Кушода рӯйу миёни бастаи бомдоди пагоҳ

گشاده‌روی و میان بسته بامدادِ پگاه

Фрўгзшт ба кӯем бутӣ ба рӯй чу моҳ

فروگذشت به کویم بتی به روی چو ماه

Агар змҳр буд бомдоди нури ҷаҳон

اگر زمهر بود بامداد نور جهان

зи моҳ буд марои нури бомдоди пагоҳ

ز ماه بود مرا نور بامداد پگاه

Маӣ ки буд ба қади сарви дилбарони сарой

مهی که بود به قد سرو دلبرانِ سرای

Бутӣ ки буд ба рухи моҳи некӯони сипоҳ

بتی‌که بود به رخ ماه نیکوان سپاه

Ду зулф чун ду шабу моҳ дар миёни ду шаб

دو زلف چون دو شب و ماه در میان دو شب

Ҷабин чу муштарӣу муштарӣ ба зирклоаҳ

جبین چو مشتری و مشتری به زیرکلاه

Чаҳӣ миёни занахи сохтаи зсими сипед

چهی میان زَنَخ ساخته زسیمِ سپید

Ба гирд ӯ ду расани тофтаи змшки сиёҳ

به‌گرد او دو رسن تافته زمشک سیاه

Ҳроинаҳ ки зи машки сияҳ расан бошад

هرآینه ‌که ز مشک سیه رسن باشد

Ҳар онгаҳе ки зсим сипед бошад чоҳ

هر آنگهی‌که زسیم سپید باشد چاه

Ду чашм дошт нижанди он ситамгари дилҷӯй

دو چشم داشت نژند آن ستمگر دلجوی

Ду зулф дошт ду тоа он смнбри дилхоҳ

دو زلف داشت دو تاه آن سمنبر دلخواه

Нижанд чашм шудам пеши он ду чашми нижанд

نژند چشم شدم پیش آن دو چشم ‌نژند

Дўтоаҳ пушт шудам пеши он ду зулфи дўтоаҳ

دوتاهْ پشت شدم پیش آن دو زلفِ دوتاه

Чу ишқ ӯ дили мискини ман пар оташ кард

چو عشق او دل مسکین من پر آتش‌ کرد

Фироқ ӯ нафасам сард карду ақли табоҳ

فراق او نَفَسم سرد کرد و عقل تباه

Мгркаҳи кори фироқаши фусун ҷодӯ ҳаст

مگرکه کار فراقش فسون جادو هست

Ки боди сарди براردи ҳаме аз оташгоҳ

که باد سرد برآرد همی از آتشگاه

Агар ба ошиқии андар дароз шуд ғами ман

اگر به عاشقی اندر دراز شد غم من

Ғами дарози маро шоирӣ кунад кӯтоҳ

غم دراز مرا شاعری کند کوتاه

Агар зи ҳиҷри ҷФоҷўӣ гмраҳаст дилам

اگر ز هجر جفاجوی‌ گمره است دلم

Ба офарини худованд боз ёбад роҳ

به آفرین خداوند باز یابد راه

Бузурги бори худоӣ ҷаҳон мӯед малик

بزرگ بار خدای جهان موید ملک

Шаҳоби дайни срозодгони Убайдуллоҳ

شهاب دین سرآزادگان عبیدالله

Муфассирӣ ки муфассир бадваст ояти ҳақ

مُفَسِّری ‌که مُفَسَّر بدوست آیت حق

Муаййидӣ ки муаййид бадваст давлати шоҳ

مؤیِّدی که مؤیَّد بدوست دولت شاه

Кунад ба чашми саодати фалак ба марди назар

کند به چشم سعادت فلک به مرد نظر

Чу ӯ ба чашм аноят кунад ба марди нигоҳ

چو او به چشم عنایت کند به مرد نگاه

Басои фақир ки аз ҷоҳ ӯ расед ба мол

بسا فقیر که از جاه او رسید به مال

Басои ҳқиркаҳ аз мол ӯ расед ба ҷоҳ

بسا حقیرکه از مال او رسید به جاه

Ба ҷанби ҳиммати ъолиш агар қиёс кунӣ

به جنب همّتِ عالیش اگر قیاس کنی

Чу офтоб ва чу сим набаҳра андаргоҳ

چو آفتاب و چو سیم نَبَهْره‌ اندرگاه

Сахои мурдаи бдўзндаҳи гашту азкрмш

سخای مرده بدوزنده گشت و ازکرمش

Дурусти гашти бадв : « мето Фأҳииноаҳ »

درست گشت بدو: «میتاً فأحْیَیْناه‌»

