Миннати худоиро ки ба фари хдоигон

منت خدای را که به‌فرّ خدایگان

Ман банда бегунаҳ нашудам куштаи ройгон

من بنده بی‌گنه نشدم کشته رایگان

Миннати худоиро ки ба ҷонам накард қасд

منت خدای را که به‌جانم نکرد قصد

Тирӣ ки шаҳ ба қасд нияндохт аз камон

تیری که شه به قصد نینداخت از کمان

Миннати худои ракаи зи баҳри саноӣ ӯ

منت خدای راکه ز بهر ثنای او

Мондам дар ин ҷаҳон ва нарафтам ба он ҷаҳон

ماندم در این جهان و نرفتم به‌ آن جهان

Рӯзӣ каз осмон ба замин омад ин қазо

روزی کز آسمان به‌ زمین آمد این قضا

Бахташи маро паём фиристод аз осмон

بختش مرا پیام فرستاد از آسمان

Гуфтои зкрдгори туро хостами бақо

گفتا زکردگار تو را خواستم بقا

Гуфтои зи рӯзгори туро хостами амон

گفتا ز روزگار تو را خواستم امان

Гар синаи ту суфта тираст бок нест

گر سینهٔ تو سفتهٔ تیرست باک نیست

Ояд ҳамеи зи чарх ба ту суфтаи змон

آید همی ز چرخ به تو سفتهٔ ضمان

Ҳарчанд азин ҳарос ба хӯн рӯй шаста Эй

هرچند ازین هراس به خون روی شسته‌ای

Аз ҷон машавӣ даст ки эмин шудӣ ба ҷон

از جان مشوی دست که ایمن شدی به‌ جان

Бар мӯъҷизоти шоҳу каромоти бахт ӯ

بر معجزات شاه و کرامات بخت او

Осори тандурустии ман бас буд нишон

آثار تندرستی من بس بود نشان

Шояд ки бар муборакии дасту тири шоҳ

شاید که بر مبارکی دست و تیر شاه

Дастон зананд халқ ва саройанд достон

دستان زنند خلق و سرایند داستان

Бар ман эй ҳиммат ӯ соя густаред

بر من همای همت او سایه‌ گسترید

Чун дар танам шуд оҳани пайкон ӯ ниҳон

چون در تنم شد آهن پیکان او نهان

Вази баҳри онкии қӯт эй устихон буд

وز بهر آنکه قوت همای استخوان بود

Оҳан гирифт дар тани ман табъи устихон

آهن‌گرفت در تن من طبع استخوان

Ман дил хазона кардам ва биниҳодам андрў

من دل خزانه کردم و بنهادم اندرو

Ганҷии зи мадҳи шоҳ ба аз ганҷи шоягон

گنجی ز مدح شاه به از گنج شایگان

Гар посбон бибояд ночори ганҷ ро

گر پاسبان بباید ناچار گنج را

Пайкони шоҳи ганҷ маро ҳаст посбон

پیکان شاه گنج مرا هست پاسبان

Як чанд агар зи дарди дилам буд дардманд

یک چند اگر ز درد دلم بود دردمند

Як сол агар зи дарди танам буд нотавон

یک سال اگر ز درد تنم بود ناتوان

Фарҷоми кори оқибати хешро сабаб

فرجام‌ کار عاقبت خویش را سبب

Фазл худоӣ донаму фари хдоигон

فضل خدای دانم و فرّ خدایگان

Фармондиҳи мулӯки малики санҷари онкӣ ӯ

فرمانده ملوک ملک سنجر آنکه او

Ширӣаст комкор ва далерӣаст Комрон

شیری است کامکار و دلیری است کامران

Он доварӣ ки ҳаст ба давлати ҷаҳони гушой

آن داوری که هست به دولت جهان‌ گشای

Он хусравӣ ки ҳаст ба ханҷари ҷаҳони ситон

آن خسروی که هست به خنجر جهان‌ستان

Хуршеди малику давлат ӯ ҳаст бе завол

خورشید ملک و دولت او هست بی‌زوال

Дарёии ҷӯаду ҳиммат ӯ ҳаст бе карон

دریای جود و همت او هست بی‌کران

