Хаёли сӯрати ҷонони шикасти тавбаи ман

خیال صورت جانان شکست توبهٔ من

Ҷа сӯратаст ки дорад хаёли тавбаи шикан

جه صورت است که دارد خیال توبه شکن

Ҳавоӣ ӯ ба дилам дар нишаст ва кард хароб

هوای او به دلم در نشست و کرد خراب

Чаҳ сокинӣаст ки аз вай хароб шуд маскан

چه ساکنی است‌ که از وی خراب شد مسکن

Агарчӣ оташ ишқаш бсухтааст дилам

اگرچه آتش عشقش بسوخته است دلم

Ҳаме хӯрам ғами он моҳрӯии симини тан

همی خورم غم آن ماهروی سیمین‌تن

Ки сӯзади оташи дӯзах дар он ҷаҳони тан ӯ

که سوزد آتش دوزخ در آن جهان تن او

Чунонкии оташи ишқаш дар ин ҷаҳони тани ман

چنانکه آتش عشقش در این جهان تن من

Аё чу сӯзани симини миёни борӣкат

ایا چو سوزن سیمین میانِ باریکت

Ҳамеи хулди ғами ишқат дар ин дилами сӯзан

همی خَلَد غمِ عشقت در این دلم سوزن

Тўрои зғолиаҳ хирман задаст бар оташ

تورا زغالیه خِرمن زدست بر آتش

Марои ҳавои ту оташ задаст дар хирман

مرا هوای تو آتش زدست در خِرمن

Ту нури чашми манӣ то змни ҷудо шуда Эй

تو نور چشم منی تا زمن جدا شده‌ای

Ба ҷони ту ки ҷаҳонро надидаам равшан

به جان تو که جهان را ندیده‌ام روشن

Гуҳии зошк садаф кардаам зҷоми шароб

گهی زاشک صدف کرده‌ام زجام شراب

Гуҳии зи рашк қабо кардаам зи пероҳан

گهی ز رشک قَبا کرده‌ام ز پیراهن

Қади ту байнам агар сӯии срўбни гузарам

قد تو بینم اگر سوی سَروبن‌ گذرم

Рухи ту байнам агар бингарам ба барги саман

رخ ‌تو بینم اگر بنگرم ‌به ‌برگ سمن

Валикин аз руху қади тугар брондишм

ولیکن از رخ و قدّ تو گر براندیشم

Маро на барги саман бояд ва на сарви чаман

مرا نه برگ سَمَن باید و نه سرو چمن

Набарда вори танамро ба теғ ҳиҷр задӣ

نَبَرده‌وار تنم را به تیغ هجر زدی

Длирўори диламро ба тир ғамза мазан

دلیروار دلم را به تیر غمزه مزن

Ки тирҳои ту бар дили ҳаме чунон гузарад

که تیرهای تو بر دل همی چنان‌ گذرد

Ки тирҳои ълои мулӯк бар ҷавшан

که تیرهای عَلای ملوک بر جوشن

Ямини давлати олии насири миллати ҳақ

یمین دولت عالی نصیر ملت حق

Ки ҳаст Носири ислому қоҳири душман

که هست ناصر اسلام و قاهر دشمن

Ҳисоми дайни ҳудои бўолмзФри Исмоил

حسام دین هدی بوالمظفر اسماعیل

Ки офтоб заминасту офтоби змн

که آفتاب زمین است و آفتاب زمن

Бузург шуд гуҳари гӣлакӣ ба сират ӯ

بزرگ شد گهر گیلکی به سیرت او

Чунонкии тухмаи сосон ба сирати баҳман

چنانکه تخمهٔ ساسان به سیرت بهمن

Ҳунари зҷўҳр ӯ ҳамчунон ҳамеи хезад

هنر زجوهر او همچنان همی خیزد

Ки зари ноби зи кону ҷавоҳир аз маъдан

که زرّ ناب ز کان و جواهر از معدن

Баровард зи гиребони хизматаши сари хеш

برآورد ز گریبان خدمتش سر خویش

Чу мардро занад иқболи даст дар доман

چو مرد را زند اقبال دست در دامن

Миён ӯу миён дигар амирон аст

میان او و میان دگر امیران است

Тафовутӣ ки миён фароизасту сунан

تفاوتی ‌که میان فرایض است و سُنن

Ба теғу бозуӣ ӯ ром шуд замона чунонк

به تیغ و بازوی او رام شد زمانه چنانک

Ба тозӣона шавад роми караи тавсан

به تازیانه شود رام‌ کرهٔ توسن

Зтиғ ӯ ҳама таъйид зояду нусрат

زتیغ او همه تایید زاید و نصرت

Ки теғ ӯст ба таъйиду нусрати обистан

که تیغ اوست به ‌تایید و نصرت آبستن

Ба вақти онкии ду лашкар ниҳанд рӯй ба разм

به وقت آنکه دو لشکر نهند روی به‌رزم

Ҳавои з гирд шавад ҳамчу рӯй аҳрӣман

هوا ز گَرد شود همچو روی اهریمن

