Ҳаркии он чашм дижам бинад ва он зулфи дўто

هرکه آن چشم دژم بیند و آن زلف دوتا

Агар ошуфта ва шӯрида шавад ҳаст раво

اگر آشفته و شوریده شود هست روا

Манам инак шудаи ошуфтаи он чашми дижам

منم اینک شده آشفتهٔ آن چشم دُژَم

Манам инак шудаи шӯридаи он зулфи ду то

منم اینک شده شوریدهٔ آن زلف دو تا

Ҳуши ман дрлб моҳӣаст ба қадаи срўсҳӣ

هوش‌من درلب ماهی است به قده سروسهی

Нӯши ман бар каф сарвӣаст ба рухи моҳи само

نوش من بر کف سروی است به رخ‌ ماه سما

То барии гашти зи ман ҳуши зи ман гашти барӣ

تا بری‌گشت ز من هوش ز من‌گشت بری

То ҷудои гашти зи ман нӯши зи ман гашти ҷудо

تا جدا گشت ز من نوش ز من‌ گشت جدا

Гар хтокрду ҷафои ҷону дилу дайн ман аст

گر خطاکرد و جفا جان و دل و دین من است

Рӯй бртоФтн аз суҳбат ӯ нест раво

روی برتافتن از صحبت او نیست روا

Ба хтоӣии тану ҷонро натавон дод зи даст

به خطائی تن و جان را نتوان داد ز دست

Ба ҷФоӣии дилу дайнро натавон кард раҳо

به جفائی دل و دین را نتوان کرد رها

Бути ман кӯдаку нозуки лабу нозук даҳан аст

بت من‌کودک و نازک لب و نازک دهن است

Зу хатоем чу савобаст ва ҷафоем чу вафо

زو خطایم چو صواب است و جفایم چو وفا

Барнагардам ба ҷафо аз даҳани кучак ӯ

برنگردم به جفا از دهن کوچک او

Вази лаби нозук ӯ бознагардам ба ҷафо

وز لب نازک او بازنگردم به جفا

Шукрӣ аз лаби аўгрчаҳ ба сад динораст

شکری از لب اوگرچه به صد دینارست

Се шукрро бидиҳам ман ба ҳамаи ҳоли баҳо

سه شکر را بدهم من به همه حال بها

Ки ба як бори баҳоии се шукр зон ду лабаш

که به یک بار بهای سه شکر زان دو لبش

Ба ато ёфтам аз ҳиммати Фхроломро

به عطا یافتم از همت فَخرُالامرا

Маҷди давлати сари мейрону бузургони аҷам

مَجْدِ دولت سرِ میران و بزرگان عَجَم

Тоҷи дайни сарвари фаррухи паии фархундаи лақо

تاج دین سرور فرخ پی فرخنده لقا

Бўмҳмд ки ба пирӯзӣ азу ёфта анд

بومحمد که به پیروزی ازو یافته‌اند

Оли Маҳмӯди мниъии шарафу ъзу ъло

آل محمود منیعی شرف و عز و علا

Он ҳунарманд ки дар ҷоҳ надорад монанд

آن هنرمند که در جاه ندارد مانند

Ваон ҷавонмард ки дар ҷӯад надорад ҳамто

وان جوانمرد که در جود ندارد همتا

Номи ҳисону мниъ аз падараш зинда шудаст

نام حَسّان و منیع از پدرش زنده شدست

Ки набера ба ҳунар зинда кунад номи ниё

که نبیره به هنر زنده کند نام نیا

Падаронашро то холид агар баршумурам

پدرانش را تا خالد اگر برشَمُرم

Ҳама бошанд саросари амроءу вузаро

همه باشند سراسر امراء و وزرا

Чори чиз аз араб ва аз аҷамаш мирос аст

چار چیز از عرب و از عجمش میراث است

зи араби ҷӯаду шуҷоати зи аҷами фару баҳо

