Кафи даст мўсоӣ пайғамбараст

کف دست موسای پیغمبرست

Ва ё оташ аждаҳо пайкараст

و یا آتش اژدها پیکرست

Вагар зосмони мӯъҷизи Мустафо

وگر زآسمان معجز مصطفی

Фурӯди омада бар каф ҳайдараст

فرود آمده بر کف حیدرست

Калид футуҳаст дар ҳар масоф

کلید فتوح است در هر مصاف

Ҳар одина пероя минбараст

هر آدینه پیرایه منبرست

Забонӣаст андари даҳони зафар

زبانی است اندر دهان ظفر

Ки арвоҳ дар нутқ ӯ мзмрст

که ارواح در نطق او مضمرست

Ҳамаи гавҳари хусравонро ба ҷанг

همه‌ گوهر خسروان را به جنگ

Намӯдор аз он ҳиндӯӣ гавҳараст

نمودار از آن هندوی گوهرست

Чу лавҳӣ навиштаст бадхоҳи шоҳ

چو لوحی نوشت است بدخواه شاه

Аз осеб ӯ чун қалам бе сараст

از آسیب او چون قلم بی‌سرست

Агар шуъла оташаст обдор

اگر شعله آتش است آبدار

Гар оташ ҳамеша ба об андараст

گر آتش همیشه به آب اندرست

Дарахтасту борон ба хур оварад

درخت است و باران به‌خور آورد

Шаҳобасту пайванд ҳар ахтараст

شهاب است و پیوند هر اخترست

Дарахт мулӯкаст дар боғи малик

درخت ملوک است در باغ ملک

Дарахтӣ ки бориш гул аҳмараст

درختی که بارش گل احمرست

Аз он кобу оташи бадв роҳ ёфт

از آن کاب و آتش بدو راه یافت

Вазони коташу обаш андар бараст

وزان‌ کاتش و آبش اندر برست

Басии оби азуи ҳамчуи хӯни равон

بسی آب ازو همچو خون روان

Басии хоки азу ҳамчу хокистараст

بسی خاک ازو همچو خاکسترست

Вагар аждаҳоро забонӣ бараст

و گر اژدها را زبانی بِرُست

Ки дандонҳо бо забон ёвараст

که دندانها با زبان یاورست

Чу хандад лабонаш буд нилгун

چو خندد لبانش بود نیلگون

Чу гиряд сиришкаш чу нилӯфараст

چو گرید سرشکش چو نیلوفرست

Аз он сарнигӯнасту душмани нигун

از آن سرنگون است و دشمن نگون

Бидонадяш бесар аз он сарвараст

بداندیش بی‌سر از آن سرورست

Чу оташи наёбад буд хушки лаб

چو آتش نیابد بود خشک لب

Ки оташ чу фарзанд ва ӯ модараст

که آتش چو فرزند و او مادرست

Агар ҳаст некӯ ба дасти мулӯк

اگر هست نیکو به‌ دست ملوک

Ба дасти худованди никўтрст

به‌ دست خداوند نیکوترست

Амири аҷали фахри олами алӣ

امیر اجل فخر عالم علی

Ки дилпарвар шоҳ дайн парвараст

که دل‌پرور شاه دین‌پرورست

Марои шеър олӣ шуд аз ду алӣ

مرا شعر عالی شد از دو علی

Мақдами яке муҳташам дигараст

مقدّم یکی محتشم دیگرست

Алии бен бўтолби андари биҳишт

علی بن بوطالب اندر بهشت

Алии бен шамс алмулук эдараст

علی بن شمس‌الملوک ایدرست

Яке онкии домоди ҷғрӣ бк аст

یکی آنکه داماد جغری‌بک است

Дигар онкӣ домод пайғамбараст

دگر آنکه داماد پیغمبرست

Яке чашма гавҳараст аз шараф

یکی چشمه گوهرست از شرف

Яке мушарраф чашма кавсараст

یکی مشرف چشمه کوثرست

Яке рафта дар хайбару дрбкнд

یکی رفته در خیبر و دربکند

Якеро аду чун дар хайбараст

یکی را عدو چون در خیبرست

Ҳар он номадорӣ ки ном оварад

هر آن نامداری که نام آورد

Ба номи ълои ?дула ном овараст

