Он рӯй на рӯйаст гули сурх ба бораст

آن‌روی نه روی‌است گل سرخ به‌بارست

Ваон зулф на зулфаст шаб ғолия бораст

وان زلف نه زلف است شب غالیه بارست

Он ҷаъд на ҷаъдаст ҳамаи ҳалқа ва бандаст

آن جعد نه جعدست همه حلقه و بندست

Ваон чашм на чашмаст ҳамаи хоб ва хумор аст

وان چشم نه چشم است همه خواب و خمار است

Шояд ки ман аз дасти бутам бода кунам нӯш

شاید که من از دست بتم باده کنم نوش

Зеро ки бутами нӯши лабу бода гусор аст

زیرا که بتم نوش لب و باده‌گسار است

Мишкӣни хат ӯ бар дили ман фитна физой аст

مشکین خط او بر دل من فتنه‌فزای است

Нӯшин лаб ӯ бар лаби ман бӯса шумор аст

نوشین لب او بر لب من بوسه شمار است

Рӯзӣ ки нбинмши баҳорам чу хазон аст

روزی ‌که نبینمش بهارم چو خزان است

Чун бози бинмши хазонам чу баҳор аст

چون باز بینمش خزانم چو بهار است

эй ман раҳеи он моҳ ки чаҳ маст ва чаҳ ҳушёр

ای من رهی آن ‌ماه ‌که چه مست و چه هشیار

Андар бар ошиқи з дар бӯс ва канор аст

اندر بر عاشق ز در بوس و کنار است

Андари талаби васлаш бесабру қарорам

اندر طلب وصلش بی‌صبر و قرارم

Токии зи чунон рӯй марои сабр ва қарор аст

تاکی ز چنان روی مرا صبر و قرار است

Дилсӯз манаст он буту ҷонсӯзи мухолиф

دلسوز من است آن بت و جانسوز مخالف

Шамшери шаҳи шери дили шер шикор аст

شمشیر شه شیر دل شیر شکار است

Султони баланди ахтари абўолФтҳи маликшоҳ

سلطان بلند اختر ابوالفتح ملکشاه

Шоҳӣ ки мборзФкну теғ гузор аст

شاهی که مبارزفکن و تیغ‌گذار است

Сад бори баҳри дами задане дар шаб ва дар рӯз

صد بار بهر دم زدنی در شب و در روز

Саъди фалаку раҳмат яздонаш нисораст

سعد فلک و رحمت یزدانش نثارست

Аз ҳайбат ӯ дар дили бадхоҳ наҳиф аст

از هیبت او در دل بدخواه نهیب است

Вази лашкар ӯ бар сар бадхоҳ ғубораст

وز لشکر او بر سر بدخواه غبارست

Номӣ ки на аз тоъат ӯ ҷӯӣ нанг аст

نامی‌ که نه از طاعت او جویی ننگ است

Фахрӣ ки на аз хизмат ӯ гӯйӣ ор аст

فخری که نه از خدمت او گویی عار است

ӯро ба ҳунар чун ҷам ва Ковӯс нахонам

او را به هنر چون جم و کاووس نخوانم

Кандар сипаҳаш чун ҷаму Ковӯс ҳазор аст

کاندر سپهش چون جم و کاووس هزار است

эй шоҳ касе каз хати аҳди ту бурун шуд

ای شاه‌ کسی کز خط عهد تو برون شد

Пиндошт ки бар мураккаби иқбол савор аст

پنداشت که بر مرکب اقبال سوار است

Андеша хато карду кнўи Ни ҳамчуи асирон

اندیشه خطا کرد و کنو‌ن همچو اسیران

Саргаштау дили сӯхта дар кунҷ ҳисор аст

سرگشته و دل سوخته در کنج حصار است

Ҳар кас ки ба фармони ту ромасту мусаххар

هر کس‌ که به فرمان تو رام است و مسخر

Аз давлату иқболи ту кораш чу нигор аст

از دولت و اقبال تو کارش چو نگار است

Ваон кас ки сар аз ҳукму ризоӣ ту кашида аст

وان کس‌ که سر از حکم و رضای تو کشیده است

Аз бими ту осемаи сару биҳдаҳ кор аст

از بیم تو آسیمه سر و بیهده کار است

Ъзсти зи номи ту чаҳ дунё ва чаҳ дайн ро

عزست ز نام تو چه دنیا و چه دین را

Ъзи ту бмонод ки бадхоҳ ту хораст

عز تو بماناد که بدخواه تو خوارست

Моҳи илмати пешрави моҳи фалаки бод

ماه علمت پیشرو ماه فلک باد

Зирокаҳи фалакро ба мурод ту мадораст

زیراکه فلک را به مراد تو مدارست

Ту Носири дайни бодӣу ёрати ҳамаи олам

تو ناصر دین بادی و یارت همه عالم

Коизд ба ҳамаи вақти тўрои Носир ва ёраст

کایزد به همه وقت تورا ناصر و یارست