эй бршкстаҳи сунбули мишкӣн ба Настаран

ای برشکسته سنبل مشکین به نسترن

Моҳи ғазали сарои ман эй сарви сими тан

ماه غزل سرای من ای سروِ سیم‌ُتن

Дар печ зулф туаст ҳазорон ҳзои ри тоб

در پیچ زلف توست هزاران هزا‌ر تاب

Дар саҳар чашм туаст ҳазорон ҳазор фан

در سحر چشم توست هزاران هزار فن

Кажӣ шудаст бо хами зулфи ту муттафиқ

کژی شدست با خم زلف تو مُتَّفق

Хӯбӣ шудаст бо рухи хуби ту мқтрн

خوبی شدست با رخ خوب تو مُقْتَرن

Дар бсдини ду шукри ту мӯъҷизи Масеҳ

در بُسدّین دو شَکّر تو معجزِ مسیح

Дар наргисин ду чашми ту талбиси аҳриман

در نرگسین دو چشم تو تلبیس اهرمن

Аз туаст солу моҳи ҷаҳонро даҳ ва ду чиз

از توست سال و ماه جهان را ده و دو چیز

Вази ҳиҷр ва васл туаст марои шодӣу ҳузн

وز هجر و وصل توست مرا شادی و حَزَن

Шамъу шабу гулоб ва майу себу ёсамин

شمع و شب و گلاب و می و سیب و یاسمین

Шамшоду машку нӯшу гулу нору норван

شمشاد و مشک و نوش و گل و نار و نارون

эй онкӣ чун ту бут нанигорида дар баҳор

ای آنکه چون تو بت ننگاریده در بهار

Ваии онкӣ чун ту сарв наболида дар чаман

وی آنکه چون تو سرو نبالیده در چمن

Зин беш ҷони ман ба фироқи андаруни мсўз

زین بیش جان من به فراق اندرون مسوز

Зин беш фоли ман ба фироқ андарун мазан

زین بیش فال من به فراق اندرون مزن

Сабрам рамида кардӣ аз он чашми пурхумор

صبرم رمیده کردی از آن چشم پرخمار

Пуштам шикаста кардӣ аз он зулфи пуршикан

پشتم شکسته ‌کردی از آن زلف پرشکن

Ҷони ман аз фироқи рухи ту пар оташ аст

جان من از فراق رخ تو پر آتش است

Гарчи зи ашк доим дарёст гирди ман

گرچه ز اشک دایم دریاست گرد من

Гоҳ омад эйнигор смнбри висол ро

گاه آمد ای نگار سمنبر وصال را

Кокнўн ба боғ чун рухи ту бушковади саман

کاکنون به باغ چون رخ تو بشکفد سمن

Ҳар ғунчаро ту гӯйӣ лаъласт дар ғилоф

هر غنچه را تو گویی لعل است در غلاف

Ҳар лоларо ту гӯйии лؤлؤст дар даҳан

هر لاله را تو گویی لؤلؤست در دهن

Ёқӯти зарди оради гулзори гӯшвор

یاقوت زرد آرد گلزار گوشوار

Дебои сурхи пӯшади бодоми перҳан

دیبای سرخ پوشد بادام پیرهن

Акнӯн саҳаргаҳони бўзди боди машки буи

اکنون سحرگهان بوزد باد مشک بوی

Гўӣӣ ба халқ хоҷа сириштааст хештан

گوئی به خُلق خواجه سرشته است خویشتن

Кофии низоми маликату вофеи қавоми дайн

کافی نظام ملکت و وافی قوام دین

Шамси алкФоти шайхи аҷали буъалии ҳасан

شمس‌الکفات شیخ اجل بوعلی حسن

Фаррухи разии оли алии он ки малик ро

فرخ رضی آل علی آن که ملک را

Рахшонтар аз Суҳайл ямонӣаст дар Яман

رخشان‌تر از سهیل یمانی است در یمن

эй Сайидӣ ки зинда шуд аз сирати ту дайн

ای سیدی‌ که زنده شد از سیرت تو دین

Зони сон ки хоки тираи зобу зҷони бадан

زآن سان‌که خاک تیره زآب و زجان بدن

Чарху замон ба давлат ту гашта муттафиқ

چرخ و زمان به دولت تو گشته متفق

Ва андари мушовират на чу ту ҳеҷ мўтмн

و اندر مشاورت نه چو تو هیچ موتمن

Аз рой туаст калаки нигоранда бар замин

از رای توست‌ کلک نگارنده بر زمین

Ваз рӯй туаст моҳи дарахшнда бар зи ман

وز روی توست ماه درخشنده بر ز من

Пидотрсти халқи ту аз моҳ дар шараф

پیداترست خلق تو از ماه در شرف

Бўётрсти халқи ту аз нофа дар хутан

بویاترست خلق تو از نافه در ختن

Гӯйии ҳаёӣ сарф кашидӣ ту дар басар

گویی حیای صرف ‌کشیدی تو در بصر

Гӯйии сахои ноби мазидии ту бо лбн

گویی سخای ناب مزیدی تو با لبن

Зин рӯй хизмати ту раҳеро шариъат аст

زین روی خدمت تو رهی را شریعت است

Дар ваии дуои фариза ва дар ваии санои сунан

در وی دعا فریضه و در وی ثنا سُنَن

Аз орзӯии маҷлису дидори хусравӣ

از آرزوی مجلس و دیدار خسروی

Беҷон шудам чу мурғ бар атроф бобизан

بی‌جان شدم چو مرغ بر اطرافِ بابْزن

Бо банда дар хуросони доим ба рӯзу шаб

با بنده در خراسان دایم به ‌روز و شب

Хоҳанда лақоӣ ту гардӣда марду зан

خواهندهٔ لقای تو گردیده مرد و زن

То оби баҳрро накунад ҳечкас қиёс

تا آب بحر را نکند هیچکس قیاس

То бўқбисро назанад ҳиҳкс ба ман

تا بوقُبیس را نزند هیحکس به من

Чун оби баҳри бодо бар кҳтронти ҷӯад

چون آب بحر بادا بر کهترانت جود

Чун бўқбиси бодо бар мҳтронти ман

چون بوقبیس بادا بر مهترانت منّ

Гардун ҳамеша раҳбару давлат ба ҳмрҳт

گردون همیشه رهبر و دولت به همرهت

Ёри ту рӯзгору муайяни ту зўолмнн

یار تو روزگار و معین تو ذوالمنن