эй зулфу оризи ту ба ҳам абру офтоб

ای زلف و عارض تو به هم ابر و آفتاب

Бо буии машку ранги бқми абру офтоб

با بوی مشک و رنگ بَقَم ابر و آفتاب

Боиста офариду бадеъи офаридагор

بایسته آفرید و بدیع آفریدگار

Ҳам зулфу оризи ту ба ҳам абру офтоб

هم زلف و عارض تو به ‌هم ابر و آفتاب

Гуҳи гуҳи зи рашки зулфи туу шарми оризат

گه‌گه ز رَشک زلف تو و شرم عارضت

Бошанд ҷуфти ҳасрату ғами абру офтоб

باشند جفت حسرت و غم ابر و آفتاب

Аз ғам буд ки гоҳ наҳору гуҳи кусуф

از غم بود که گاه نهار و گه کسوف

Доранд рӯй хеши дижами абру аФтоб

دارند روی خویش دژم ابر و افتاب

Дар чеҳраи бадоеъ агар хсли бшмрнд

در چهرهٔ بدایع اگر خصل ‌بشمرند

Дар пеши хату хади ту кам абру аФтоб

در پیش خط و خد تو کم ابر و افتاب

Пас чун кунанд гоҳи бадоеъи баробарӣ

پس چون کنند گاه بدایع برابری

Бо хату хад чун ту санами абру офтоб

با خَط و خَدّ چون تو صنم ابر و آفتاب

Дар дасти ту чу боғи Ирами гашту шаҳри од

در دست تو چو باغ اِرم ‌گشت و شهر عاد

Чун шаҳри оду боғи Ирами абрӯи офтоб

چون شهر عاد و باغ ارم ابرو آفتاب

Соҳир шудӣ магар ки намоеи ҳаме ба саҳар

ساحر شدی مگر که نمایی همی به سِحْر

Аз рангу нақши уқдау хами абрӯи офтоб

از رنگ و نقش عُقْده و خَم ابرو آفتاب

Аз барф ва шнблид кашиданд дар ғамат

از برف و شَنْبلید کشیدند در غمت

Бар мӯӣ ва рӯй халқи рақами абрӯи офтоб

بر موی و روی خلق رقم ابرو آفتاب

Ҳарчанд нодуруст ба ҳам барфу шнблид

هرچند نادرست به هم برف و شَنْبَلید

Овар ҳанд ҳар ду ба ҳам абру офтоб

آور‌ه‌اند هر دو به هم ابر و آفتاب

Ту ҳамчуи офтобӣу асби ту ҳамчуи абр

تو همچو آفتابی و اسب تو همچو ابر

Дилҳо супурдаи зери қадами абру офтоб

دلها سپرده زیر قدم ابر و آفتاب

Чун ту шӯии савор ба хизмат ҳаме шаванд

چون تو شوی سوار به‌خدمت همی شوند

Андари рикоби садри аҷами абру офтоб

اندر رکاب صدر عجم ابر و آفتاب

Фаррухи мҷири давлати олии алӣ ки ҳаст

فرخ مجیر دولت عالی علی که هست

Дасту дилаши зи ҷӯаду карами абру офтоб

دست و دلش ز جود و کرم ابر و آفتاب

Сад рай ки пеши ҳиммату эҳсон ӯ шуданд

صَدْ‌ری که پیش هِمّت و احسان او شدند

Аз ҷумлаи убайду хадами абру офтоб

از جملهٔ عبید و خدم ابر و آفتاب

Бахту қазои раванди ҳаме бар мурод ӯ

بخت و قضا روند همی بر مراد او

Чун бар муроди Мӯсоу ҷами абру офтоб

چون بر مراد موسی و جم ابر و آفتاب

Даргоҳ ӯ ҳарам шуд ва ҳастанд дар тавоф

درگاه او حَرَم شد و هستند در طواف

Чун ҳоҷён ба гирди ҳарами абру офтоб

چون حاجیان به گِرد حرم ابر و آفتاب

Доранд бар фалаки зи ямину замир ӯ

دارند بر فلک ز یمین و ضمیر او

