Омдгаҳи видоъ чу торик шуд ҳаво

آمدگه وداع چو تاریک شد هوا

Он ма ки ҳаст ҷону диламро бадви ҳаво

آن مه‌ که هست جان و دلم را بدو هوا

Гармии гирифта аз ҷигари гарм ӯ замин

گرمی‌ گرفته از جگر گرم او زمین

Сардии гирифта аз нафаси сарди ман ҳаво

سردی‌ گرفته از نفس سرد من هوا

Моҳи тамом ӯ шуда чун осмони кабӯд

ماه تمام او شده چون آسمان کبود

Шакли шаҳоб ӯ шуда чун моҳи нави ду то

شَکل شهاب او شده چون ماه نو دو تا

Чун шохи шохи сунбул ва чун ҷӯии ҷӯии сим

چون شاخ‌شاخ سنبل و چون جوی‌جوی سیم

Зулфу сиришкаш аз бар ёқӯту каҳрабо

زلف و سِرِشکش از بر یاقوت و کَهْرُبا

Монанди зангӣ эй ки бар оташ ҳаме тапад

مانند زنگی‌ای که بر آتش همی تپد

Зулфаш дар оби дида ҳаме кард ошно

زلفش در آب دیده همی‌ کرد آشنا

Бинишаст нарми нарм ва ҳаме гуфт зорзор

بنشست نرم‌نرم و همی‌گفت زارزار

Бо ошно чунин накунад ҳаргизи ошно

با آشنا چنین نکند هرگز آشنا

эй аз хати вафо шуда бе ҳуҷҷатии бурун

ای از خَطِ وفا شده بی‌حُجّتی برون

Бегонаи вор саф зада дар маҳзари ҷафо

بیگانه‌وار صف زده در مَحْضر جفا

Барадии сар аз вафоу набардии вафо ба сар

بردی سر از وفا و نبردی وفا به سر

Ба зин буд ба мазҳаби озодагони вафо

به زین بود به مذهب آزادگان وفا

Аз ман барӣ машав ки ман аз дил шавам барӣ

از من بری مشو که من از دل شوم بری

Вази ман ҷудо машав ки ман аз ҷон шавам ҷудо

وز من جدا مشو که من از جان شوم جدا

Аз ҷону дил ба табъи тавон бӯданати раҳе

از جان و دل به طبع توان بودنت رهی

Лекин чу ҷон ва дил натавон карданати раҳо

لیکن چو جان و دل نتوان کردنت رها

Фармон бару Марв ки кунад ранҷаи рӯзгор

فرمان‌ بر و مرو که کند رنجه روزگار

Дасти ту аз Аннану дилу даст аз ъно

دست تو از عنان و دل و دست از عنا

Дар бар муроди дили з бар дили ҳаме рӯй

در بر مراد دل ز بر دل همی روی

Бӯданат то чаҳ муддату рафтанати токҷо

بودنْت‌ْ تا چه مدّت و رفتنْت‌ْ تاکجا

Гуфтам ки эй марои зи дилу ҷони азизтар

گفتم‌که ای مرا ز دل و جان عزیزتر

Ҷон ва дилам макун ба балои хираи мубтало

جان و دلم مکن به بلا خیره مبتلا

Аз чашми хеши чашма замзам макун ки ҳаст

از چشم خویش چشمهٔ زمزم مکن‌که هست

Рухсору ҳуҷраи ту марои каъбау сафо

رخسار و حُجرهٔ تو مرا کعبه و صفا

Ту дидаи манӣ ва нахоҳам канори хеш

تو دیدهٔ منی و نخواهم کنار خویش

Аз дида гашта холӣ ва аз хӯни дили мулло

از دیده‌ گشته خالی و از خون دل مَلا

Лекини з назд ту ба зарурати ҳамеи рӯм

لیکن ز نزد تو به ضرورت همی روم

Дар шаръи корҳо ба зарурат буд раво

در شرع‌ْ کارها به ضرورت بود روا

Бӯдан хатост эдар ва он хубтар ки ман

بودن خطاست ایدر و آن خوبتر که من

Гирами раҳи савобу гузорами раҳи хато

گیرم ره صواب و گذارم ره خطا

ӣнҷо на ҳишматаст маро ва на неъмат аст

اینجا نه حشمت است مرا و نه نعمت است

Ҷое рӯм ки ҳишмату неъмат буд маро

جایی روم‌ که حشمت و نعمت بود مرا

Мардум ба шаҳр хеш надорад басии хатар

مردم به شهر خویش ندارد بسی خطر

Гавҳар ба кон хеш надорад басии баҳо

گوهر به‌ کان خویش ندارد بسی بها

Гар ҷони мо ба мо бигузоранд муддатӣ

گر جان ما به ما بگذارند مدتی

Хуррам шавад ба васли дигарбораи ҷони мо