ز عرب جود و شجاعت ز عجم فرّ و بها

Қамар аз шамси дарахшндаи зё вом кунад

قمر از شمس درخشنده ضیا وام ‌کند

Вази дилаш вом кунад шамси дарахшндаи зё

وز دلش وام ‌کند شمس درخشنده ضیا

Акси хуршеди бдздди зи фалаки абри баҳор

عکس خورشید بدزدد ز فلک ابر بهار

Ҷома ҳур биорад зи ҷинони боди сабо

جامهٔ حور بیارد ز جَنان باد صبا

То магари ҳоҷиб ӯ созад аз он акси камар

تا مگر حاجب او سازد از آن عکس‌ کمر

То магари соқӣ ӯ дузад аз он ҷомаи қабо

تا مگر ساقی او دوزد از آن جامه قبا

Дар масири қадамаш чашм кушодаст қадар

در مسیر قَدَمش چشم‌ گشادست قَدَر

Бар срири қаламаш гӯш ниҳодаст қазо

بر صریر قلمش گوش نهادست قضا

Ҳам қадарро зи масир қадамаш ҳаст шараф

هم قدر را ز مسیر قدمش هست شرف

Ҳам қазоро ба срир қаламаш ҳаст ризо

هم قضا را به صریر قلمش هست رضا

То бад-ӣни шаҳри зи адлу назараш баҳра расед

تا بدین شهر ز عدل و نظرش بهره رسید

Дафъ кард эзад аз ин шаҳри ҳамаи ранҷу бало

دفع‌ کرد ایزد از این شهر همه رنج و بلا

эй муқӣмон ншобўр бихоҳед мудом

ای مقیمان نشابور بخواهید مدام

Ҳишмат ӯ гуҳу бегоҳи зи эзад ба дуо

حشمت او گه و بیگاه ز ایزد به دعا

Ки агар шаҳри шуморо набӯд ҳишмат ӯ

که اگر شهر شما را نبود حشمت او

Сахт беравнақ ва бе қади р буд шаҳри шумо

سخت بی‌رونق و بی‌قد‌ر بود شهر شما

Манам он шукргузорӣ ки ба саъии карамаш

منم آن شکرگزاری‌ که به سعی‌ کَرَمش

Дод саъди фалакии кори марои нуру наво

داد سَعد فلکی‌ کار مرا نور و نوا

Нуқта ҳимматаш оварад ба як бори бурун

نقطهٔ همتش آورد به یک بار برون

Дили ранҷури ман аз доираи хавфу раҷо

دل رنجور من از دایرهٔ خوف و رجا

Чун ба дарёии маъонӣ ва мъолӣ бигузашт

چون به دریای معانی و معالی بگذشت

Кард чун лўлўи макнуни сухани ман ба сахо

کرد چون لؤلو مکنون سخن من به سَخا

Ҷуз карӣмӣ накунад лўлўи макнуни зи сухан

جز کریمی نکند لولو مکنون ز سخن

Ҷуз климӣ накунад сӯрати събони зи Асо

جز کلیمی نکند صورت ثُعبان ز عصا

Ҳар карӣмӣ ки ато дод марои дархури ман

هر کریمی ‌که عطا داد مرا درخور من

Баъд аз он дод ки бишунид ду сдгўнаҳи сано

بعد از آن داد که بشنید دو صدگونه ثنا

Тоҷ дайнаст сарафрози карямони ҷаҳон

تاج دین است سرافراز کریمان جهان

Ки саноро зи карӣмӣ ба силам дод ато

که ثنا را ز کریمی به سَلَم داد عطا

Гарчи хизматгари шоҳонму устоди сухан

گرچه خدمتگر شاهانم و استاد سخن

Врчаҳи маддоҳи бузургонаму мейри шуъаро

ورچه مدّاح بزرگانم و میر شعرا

Ҳеҷ мамдуҳ дар офоқ наёбам ба азу

هیچ مَمْدُوح در آفاق نیابم به ازو

Ки ба се шеър диҳад сесад динори маро