Хираду бузургу перу ҷавон вақф карда анд

خرد و بزرگ و پیر و جوان وقف کرده‌اند

Бар дидан ва сутудан ӯ дидау забон

بر دیدن و ستودن او دیده و زبان

Малики замонаи зинда ба осор ӯ шудаст

ملک زمانه زنده به آثار او شدست

Косор ӯст колбуди маликро равон

کاثار اوست کالبد ملک را روان

Ҳар нусрату зафар ки хабар буд пеш аз ин

هر نصرت و ظفر که خبر بود پیش از این

Шуд сурбаи сари збозўӣу шамшер ӯ аён

شد سربه‌سر زبازوی و شمشیر او عیان

Минқори бозу чнгли шоҳин ӯ бидид

منقار باز و چِنگل شاهین او بدید

Симурғ аз он наҳиф ниҳон шуд дар ошён

سیمرغ از آن نهیب نهان شد در آشیان

Бурҳони ростӣу дурустӣ яқин ӯст

برهان راستی و درستی یقین اوست

Ҳаргиз дар он яқин нарасад халқро гумон

هرگز در آن یقین نرسد خلق را گمان

Давлати паии афканди зафари вуҷӯдро банно

دولت پی افکند ظفر وجود را بنا

Чун вай гирифт теғу қалами дркФи бенон

چون وی‌ گرفت تیغ و قلم درکف بنان

Дар маърака ба дасти муборизи наҳиф ӯ

در معرکه به‌دست مبارز نهیب او

Зиҳ раканд чу зеру камонро чу хайзарон

زه راکند چو زیر و کمان را چو خیزران

Нӯки синони найза ӯ бадсигол ро

نوک سنان نیزهٔ او بدسگال را

Аз баҳр зинҳор ҳама тан кунад даҳон

از بهر زینهار همه تن‌ کند دهان

Бар тори парниёни бадвади асб ӯ ба табъ

بر تار پرنیان بدود اسب او به ‌طبع

Воҳн шавад зи зарбати теғаш чу парниён

وآهن شود ز ضربت تیغش چو پرنیان

Осеби асби шоҳ ба моҳӣ ва ма расад

آسیب اسب شاه به‌ ماهی و مه رسد

Чун истад ба охур ва бар раҳ шавад равон

چون ایستد به آخور و بر ره شود روان

Аз гирди сам хеш кунад тира рӯй ин

از گرد سُم خویش کند تیره روی این

Вази захми наъл хеш кунад рахна рӯй он

وز زخم نعل خویش کند رخنه روی آن

Кӯҳӣ буд чу шоҳ кунад пой дар рикоб

کوهی بود چو شاه ‌کند پای در رکاب

Бодӣ шавад чу шоҳ занад даст дар Аннан

بادی شود چو شاه زند دست در عنان

Шоҳо аҷаб тараст китоби футуҳи ту

شاها عجب‌ترست کتاب فتوح تو

Аз достону қиссаи шоҳони бостон

از داستان و قصهٔ شاهانِ باستان

Андари билоди ҳинди ҳаво ҷӯй туаст роӣ

اندر بلاد هند هوا جوی توست رآی

Вондри билоди тарк санохон туаст хон

واندر بلاد ترک ثناخوان توست خان

Размӣ ки дар навоҳӣ хоразм карда Эй

رزمی که در نواحی خوارزم کرده‌ای

Ахбор он расед ба чин ва ба қирвон

اخبار آن رسید به‌ چین و به‌ قیروان

Теғи бунафшаи ранги ту чун осмон набӯд

تیغ بنفشه‌ رنگ تو چون آسمان نبود

Тогшт рӯй душмани ту ҳамчуи заъфарон

تاگشت روی دشمن تو همچو زعفران

Як паҳлавони зи лашкари ту рӯзи корзор

یک پهلوان ز لشکر تو روز کارزار

Бишикаст пушту паҳлавии панҷоҳ паҳлавон

بشکست پشت و پهلوی پنجاه پهلوان

Аз бас ки буд гирди сипоҳу бухори хӯн

از بس که بود گَرد سپاه و بخار خون

Гуфтӣ гирифт рӯй ҳавои сурбаи сари духон

