Дӯш рафтам ба хаймаи ҷонон
دوش رفتم به خیمهٔ جانان
Тоза кардам ба буии ҷонон , ҷон
تازه کردم به بوی جانان، جان
Офтобаст зер шаб гуфтӣ
آفتاب است زیر شب گفتی
Зери зулфи андаруни рухи ҷонон
زیر زلف اندرون رخ جانان
Гар ба рӯзи офтоб рахшон аст
گر به روز آفتاب رخشان است
Пас чаро шуд ба шаби Рахши рахшон
پس چرا شد به شب رخش رخشان
Ҷаъд ӯ бар шукуфаи анбари бор
جعد او بر شکوفه عنبر بار
Зулф ӯ бар ситораи машки афшон
زلف او بر ستاره مشک افشان
Ҷони ман зери ҷаъд ӯ пайдо
جان من زیر جعد او پیدا
Дили ман зери зулф ӯ пинҳон
دل من زیر زلف او پنهان
Буд чавгони ду зулфи вгўии занах
بود چوگان دو زلف وگوی زنخ
Гӯйу чавгонашро зи гули майдон
گوی و چوگانش را ز گل میدان
Гӯй симин шавад ба ҳарҳолӣ
گوی سیمین شود به هرحالی
Ҳркҷои анбарӣ буд чавгон
هرکجا عنبری بود چوگان
Зери он лаби наҳуфтаи дандонаш
زیر آن لب نهفته دندانش
Ҳамчуи лўлўи ниҳода дар марҷон
همچو لولو نهاده در مرجان
Ман ба дандон гирифтам ангуштам
من به دندان گرفتم انگشتم
Дар ғами ишқи он лабу дандон
در غم عشق آن لب و دندان
Гуфтам эй длФриби симин бар
گفتم ای دلفریب سیمین بر
Моҳ гуё туеу сарви равон
ماه گویا تویی و سرو روان
Дар канорами туро сазад гардун
در کنارم تو را سزد گردون
Вази всоқми туро сазад бустон
وز وثاقم تو را سزد بستان
Гарчи бо ту маро хушаст висол
گرچه با تو مرا خوش است وصال
Врчаҳ дидор туаст қӯти равон
ورچه دیدار توست قوت روان
Аз висоли ту хўштрсти маро
از وصال تو خوشترست مرا
Хизмати нури давлати султон
خدمت نور دولت سلطان
Офтоби табори қтлғи бик
آفتاب تبار قتلغ بیک
Мейри гетии гушои малики ситон
میر گیتیگشای ملک ستان
Он ки ҳамноми шер яздон аст
آنکه همنام شیر یزدان است
Ҳаст бурҳони қудрати яздон
هست برهان قدرت یزدان
Ваон ки султон бародараш хонд
وان که سلطان برادرش خواند
Ҳамчуи султон буд зи бахти ҷавон
همچو سلطان بود ز بخت جوان
Чокари ҷоҳ ва қадар ӯст замин
چاکر جاه و قدر اوست زمین
Бандаи ақл вароӣ ӯст замон
بندهٔ عقل ورای اوست زمان
Кард бо рой ӯ қазои байъат
کرد با رای او قضا بیعت
Кард бо қадар ӯ қадари паймон
کرد با قَدْر او قَدَر پیمان
Меҳр ӯ бо мувофиқони раҳмат
مهر او با موافقان رحمت
Кин ӯ бо мухолифони тӯфон
کین او با مخالفان طوفان
Дили сои фиши чашмаи хуршед
دل صافیش چشمهٔ خورشید
Кафи кои фиши чашмаи ҳайвон
کف کافیش چشمهٔ حیوان
Кӯҳ бо ҳалам ӯ чу боди сабк
کوه با حِلم او چو باد سبک
Бод бо табъ ӯ чу кӯҳи гарон
باد با طبع او چو کوه گران
Чун ба разми андаруни кушоди камӣн
چون به رزم اندرون گشاد کمین