خرّم شود به وصل دگرباره جان ما

Гоҳаст агар видоъ кунем вази чашми хеш

گاه است اگر وداع کنیم وز چشم خویش

Борем гавҳарӣ ки ҳамеи борад аз само

باریم گوهری که همی بارد از سما

Ма буд дилбари ман ва чун кардамаш видоъ

مه بود دلبر من و چون کردمش وداع

Раҳи пеш рӯй кардаму ма дар пас қафо

ره پیش روی‌ کردم و مه در پس قَفا

Дидам ҷаҳон чу ҳоўиаҳи пурдӯду пари шарар

دیدم جهان چو هاویه پردود و پر شرر

Дӯди омада ба зеру шарари рафта бар ъло

دود آمده به زیر و شرر رفته بر عَلا

Бар хоки брФтодаҳ ба ҳам мавкиби зулм

بر خاک برفتاده به هم موکب ظلم‌

Бар чархи истода ба ҳам лашкари зё

بر چرخ ایستاده به هم لشکر ضیا

Рӯй замин бибаста зи ҷисмонӣони назар

روی زمین ببسته ز جسمانیان نظر

Рӯй фалаки гирифтаи зи рӯҳонӣони сафо

روی فلک گرفته ز روحانیان صفا

Андари ҳавои шаҳоб ту гуфтӣ ҳаме равад

اندر هوا شهاب تو گفتی همی رود

Дар пайкари шаётини арвоҳи анбиё

در پیکر شیاطین‌ْ ارواحِ انبیا

Гардун чу марғзору дарави моҳи нав чу дос

گردون چو مرغزار و درو ماه نو چو داس

Гуфтӣ ки марғзори ҳамеи бадрӯди гё

گفتی که مرغزار همی بدرود گیا

Гирди омадаи сурайё бар чархи зўдгрд

گرد آمده ثریّا بر چرخ زودگرد

Чун донаҳои симин бар чархи Асия

چون دانه‌های سیمین بر چرخ آسیا

Сайли мҷраҳи ҳамчуи раҳе кошкораҳ кард

سیل مَجّره همچو رهی کاشکاره کرد

Мӯсои миёни баҳр чун бар об зад Асо

موسی میان بحر چون بر آب زد عصا

Андари шабии чунин ки фалак буд мстўӣ

اندر شبی چنین که فلک بود مُسْتَوی

Дидам раҳеи равон шуда аз хати устуво

دیدم رهی روان شده از خطّ اِستِوا

Дар ғорҳош ёфта тоғӯти мустақар

در غارهاش یافته طاغوت مُستقرّ

Бар пушта ҳоаш ёфта ъФрити муттако

بر پشته‌هاش یافته عِفریت مُتّکا

Гармоаш чун ҳарорати мҳрўр дар тамӯз

گرماش چون حرارت مَحْرور در تموز

Сармоаш чун рутӯбати мартӯб дар што

سرماش چون رطوبت مرطوب در شَتا

Пари шеру аждаҳои ҳамаи бешаҳои ӯ

پُر شیر و اژدها همهٔ بیشه‌های او

Чун ноби шери шарзау дандони аждаҳо

چون ناب شیر شَرزه و دندان اژدها

Шӯробаҳои бе мазаи нохуши андрў

شورابه‌های بی‌مزهٔ ناخوش اندرو

Ҳамчун даҳони соҳиби иллат ба ношто

همچون دهان صاحب عِلّت به ناشتا

Гуфтӣ сробҳош чу срҳи ммрдст

گفتی سرابهاش چو صَرْحِ مُمَرّدست

Аз зери пои об дар он ҳамчуи Асия

از زیر پای آب در آن همچو آسیا

Реги андрў чу оташу гирди андрў чу дӯд

ریگ اندرو چو آتش و گرد اندرو چو دود

Мардум чу мурғу боди мухолиф чу грдно

مردم چو مرغ و باد مخالف چو گردنا

Дидам смокро зи баландяш чун смк

دیدم سماک را ز بلندیش چون سَمَک

Дидам Суҳайлро зи мъолиши ҷўни сҳо

دیدم سهیل را ز معالیش جون سها

Гоҳе зи бим зўбъаҳ хондам ҳамеи фусун

گاهی ز بیم ذُوبعه خواندم همی فسون

Гоҳе зи тарс васваса кардам ҳамеи дуо

گاهی ز ترس وسوسه‌کردم همی دعا

Парҳез карда будаму савганди хӯрда низ

پرهیز کرده بودم و سوگند خورده نیز

Каз бҳрком дил нашавам туъмаи бало

کز بهرکام دل نشوم طعمهٔ بلا

Аз бас ки кард чашми ту найрангу ҷодуӣ

از بس‌ که کرد چشم تو نیرنگ و جادویی

Брҳизи ман ҳадар шуду савганди ман ҳбо

برهیز من هدر شد و سوگند من هَبا

Пуштами ду то на аз пай он шуд ки ишқи ту

