Самани барӣ ки дилам танг кард ҳам чу даҳон

سمن‌ْبری که دلم تنگ ‌کرد هم‌چو دهان

Санавбарӣ ки танам мӯӣ кард ҳамчуи миён

صنوبری که تنم موی کرد همچو میان

Злоғрӣу зи танагӣ ҳаме надонад боз

زلاغری و ز تنگی همی نداند باز

Тани марои зи миёну дил маро задаон

تن مرا ز میان و دل مرا زدهان

Бут манаст нигорӣ ки қомат ва дил ӯст

بت من است نگاری که قامت و دل اوست

зи ростӣу зи норостӣ чу тири вкмон

ز راستی و ز ناراستی چو تیر وکمان

Агар миёни камон ошкор бошад тир

اگر میان کمان آشکار باشد تیر

з нодираст камон дар миёни тири ниҳон

ز نادر است کمان در میان تیر نهان

Аз онкӣ ҳаст ба ҳам хуши бунафшау сӯсан

از آنکه هست به هم خوش بنفشه و سوسن

Ҳамеи зи сӯсан ӯ брдмди бунафшаи ситон

همی ز سوسن او بردمد بنفشه ستان

Взонкаҳ ҳаст ба ҳам хуби каҳрабоу ақиқ

وزانکه هست به هم خوب کهربا و عقیق

Шудаст чашмами бркҳрбо ақиқ фишон

شدست چشمم برکهربا عقیق فشان

Агар на чашми ману чашми ёри крдстнд

اگر نه چشم من و چشم یار کردستند

зи баҳри дӯстӣу меҳри байъату паймон

ز بهر دوستی و مهر بیعت و پیمان

Чаро фиристод он оби хештани сӯии ин

چرا فرستاد آن آب خویشتن سوی این

Чаро фиристод ин хоби хештани сӯии он

چرا فرستاد این خواب خویشتن سوی آن

Агар на зулфаш чавгон шуду занахади ани гӯй

اگر نه زلفش چوگان شد و زنخد‌ان‌ گوی

Дилам чу гӯй чаро гашту пушт чун чавгон

دلم چو گوی چرا گشت و پشت چون چوگان

Вагарна бар лабу дандон ӯ маро рашк аст

وگرنه بر لب و دندان او مرا رَشْک است

Чаро ҳамеи лаби ман хаста гардад аз дандон

چرا همی لب من خسته گردد از دندان

Кушодаи злФои дили барадӣ ва туе дилбар

گشاده زلفا دل بردی و تویی دلبر

Шикастаи ҷъдои ҷони барадӣ ва туе ҷонон

شکسته جَعْدا جان بردی و تویی جانان

Наҳуфтаи гашти марои дршкстаҳи зулфи ту дил

نهفته گشت مرا درشکسته زلف تو دل

Сиришта гашти маро дар шикастаи ҷаъди ту ҷон

سرشته‌گشت مرا در شکسته جعد تو جان

Лабати нишона нӯшасту хати нишони ҷамол

لبت نشانهٔ نوش است و خط‌ نشان جمال

Умеди ман з нишонаасту бими ман зи нишон

امید من ز نشانه است و بیم من ز نشان

На ҳар лабӣ чу лаб туаст ва ҳар хаттӣ чу хатат

نه‌ هر لبی چو لب‌ توست و هر خطی چو خطت

На ҳар дилӣ чу дили маҷди давлати султон

نه هر دلی چو دل مجد دولت سلطان

Муайяни мамлакату шаҳриёри ҳафт иқлӣм

معین مملکت و شهریار هفت اقلیم

Ки нозад аз қаламаши ҳафт гунбади гардон

که نازد از قلمش‌ هفت گنبد گردان

Абўолмҳосни кофии Муҳамади бен камол

ابوالمحاسن کافی محمد بن کمال

Сари кифояту чашми мҳомду эҳсон

سر کفایت و چشم محامد و احسان

Надошт унвони зини пеши номаи давлат

نداشت عنوان زین پیش نامهٔ دولت

Ҳаме кунад қаламаши номаро кунун унвон

همی‌کند قلمش نامه را کنون عنوان

Збси баландӣ берун шавад зчнбри ҷрх

زبس بلندی بیرون شود زچنبر جرخ

Агар ба ҳиммати маймун ӯ расад кайвон

اگر به همت میمون او رسد کیوان

Оё зи айби ситурдаи дили туро давлат

آیا ز عیب سِتُرده دل تو را دولت

Ва ё з фахр сиришта тани туро яздон

و یا ز فخر سرشته تن تو را یزدان

зи кини ту ба дили андар фусурда гардад хӯн

ز کین تو به دل اندر فسرده گردد خون

зи меҳри ту ба тани андар шукуфта гардад ҷон

ز مهر تو به تن اندر شکفته ‌گردد جان

Ба иттисоли ту давлат ҳаме кунад шодӣ

به اتصال تو دولت همی کند شادی

Ба иттифоқи ту гардун ҳаме кунад даврон