Родӣу равшанӣ ба силами абру офтоб

رادیّ و روشنی به سَلَم ابر و آفتاب

Бо ӯ ба гоҳи бахшиш агар ҳамсарӣ кунанд

با او به‌گاه بخشش اگر همسری‌ کنند

Бар хештан кунанд ситами абру офтоб

بر خویشتن کنند ستم ابر و آفتاب

Оранди фавҷи фавҷ ба ҷанги мухолифонаш

آرند فوج‌ فوج به جنگ مخالفانش

Аз зангу тарки хайлу ҳашами абру офтоб

از زنگ و ترک خیل و حشم ابر و آفتاب

Хушкасту тираи шаҳри бидонадяш ӯ магар

خشک است و تیره شهر بداندیش او مگر

Зон шаҳр боз шуд ба адами абру офтоб

زان شهر باز شد به عدم ابر و آفتاب

Вази баҳри тахти ту з паранд бунафшу зард

وز بهر تخت تو ز پرند بنفش و زرد

Бар осмон зананд хем абру офтоб

بر آسمان زنند خِیَم ابر و آفتاب

Бо адл ӯ дареғ надоранд зиллу нур

با عدل او دریغ ندارند ظل و نور

Дар марғзорҳо ба ғнми абру офтоб

در مرغزارها به غنم ابر و آفتاب

Беадл ӯ на соя диҳанд ва на равшанӣ

بی‌عدل او نه سایه دهند و نه روشنی

Андари аҷм ба шери аҷми абрӯи офтоб

اندر اجم به شیر اجم ابرو آفتاب

эй зери амр ва наҳй ту қавмӣ ки аз шараф

ای زیر امر و نهی تو قومی که از شرف

Доранд зери қадару ҳамми абру офтоб

دارند زیر قدر و همم ابر و آفتاب

Ҳаргиз ба рӯзгори ту аз сайл ва аз сумум

هرگز به روزگار تو از سیل و از سموم

Нанамудаанд ранҷу ?илами абру офтоб

ننموده‌اند رنج و الم ابر و آفتاب

Мўлъ таранд то ки вуҷӯди ту дида анд

مولع‌ترند تا که وجود تو دیده‌اند

Бар қатъи қаҳту манъи зулми абру офтоб

بر قطع قحط و منع ظُلَمْ ابر و آفتاب

Гар даҳр бе ризои ту рӯзӣ ба кас диҳад

گر دهر بی‌رضای تو روزی به‌کس دهد

Зон мкрмт хуранд надам абру офтоб

زان ‌مکرمت خورند ندم ابر و آفتاب

Бориданӣ ба шарту шуъоъӣ ба эътидол

باریدنی به شرط و شعاعی به‌ اعتدال

Карданд қисми ту зи қисми абру офтоб

کردند قسم تو ز قسم ابر و آفتاب

Андари азал ба маслиҳати рӯзгори ту

اندر ازل به مصلحت روزگار تو

Гӯйӣ ки хӯрдаанд қисми абру офтоб

گویی که خورده‌اند قسم ابر و آفتاب

Доранд рӯзи базми туу рӯзи разми ту

دارند روز بزم تو و روز رزم تو

Бар дасту дидаи оташу нами абру офтоб

بر دست و دیده آتش و نم ابر و آفتاب

Чун дар замини маъракаи диданди зи осмон

چون در زمین معرکه دیدند ز آسمان

Дар мавкиби ту кӯсу илми абру офтоб

در موکب تو کوس و علم ابر و آفتاب

Теғи ту абр буду сипари офтоб буд

تیغ تو ابر بود و سپر آفتاب بود

Карданд ҷангёни ту хами абру офтоб

کردند جنگیان تو خم ابر و آفتاب

Гуфтӣ азоби соъиқа борасту хасми сӯз

گفتی عذاب صاعقه بار است و خصم سوز

Аз Балх то ба колФи зами абру офтоб

از بلخ تا به‌کالف زم ابر و آفتاب

Дар боғи умри хасми ту ҷустанди муддатӣ