Чун ба ҷанг андарун кашид камон
چون به جنگ اندرون کشید کمان
Бификанад шери шарзаро чангол
بفکند شیر شرزه را چنگال
Бишиканади пели мастро дандон
بشکند پیل مست را دندان
Бар ҷабин мувофиқонаш навишт
بر جبین موافقانش نوشت
Меҳр ӯ : « ҳилли ?утии алии алонсон »
مهر او: «هل اتی علی الانسان»
Бар ҷабин мухолифонаш навишт
بر جبین مخالفانش نوشت
Кин ӯ « кули ман алайҳои ?фон »
کین او «کُلّ مَنْ عَلیها فان»
эй амӣрӣ ки зер ҳиммат туаст
ای امیری که زیر همت توست
Бурҷи хуршеду хонаи кайвон
برج خورشید و خانهٔ کیوان
Падаратро вилоятасту тўро
پدرت را ولایت است و تورا
Ҷои баҳрому ҷоҳи нўшрўон
جای بهرام و جاه نوشروان
Боргоҳи туро зи қадару шараф
بارگاه تو را ز قدر و شرف
Зебад аз рӯй ҳури шодравон
زیبد از روی حور شادروان
Хизмати шоҳу тоъат падар аст
خدمت شاه و طاعت پدر است
Сирати ту дар ошкору ниҳон
سیرت تو در آشکار و نهان
Мқблии лоҷарами зхдмти ин
مقبلی لاجرم زخدمت این
Хуррамии лоҷарами зи тоъати он
خرمی لاجرم ز طاعت آن
Шоири шоҳу модҳи давлат
شاعر شاه و مادح دولت
Офарин гӯй туаст ва мадҳат хон
آفرین گوی توست و مدحت خوان
Чун пиёда ба маҷлиси ту шитофт
چون پیاده به مجلس تو شتافت
Диҳад аз ҳоли асби хеши нишон
دهد از حال اسب خویش نشان
Дошт асбӣ ки гоҳи гом задан
داشت اسبی که گاه گام زدن
Буд бо боди тезрави яксон
بود با باد تیزرو یکسان
Баҳри ҷавшанда буд дар рафтор
بحر جوشنده بود در رفتار
Чархи кӯшнда буд дар ҷавлон
چرخ کوشنده بود در جولان
Чун бирав будамӣ биёсудӣ
چون برو بودمی بیاسودی
Пойу дасти ман аз рикобу Аннан
پای و دست من از رکاب و عنان
Бесабаб ногаҳон бихуфт ва бамурд
بیسبب ناگهان بخفت و بمرد
Марг ӯ буд ҳам бар ӯ товон
مرگ او بود هم بر او تاوان
эй дариғо ки ногаҳон оварад
ای دریغا که ناگهان آورد
Малики аламути асби ман ба зиён
ملکالموت اسب من به زیان
Мизбон кун маро худовандо
میزبان کن مرا خداوندا
То набошам пиёдау ҳайрон
تا نباشم پیاده و حیران
Гар ман аз ту стўркӣ хоҳам
گر من از تو ستورکی خواهم
Узр ман зоҳирасту ҳоли аён
عذر من ظاهرست و حال عیان
Ҳар сутурӣ ки ту марои бахше
هر ستوری که تو مرا بخشی
Шкргўим ба пеши шоҳи ҷаҳон
شکرگویم به پیش شاه جهان
То падед ояд аз хазону баҳор
تا پدید آید از خزان و بهار
Гуҳи зимистону гоҳи тобистон
گه زمستان و گاه تابستان
Бар ту фархундаи боди фасли баҳор
بر تو فرخنده باد فصل بهار
Бар ту фархундаи боди ҷашни хазон
بر تو فرخنده باد جشن خزان
То бпоиди фалаки ту низ бпоӣ
تا بپاید فلک تو نیز بپای
То бимонад ҷаҳони ту низ бимон
تا بماند جهان تو نیز بمان