به اتفاق تو گردون همی کند دوران

Ба табъи бодӣ агар бодро ниҳанд сабк

به طبع بادی اگر باد را نهند سبک

Ба ҳалами хокӣ агар хокро ниҳанд гарон

به حلم خاکی اگر خاک را نهند گران

Туе ба ҳуҷҷати бурҳони маликро даъвӣ

تویی به حجت برهان ملک را دعوی

Буд дурустии даъвӣ ба ҳуҷҷату бурҳон

بود درستی دعوی به حجت و برهان

Ки кард ҷузи ту ба иқбол ва додани рӯзӣ

که‌ کرد جز تو به اقبال و دادن روزی

зи рӯзгори қабулу зи кирдигори змон

ز روزگار قبول و ز کردگار ضمان

Ҷаҳон ва ҳар чаҳ дар ӯ ҳаст дун ҳиммат туаст

جهان و هر چه در او هست دون همت توست

Аёли ҳиммат ту ҳаст садҳазори ҷаҳон

عیال همت تو هست صدهزار جهان

Агар надории тавфиқи исои Марям

اگر نداری توفیق عیسی مریم

Вагар надории таъйиди Мӯсои умрон

وگر نداری تایید موسی عمران

Сипоҳи хасм чаро ёфтааст аз ту шикаст

سپاه خصم چرا یافته ‌است از تو شکست

Изоми мурда чаро ёфтааст аз ту равон

عظام مرده چرا یافته‌است از تو روان

зи меҳру кини ту андари замири душману дӯст

ز مهر و کین تو اندر ضمیر دشمن و دوست

Буд натиҷа ӣ куфру ақида ӣ имон

بود نتیجه ی کفر و عقیده ی ایمان

Бар он замин ки қарораст душманони ту ро

بر آن زمین که قرارست دشمنان تو را

Навишт дасти аҷал : « кули ман алайҳои ?фон »

نوشت دست اجل‌: «کل من علیها فان‌»

Агар на табъ мъзӣ шудаст табъи садаф

اگر نه طبع معزی شدست طبع صدف

Вагар на ҳаст мдиҳи ту қатраи борон

وگر نه هست مدیح تو قطرهٔ باران

Чаро мдиҳи ту дар табъ ӯ шавад лؤлؤ

چرا مدیح تو در طبع او شود لؤلؤ

Чунонкии қатраи ҳаме дар садаф шавад марҷон

چنانکه قطره همی در صدف شود مرجان

Хдоигоно дар ҷанби ин худовандӣ

خدایگانا در جنب این خداوندی

Чаҳ гӯям ва чаҳ кунам то зем ба дасту забон

چه‌ گویم و چه‌ کنم تا زیم به دست و زبان

зи шукр ту натавон гуфт камтарини ҷузвӣ

ز شکر تو نتوان گفت کمترین جزوی

Ба сад ҳазор замон ва ба сад ҳазор қирон

به صد هزار زمان و به صد هزار قران

Марои зи хизмати ту ному нон ба даст ояд

مرا ز خدمت تو نام و نان به‌دست آید

Ки асли давлату иқбол ном бошаду нон

که اصل دولت و اقبال نام باشد و نان

Фурухтам ҳамаи олами харидами ин неъмат

فروختم همه عالم خریدم این نعمت

Ки ҳам муборак ва ҳам дархураст ва ҳам арзон

که هم مبارک و هم درخورست و هم ارزان

Биҳишт вор биёростӣ сарои маро

بهشت‌‌وار بیاراستی سرای مرا

Ҳаме сарояд васфи сарои ман ризвон

همی سراید وصف سرای من رضوان

Ҳам аз ту ёфтам ин пойгоҳ ва ин ҳишмат

هم از تو یافتم این پایگاه و این حشمت

Ки хостам ки маро чун туе буд меҳмон

که خواستم‌که مرا چون تویی بود مهمان

Мдиҳи гӯй ту шуд лоҷарами ъширти ман

مدیح‌گوی تو شد لاجرم عشیرت من

Ҳамеи мдиҳи ту аз бар кунанд перу ҷавон

همی مدیح تو از بر کنند پیر و جوان

Ману ъширти мангар ризои диҳии имрӯз

من و عشیرتِ من ‌گر رضا دهی امروز

Ҳама ба ҷои гул афшон кунем ҷони афшон

همه به جای‌ گل ‌افشان کنیم جان افشان

Ҳамеша то ки қарин ҳаводисаст замин

همیشه تا که قرین حوادث است زمین

Ҳамеша токаи надим нўоӣбаст замон

همیشه تاکه ندیم نوائب است زمان

Адуатро зи нўоӣб ҳамеша боди наҳиф

عدوت را ز نوائب همیشه باد نهیب

Велятро зи ҳаводис ҳамеша боди амон

ولیت را ز حوادث همیشه باد امان

з шодмонӣ кун ёд ва шодмона бизӣ

ز شادمانی کن یاد و شادمانه بزی

зи ҷовдонии зани фолу ҷовдонаи бимон

ز جاودانی زن فال و جاودانه بمان