و اندیشهٔ جهال

Чун тунд шавад бод надорад хатарии коҳ

چون تند شود باد ندارد خطری کاه

Чун тез шавад нор намонад асар на?ил

چون تیز شود نار نماند اثر نال

Исо чу бияёд бишавади офати иأҷўҷ

عیسی چو بیاید بشود آفت یأجُوجْ

Меҳдӣ чу биёбад баравад фитнаи даҷол

مهدی چو بیابد برود فتنهٔ دجّال

Меҳнат он дорад гуҳ ӯро аз фироқаст ифтироқ

محنت آن دارد گه او را از فراق است افتراق

Давлат он дорад ки ӯро бо висоласт иттисол

دولت آن دارد که او را با وصال است اتصال

Кофари сад соларо яздони ҳаме имон диҳад

کافر صد ساله را یزدان همی ایمان دهد

Аз ту имони бози нстонд ба вақти иртиҳол

از تو ایمان باز نستاند به وقت ارتحال

Ман чунон донам ки бар даргоҳ ӯ афзӯн буд

من چنان دانم که بر درگاه او افزون بود

Ҳурмати аҳли ҳудо аз ҳурмати аҳли залол

حرمت اهل هُدی از حرمت اهل ضَلال

Ҷузи сухани гуфтани зи афву раҳмат ӯ шарт нест

جز سخن‌ گفتن ز عفو و رحمت او شرط نیست

Номи дӯзахи бурдану дӯзах ниҳодан бар суфол

نام دوزخ بردن و دوزخ نهادن بر سفال

Тоза ва сероб гирданд ҳазорон ташна ро

تازه و سیراب گرداند هزاران تشنه را

Камтарини қатра ки ӯ бахшад з дарёӣ навол

کمترین قطره که او بخشد ز دریای نَوال

Гар бибахшоед буд бахшоиш ӯ бе муллоам

گر ببخشاید بود بخشایش او بی‌ملام

Вар биёмурзад буд омурзиш ӯ бе малол

ور بیامرزد بود آمرزش او بی‌ملال

Ҳарки аз номаш битобад рӯй гӯшаши боди кар

هرکه از نامش بتابد روی‌گوشش باد کر

Ҳар ки аз ёдаш бипечад сари забонаши боди лол

هر‌که از یادش بپیچد سر زبانش باد لال

эй мъзии токӣ аз исёни бёроиии дилат

ای معزی تاکی از عصیان بیارایی دلت

Гоҳ он омад ки аз тоъати бёроиии хисол

گاه آن آمد که از طاعت بیارایی خصال

Дили зкжӣ чун камон кардӣ ва бефармон шудӣ

دل زکژی چون کمان کردی و بی‌فرمان شدی

Лоҷарами яздон ба захм тир додат гӯшмол

لاجرم یزدان به زخم تیر دادت گوشمال

Гар кунӣ бар хўишни мадҳу ғазали гуфтани ҳаром

گر کنی بر خویشن مدح و غزل گفتن حرام

Гардад аз тавҳиди гуфтани шеъри ту саҳари ҳалол

گردد از توحید گفتن شعر تو سِحر حلال

Офарин кун шоҳу соҳибро ки ном ҳар ду ҳаст

آفرین‌کن شاه و صاحب را که نام هر دو هست

Син ва навену ҷиму рай ва мем ва ҳов мему дол

سین و نون و جیم و ری و میم و حاو میم و دال