در باغ عمر خصم تو جستند مدتی

На лавн ёфтанд ва на шами абру офтоб

نه لون یافتند و نه شم ابر و آفتاب

Дар об ва дар набот ба таъсии феъли хеш

در آب و در نبات به‌تاثیر فعل خویش

Карданд нӯши хасми ту сами абру офтоб

کردند نوش خصم تو سم ابر و آفتاب

эй малики парварӣ ки наёранд зад ҳаме

ای ملک پروری که نیارند زد همی

Беш схоўи рои ту дами абру офтоб

بیش سخاو رای تو دم ابر و آفتاب

Гар табъу хотир ту бидидӣ табоиъӣ

گر طبع و خاطر تو بدیدی طبایعی

Нашинохтӣ ба васфи қадами абру офтоб

نشناختی به وصف قدم ابر و آفتاب

Дар боғҳо ба ҷӯади ту дар тир ва дар баҳор

در باغها به جود تو در تیر و در بهار

Диноргстрнду дирами абру офтоб

دینارگسترند و درم ابر و آفتاب

Вази баҳри бахшиш ту кунад обу хок ро

وز بهر بخشش تو کند آب و خاک را

Бар дар визри даҳону шиками абру офтоб

بر در وزر دهان و شکم ابر و آفتاب

Фаррухи дуоту даст ту ҳаст офтобу абр

فرخ دوات و دست تو هست آفتاب و ابر

Турфааст ҷойгоҳу қалами абру офтоб

طرفه است جایگاه و قلم ابر و آفتاب

Венаи турфатар , ки ҷону дилам рогсстаҳ анд

وین طرفه تر،‌که جان و دلم راگسسته‌اند

Дар зери бори шукру нъми абру офтоб

در زیر بار شُکر و نِعَم ابر و آفتاب

Барадӣ ба ҷӯади тирагӣ аз табъи ман чунонк

بردی به جود تیرگی از طبع من چنانک

Аз табъи рӯзгори ҳирами абру офтоб

از طبع روزگار هرم ابر و آفتاب

Савдои моли ҳам ту барӣ аз димоғи ман

سودای مال هم تو بری از دماغ من

Ҷўн аз мизоҷи даҳри суқми абру офтоб

جون از مزاج دهر سقم ابر و آفتاب

Боранда шуд забонаму рухшандаи хотирам

بارنده شد زبانم و رخشنده خاطرم

Гӯйӣ марост дар дилу Фми абру офтоб

گویی مراست در دل و فَمْ‌ ابر و آفتاب

То орзӯии марди кишоварзу гозрст

تا آرزوی مرد کشاورز و گازرست

Ҳамвора азпии туфу нами абру офтоб

همواره ازپی تف و نم ابر و آفتاب

То дар хуранд тарбияту нафъи халқ ро

تا در خورند تربیت و نفع خلق را

Аз роҳи ақл ва рӯй ҳукми абру офтоб

از راه عقل و روی حکم ابر و آفتاب

Шахси мубораки ту ҳукми боди дркрм

شخص مبارک تو حکم باد درکرم

Розӣ шуда ба ҳукми ҳукми абру офтоб

راضی شده به حکم حکم ابر و آفتاب

Гуфта тўрои бшири башари чарху муштарӣ

گفته تورا بشیر بشر چرخ و مشتری

Хондаи тўрои эмоми аи мами абру офтоб

خوانده تورا امام اُ‌مم ابر و آفتاب

Маҷлиси гуҳи шароби вкФи соғари тўро

مجلس‌گه شراب وکف ساغر تورا

Холи осмону Зуҳра ва ъам абру офтоб

خال آسمان و زهره و عم ابر و آفتاب

Зоиўон ту шунида ба шодии ҳазор ид

زایوان تو شنیده به‌شادی هزار عید

Овои зеру нолаи Бами абру офтоб

آوای زیر و نالهٔ بم ابر و آفتاب