Аё замири ту шодии гушой ва а нада банд

ایا ضمیر تو شادی‌گشای و اُ‌نده بند

Ва ё қабули ту неъмат физойу меҳнати коҳ

و یا قبول تو نعمت فزای و محنت‌کاه

Ба қадару мартабаи пеши ту кӣ намояди хасм

به قدر و مرتبه پیش تو کی نماید خصم

Ки пеши кӯҳ ба таъзим кӣ нмоидкоаҳ

که پیش کوه به تعظیم کی نمایدکاه

Чу осмон ва замин тобеъанд эзад ро

چو آسمان و زمین تابعند ایزد را

Замонаи ҳукми тўро тобеъаст бе икроҳ

زمانه حکم تورا تابع است بی‌اکراه

Ба ҳукми хондани тзкиру хондани тأнис

به حکم خواندن تذکیر و خواندن تأنیث

Маат ғулом сазад офтоби зебади доа

مهت غلام سزد آفتاب زیبد داه

Аҷаби мадорика аз баҳри мадҳи гуфтани ту

عجب مدارکه از بهر مدح‌گفتن تو

Нуҷум алснаҳ гирданд ва бурҷҳо афвоҳ

نجوم اَلسِنه گردند و برجها افواه

Мувофиқони туроу мухолифони ту ро

موافقان تو را و مخالفان تو را

зи меҳру кини ту подошнасту бодоФроаҳ

ز مهر و کین تو پاداشَن است و بادافراه

Ба вақти онкии таваллуд ҳаме кунад фарзанд

به‌وقت آنکه تولّد همی‌ کند فرزند

Ба пушти хасми ту андар бурӣда гардад боҳ

به پشت خصم تو اندر بریده گردد باه

Чунонкӣ нест кафи ту зҷўд холӣ нест

چنانکه نیست‌ کف تو زجود خالی نیست

Сару забони бидонадяши ту зоҳну оҳ

سر و زبان بداندیش تو زآهن و آه

Мусалламаст ба ту донишу кифояту ақл

مسلّم است به‌ تو دانش و کفایت و عقل

Чунон куҷо ба шаҳаншоҳи тахту афсару гоҳ

چنان کجا به شهنشاه تخت و افسر و گاه

Ҳам азкФоит туаст онкии ному нома ӣ хеш

هم ازکفایت توست آنکه نام و نامه ی خویش

Ба дасти калаки ту таслим кард шоҳаншоҳ

به دست کلک تو تسلیم کرد شاهنشاه

Хаёли давлати тугар ба кӯҳ дар нигарад

خیال دولت تو گر به‌ کوه در نگرد

Гулоб бар дамад аз чашмаҳо ба ҷой меаҳ

گلاب بر دمد از چشمه‌ها به جای میاه

Насими ҳиммати тугар ба дашти даргузарад

نسیم همت تو گر به دشت درگذرد

Ҳамаи зумуррад сабз оварад ба ҷои гиёҳ

همه زمرّد سبز آورد به جای گیاه

Вагар зи фари ту бар рӯбаҳи аўФтди асарӣ

وگر ز فرّ تو بر روبه اوفتد اثری

Зшир шарза хӯрд шери бачаи рӯбоҳ

زشیر شرزه خورد شیر بچهٔ روباه

Бузурги бори худоёи гуноҳи ман мангар

بزرگ بار خدایا گناه من منگر

Нигоҳ кун карами хешу даргузари зи гуноҳ

نگاه کن کرم خویش و درگذر ز گناه

Агар ба назд ту оем сазад ки омад вақт

اگر به نزد تو آیم سزد که آمد وقت

Вагар мдиҳ Тогоем сздкаҳ омадгоҳ

وگر مدیح توگویم سزدکه آمدگاه

Вагар зғрқаҳ шудани хат эминӣ ёбам

وگر زغرقه شدن خطِّ ایمنی یابم

Кунам ҳамеша ба дарёии хизмати ту шиноа

کنم همیشه به دریای خدمت تو شناه

Дилу забони ман андари ситоиши ту яке аст

دل و زبان من اندر ستایش ‌تو یکی است

Худои ъзўҷли баси барӣни ҳадиси гувоҳ

خدای عزّوجل بس براین حدیث‌ گواه

Ҳамеша то ки наҳваст буд зи даври фалак

همیشه تا که نحوست بود ز دور فلک

Ҳамеша то ки саодат буд зи фазли илоҳ

همیشه تا که سعادت بود ز فضلِ اله

Адуатро знҳўст ҳамеша боди наҳиф

عدوتْ را زنحوست همیشه باد نهیب

Велятро зсъодт ҳамеша боди паноҳ

ولیت را زسعادت همیشه باد پناه

Ба давлати андари хеши боди рӯзи ту аз рӯз

به دولت اندر خویش باد روز تو از روز

Ба неъмати андар ба боди моҳи ту аз моҳ

به نعمت اندر به‌ باد ماه تو از ماه

Саногарони ҳама бар мадҳи ту кушодаи забон

ثناگران همه بر مدح تو گشاده زبان

Суханварони ҳама бар фарши ту ниҳодаи ҷбоаҳ

سخنوران همه بر فرش تو نهاده جباه

Шимурдаи сесад ва панҷоҳ соли гардиши чарх

شمرده سیصد و پنجاه سال‌گردش چرخ

зи соли давлату умри ту сесад ва панҷоҳ

ز سال دولت و عمر تو سیصد و پنجاه