گفتی گرفت روی هوا سربه‌سر دخان

Гирду бухори разм ба хоразм хуфта кард

گرد و بخار رزم به ‌خوارزم خفته کرد

Ҷайҳун ба дасти ин бадви Сайҳун ба дасти он

جیحون به‌دست این بدو سیحون به دست آن‌

Ҳар кас ки бар миёни камари аҳд ту бибаст

هر کس که بر میان کمر عهد تو ببست

Шуд чун камар майонаш ва берун шуд аз миён

شد چون کمر میانش و بیرون شد از میان

Полуд ҷони хеш ба полўиаҳи бало

پالود جان خویش به پالویهٔ بلا

Паймӯди умри хеш ба паймонаи замон

پیمود عمر خویش به پیمانهٔ زمان

Саъди офариди муштарӣу Зуҳраро худоӣ

سعد آفرید مشتری و زهره را خدای

Дар соли як ду бор буд ҳар дуро қирон

در سال یک دو بار بود هر دو را قران

То аз қирон ҳар ду қарини ту солу моҳ

تا از قِران هر دو قرین تو سال و ماه

Ҳам ақл пер бошад ва ҳам давлати ҷавон

هم عقل پیر باشد و هم دولت جوان

Ман бандаро ба фари ту эзад наҷот дод

من بنده را به فر تو ایزد نجات داد

Аз ҷаври чархи кӣнаи вар , эй шоҳи меҳрбон

از جور چرخ‌ کینه ور، ای شاه مهربان

Зон пас ки даҳр кард ба ранҷи имтиҳони маро

زان پس که دهر کرد به ‌رنج امتحان مرا

Мадҳи тўкрди бахти зи табъи ман имтиҳон

مدح توکرد بخت ز طبع من امتحان

Ин шукр чун кунам ки дигарбораи бандаи вор

این شکر چون کنم که دگرباره بنده‌وار

Гаштам ба маҷлиси ту сногўӣ ва мадҳ хон

گشتم به مجلس تو ثناگوی و مدح‌خوان

Барадами гумон ки синаи ман кон гавҳараст

بردم گمان که سینهٔ من کان گوهرست

Ногуҳ гирифт пайкон дар кони ман макон

ناگه‌ گرفت پیکان در کان من مکان

Гавҳар зкон бирафт валикин ба оқибат

گوهر زکان برفت ولیکن به عاقبت

Аз давлати ту боз ба гавҳар расед кон

از دولت تو باز به گوهر رسید کان

Ин таъбия худоӣбидон сохт то маро

این تعبیه خدای بدان ساخت تا مرا

Афзӯн шавад ба ҳиммати ту ҷоҳу ному нон

افزون شود به همت تو جاه و نام و نان

Гирам ба ҳишматӣ дигару ҳурматӣ дигар

گیرم‌ به حشمتی دگر و حرمتی دگر

Дар хизмати ту мураккаби давлат ба зери рон

در خدمت تو مرکب دولت به زیر ران

Ҷонами зтўсти вари ту ишорат кунӣ кунам

جانم زتوست ور تو اشارت کنی کنم

Бар дасти зарфишони ту имрӯз ҷон фишон

بر دست زرفشان تو امروز جان‌فشان

То дар баҳори хубу шукуфта буд чаман

تا در بهار خوب و شکفته بود چمن

То дар хазони табоҳ ва кшФтаҳ шавад рузон

تا در خزان تباه و کَشَفته شود رزان

Амлоки носиҳҳат чу чамани бод дар баҳор

املاک ناصحت چو چمن باد در بهار

Асбоби ҳосидат чу рузони бод дар хазон

اسباب حاسدت چو رزان باد در خزان

Дар шодӣу нишоти ҳамаи рӯзгори ту

در شادی و نشاط همه روزگار تو

Хуштар зи иди боду зи наврӯзу меҳргон

خوش‌تر ز عید باد و ز نوروز و مهرگان

Ганҷи ту беқиёсу сипоҳи ту бе шумор

گنج تو بی‌قیاس و سپاه تو بی‌شمار

Калаки ту пойдору бақои ту ҷовдон

کِلک تو پایدار و بقای تو جاودان