که به سه شعر دهد سیصد دینار مرا

Гар бар ин ҳоли далелӣу гувоҳӣ шарт аст

گر بر این حال دلیلی و گواهی شرط است

Шукр ман ҳаст далел ва карамаш ҳаст гўо

شکر من هست دلیل و کرمش هست‌ گوا

эй як эҳсони ту рухшандатар аз даҳ хуршед

ای یک احسان تو رخشنده تر از ده خورشید

эй даҳ ангушт ту бахшандатар аз сад дарё

ای ده انگشت تو بخشنده‌تر از صد دریا

Сифати зот худоӣаст ҷалоли ту магар

صفت ذات خدای است جلال تو مگر

Ки бар ӯ ҳеҷ касеро нарасад чун ва чаро

که بر او هیچ‌ کسی را نرسد چون و چرا

Чист аз раҳмату инсофи вази таҳқиқи назар

چیست از رحمت و انصاف وز تحقیق نظر

Ки накардӣ ту дар ин шаҳр ба ҷои зуъафо

که نکردی تو در این شهر به‌جای ضُعفا

Адл кардӣу з адласт туро дар ду ҷаҳон

عدل کردی و ز عدل است تو را در دو جهان

Раҳмату Муҳамадат аз холиқу махлуқ , ҷазо

رحمت و ‌مَحمِدَت از خالق و مخلوق‌، جزا

Ҳамчунин бош ва пушаймон машав аз карда хеш

همچنین باش و پشیمان مشو از کردهٔ خویش

Кончаҳи имрӯзи бакорӣ ба бар ояд фардо

کانچه امروز بکاری به‌بر آید فردا

Гар битобӣ ту аз ин шаҳри сӯии хонаи Аннан

گر بتابی تو از این شهر سوی خانه عنان

Оташу дӯди дил халқ барояд зи қафо

آتش و دود دل خلق برآید ز قفا

Андари ин шаҳри савоби ту ба як солаи мақом

اندر این شهر ثواب تو به یک ساله مقام

Беш аз он онаст ки садсола кунӣ ҳаҷу ғзо

بیش از آن آن است‌ که صدساله کنی حجّ و غَزا

Як зимистони дгрбоши дарин шаҳри муқӣм

یک زمستان دگرباش درین شهر مقیم

Азм рафтан макун ва доғ манеҳ бар дили мо

عزم رفتن مکن و داغ مَنِه بر دل ما

То бидон вақт ки аз хоки гё бар равед

تا بدان وقت که از خاک ‌گیا بر روید

Мадаи ин уммати дили сӯхтаро сар ба гё

مده این امّت دل سوخته را سر به ‌گیا

эй суханҳои ту аслии ҳама бе зи рқу фиреб

ای سخنهای تو اصلی همه بی‌ز‌رق و فریب

Ваии слтҳои ту табъии ҳама бе рӯйу риё

وی صِلَت‌ های تو طبعی همه بی‌روی و ریا

Ман зи шукри ту яке хонаи нав сохта ам

من زُ شکر تو یکی خانهٔ نو ساخته‌ام

Ки ба девор ва ба сақфаш нарасад дасти фано

که به ‌دیوار و به سقفش نرسد دست فنا

Хонаи шукри туро то ки бақо хоҳад буд

خانهٔ شکر تو را تا که بقا خواهد بود

Хонаи давлату иқболи туро боди бақо

خانهٔ دولت و اقبال تو را باد بقا

Зафарати зери илми боду тараби зери нигин

ظفرت زیر عَلَم باد و طَرب زیر نگین

То ҳаво зер асирасту замини зери ҳаво

تا هوا زیر اثیرست و زمین زیر هوا

Ҳамчунин бодӣ бо ҳишмат ва бо неъмату ноз

همچنین بادی با حشمت و با نعمت و ناز

Хурраму тозаи руху шоди дилу комрўо

خرّم و تازه رخ و شاد دل و کامروا