Задудаи теғи имониши бас ки хӯни резад

زدوده تیغ یمانیش بس که خون ریزد

Замин разм кунад маъдани ақиқи Яман

زمین رزم ‌کند مَعدِن عقیق یمن

Агарчӣ мард ба аз зан буд дар он ҳангом

اگرچه مرد به از زن بود در آن هنگام

Шавад зи бими сари хеши марди ҳосиди зан

شود ز بیم سر خویش مرد حاسد زن

Ҳисоми дайни чўбдони вақт найза бардорад

حسام دین چوبدان وقت نیزه بردارد

Ба найза суфта кунад санги хорау оҳан

به نیزه سفته ‌کند سنگ خاره و آهن

Агар ба тир занад ғайбаро кунад ғарбол

اگر به تیر زند غیبه را کند غربال

Вагар ба гурз занад худро кунад ҳован

وگر به ‌گُرز زند خُود را کند هاون

Ялони разму сарон сипаҳ кунанд фирор

یلان رزم و سران سپه‌ کنند فرار

Ки шери гирд рубойасту гирди шери авжан

که شیر گُرد ربای است و گُرد شیر اوژن

Аё ба фари Фаридуну сону сирати сом

ایا به فر فریدون و سان و سیرت سام

Аё ба чеҳри манӯчеҳру қӯти Қоран

ایا به چهر منوچهر و قوت قارَن

Ба ҳавзи кавсар агар рӯҳи шод ва тоза шавад

به حوض‌ کوثر اگر روح شاد و تازه شود

зи оби дасти ту чун ҳавз кавсараст лаган

ز آب دست تو چون حوض کوثرست لگن

Ба чоҳ баста нагаштӣ ба чораи гургин

به چاه بسته نگشتی به‌چارهٔ گرگین

Агар шаҳомату ҳзм ту доштӣ бежан

اگر شهامت و حَزم تو داشتی بیژن

Зиҳии мувофиқи парҳезаи кори поки сифат

زهی موافقِ پرهیزه کارِ پاک صفت

Ки шокиранд зи ту халқу холиқи зўолмн

که شاکرند ز تو خلق و خالق ذَوالمَن

Ҳамон гуруҳ ки гардани кашӣ ҳаме карданд

همان گروه که گردن کشی همی کردند

Кунун зи шукр ту доранд тавқ дар гардан

کنون ز شُکر تو دارند طوق در گردن

Агар чаҳ васфи ту олитар ва шариф тараст

اگر چه وصف تو عالی‌تر و شریف‌ترست

з ҳар чаҳ хотири шоир бар он расонади занн

ز هر چه خاطر شاعر بر آن رساند ظن

Дар офарини мдиҳти сухани чунин бояд

در آفرین مدیحت سخن چنین باید

Маъонии мутаносиб ба лафзи мстҳсн

معانی متناسب به لفظِ مستحسن

Агрҷаҳ ҳаст мъзии сазои бодоФроаҳ

اگرجه هست معزّی سزای بادافراه

Чу гуфт мадҳ ту бошад сазои подошн

چو گفت مدح تو باشد سزای پاداشن

Ҳамеша парвариш ӯ зи шукр неъмат туаст

همیشه پرورش او ز شکر نعمت توست

Чунонкии парвариши кӯдакон буд зи лбн

چنانکه پرورش کودکان بود ز لبن

Ба шукри ту натавонад расед агар ба мисл

به شکر تو نتواند رسید اگر به مثل

Ба ҷои мӯии мсомш буд забону даҳан

به جای موی مَسامش بود زبان و دهن

Агар ба сон чароғӣ шудаст хотир ӯ

اگر به سان چراغی شدست خاطر او

Анояти ту басаст ин чароғро равған

عنایت تو بس است این چراغ را روغن

Ҳамеша то ки нишони набуввати Мӯсо

همیشه تا که نشان نبوّت موسی

з оташасту дарахту зи водии эмин

ز آتش است و درخت و ز وادی ایمن

Ту чун дарахти ҳамеи болу оташи андари ҷом

تو چون درخت همی بال و آتش اندر جام

Ҳамеи ситони зи кафи соқёни сими зқн

همی ستان ز کف ساقیان سِیم ذَقَن

На оташӣ ки шарораш ҳаме расад ба ҳаво

نه آتشی‌ که شرارش همی رسد به هوا

На оташӣ ки духонаш барояд аз равзан

نه آتشی که دخانش برآید از روزن

Кашида бача ӣ ҳўрош аз хазона ӣ хам

کشیده بچه ی حوراش از خزانه ی خُم

Фиканда мӯбади доноаш дар қнинаҳи зи ?дан

فکنده موبد داناش در قِنینه ز دَن

Ба ранги лола ва зу маҷлиси ту лолаи ситон

به رنگ لاله و زو مجلس تو لاله ستان

Ба гӯнаи гулу зўхонаҳи ту чун гулшан

به گونهٔ گل و زوخانهٔ تو چون‌ گلشن