به‌نام علا دوله نام آورست

Халифа ҳисомаш ниҳодаст ном

خلیفه حسامش نهادست نام

Ҳисомӣ ки гардунаши Фрмонбрст

حسامی که گردونش فرمانبرست

Камолу мъолиш дар аслу насл

کمال و معالیش در اصل و نسل

Аз одами бпиўстаҳ то маҳшараст

از آدم بپیوسته تا محشرست

Ба маҷлиси ту гӯйӣ ки сад хусраваст

به مجلس تو گویی که صد خسروست

Ба майдони ту гӯйӣ ки сад лашкараст

به میدان تو گویی‌ که صد لشکرست

Ба ҳиммат нагӯям ки чун баҳман аст

به همت نگویم‌ که چون بهمن است

Ба ҳишмат нагӯям ки чун навзараст

به حشمت نگویم که چون نوذرست

Чу баҳмани мар ӯро ду сад ходим аст

چو بهمن مر او را دو صد خادم است

Чу навзари мар ӯро ду сад чокараст

چو نوذر مر او را دو صد چاکرست

Заминӣ ки ӯ разм созад бар он

زمینی که او رزم سازد بر آن

Нботши ҳамаи ахгар ва ханҷараст

نباتش همه اخگر و خنجرست

Сухан гӯям аз тези рӯи бора аш

سخن‌ گویم از تیز رو باره‌اش

Ки дар зери зин ҳамсар сарсараст

که در زیر زین همسر صرصرست

Ба дарё чу бод ва ба хушкӣ чу хок

به‌ دریا چو باد و به‌ خشکی چو خاک

Ба ҳомӯн чу об ва ба кӯҳ озараст

به هامون چو آب و به‌ کوه آذرست

Чу ҷавлон кунад ҳаст кӯҳи равон

چو جولان کند هست کوه روان

Чу гунбад занад гунбад ахзараст

چو گنبد زند گنبد اخضرست

Чу хоҳии шитобаши яке киштӣ аст

چو خواهی شتابش یکی کشتی است

Чу хоҳии дирангаш яке лангараст

چو خواهی درنگش یکی لنگرست

Чу чархасту хуршеди он чархи сайр

چو چرخ است و خورشید آن چرخ سیر

Ки дар малики шоҳ ҷаҳон муфаххараст

که در ملک شاه جهان مفخرست

Худованд Мозандаронаст мейр

خداوند مازندران است میر

Ки Мозандарони фахр ҳар кишвараст

که مازندران فخر هر کشورست

Ҳасади барад бар малики сории ҳиҷоз

حسد برد بر ملک ساری حجاز

Ки ӯро чунин хусрав довараст

که او را چنین خسرو داورست

Фалаки хизматашро ду то карда пушт

فلک خدمتش را دو تا کرده پشت

Аз он чифта бар сӯрат чанбараст

از آن چفته بر صورت چنبرست

Чу тсриФи байнами ҷамолу ҷалол

چو تصریف بینم جمال و جلال

Дили варои поки ту чун масдараст

دل ورای پاک تو چون مصدرست

Русуми ту сармояи шоирон

رسوم تو سرمایهٔ شاعران

Мдиҳи ту пероя дафтараст

مدیح تو پیرایهٔ دفترست

Дили ман раҳе ҳаст дар мадҳи ту

دل من رهی هست در مدح تو

Чу баҳрӣ ки мавҷаш ҳама гавҳараст

چو بحری که موجش همه گوهرست

Ба мадҳи ту як шеър кардам тамом

به مدح تو یک شعر کردم تمام

Чу шеърӣ ба шеърии дилами азҳрст

چو شعری به شعری دلم اَزْهَرست

Қабул ту хоҳам ки то зинда ам

قبول تو خواهم که تا زنده‌ام

Чу ҷони хизмати ту маро дархураст

چو جان خدمت تو مرا درخورست

Ало то ки даии пеши баҳман буд

الا تا که دی پیش بهمن بود

Чу меҳр аз пас моҳ шаҳривараст

چو مهر از پس ماه شهریورست

Бимони шод дар давлату ъзу ноз

بمان شاد در دولت و عز و ناز

Ки давлати тўрои раҳбар ва ёвараст

که دولت تورا رهبر و یاورست