پشتم دو تا نه از پی آن شد که عشق تو

Борӣ бар ӯ ниҳоди зи андешау ъно

باری بر او نهاد ز اندیشه و عَنا

Гум шуд дилами зи даст ва ба хоки андари аўФтод

گم شد دلم ز دست و به‌ خاک اندر اوفتاد

Кардам зи баҳр ҷустан ӯ пуштро ду то

کردم ز بهر جستن او پشت را دو تا

То ишқи ту раҳо накунад ҷони ман зи даст

تا عشق تو رها نکند جان من ز دست

Ман кӣ кунам зи дасти сари зулфи ту раҳо

من‌کی‌کنم ز دست سر زلف تو رها

Дар гаронбаҳое ва дорам туро азиз

دُرّ گرانبهایی و دارم تو را عزیز

Оре азиз бошад дар гаронбаҳо

آری عزیز باشد دُرّ گرانبها

Будам дарин тафаккуру андеша каз фалак

بودم درین تفکر و اندیشه کز فلک

Овоз дод давлату гуфто ки марҳабо

آواز داد دولت و گفتا که مَرحَبا

эй аз паии мурод ба ҳазрати ниҳода рӯй

ای از پی مراد به‌ حضرت نهاده روی

Рояти сӯии умеду умедати сӯии қазо

رایت سوی امید و امیدت سوی قضا

Шеърати ҳамаи маъонӣу лафзати ҳамаи нкт

شعرت همه معانی و لفظت همه نُکَت

Табъати ҳамаи мадоеҳу дарҷати ҳамаи сано

طبعت همه مدایح و دَرجَت همه ثنا

Зўдо ки подшо кунадат бар муроди дил

زودا که پادشا کُنَدَت بر مراد دل

Дидору хизмати шарафи алмалики подшо

دیدار و خدمت شرف‌الملک پادشا

Бўсъд , наҷми саъду Муҳамад , сипеҳри ҳамд

بوسعد، نجم سعد و محمد، سپهر حمد

Каз саъд ва ҳамд ёфт мъолии вкбрё

کز سعد و حمد یافت معالی وکبریا

Садрӣ ки дар шамоилу ахлоқи лутф ӯ

صدری که در شمایل و اخلاق لطف او

Аз кибриёст маҳз на кибраст ва на риё

از کِبریاست محض نه‌ کِبرست و نه ریا

Маълум шуд ки номи футувват ба зот ӯ

معلوم شد که نام فتوت به ذات او

Махтум шуд чунонкии набувват ба мстФо

مختوم شد چنانکه نبوت به مصطفا

Малики замин ба калак ва бенонаш қарор ёфт

ملک زمین به‌ کلک و بنانش قرار یافت

Чун дайн ба зарбату шарафи теғи мртзо

چون دین به ضربت و شرفِ تیغِ مرتضا

Байнами ҳамеи муъоина аз мкрмот ӯ

بینم همی معاینه از مُکرَمات او

Ҳарч он шунидаам зкромоти авлиё

هرچ آن شنیده‌ام زکرامات اولیا

Дунё чу бӯстон шуду зотши дарав чу гул

دنیا چو بوستان شد و ذاتش درو چو گُل

Анъом ӯ мтр шуду эҳсон ӯ сабо

انعام او مَطَر شد و احسان او صبا

Бе орзӯии мадҳаш ва бешавқ диданаш

بی‌آرزوی مدحش و بی‌شوق دیدنش

Андари забону дида бкм бошаду бко

اندر زبان و دیده بَکَم باشد و بُکا

эй шуғли меҳтарони зи камоли ту бо нсқ

ای شغل مهتران ز کمال تو با نَسَق

Ваии кори кеҳтарон з навол ту бо наво

وی‌ کار کِهتران ز نَوال تو با نوا

Хоки сами сутури ту содоти малик ро

خاک سُم ستور تو سادات ملک را

Дар мағзи анбари орад ва дар чашми тўтё

در مغز عنبر آرد و در چشم توتیا

Мадҳи ту хок дар кафи модҳ чу зар кунад

مدح تو خاک در کف مادِح چو زر کند

Гӯйӣ ки ҳаст мадҳи ту ҷузвии зкимё

گویی‌ که هست مدح تو جزوی زکیمیا

Аз ту суол кард ндонанд соилон

از تو سوال کرد ندانند سائلان

Каз ваҳми соӣлонти зиёдат буд ато

کز وهم سائلانت زیادت بود عطا

Фардои худои арш ба уқбо диҳад савоб

فردا خدای عرش به عقبی دهد ثواب

Онро ки ҳиммати ту ба дунё диҳад ҷазо

آن را که همت تو به دنیا دهد جزا

Дасти мубораки ту сахоӣ мусаввираст

دست مبارک تو سخای مصورست

Ҳаргиз надидам ки мусаввир буд сахо

هرگز ندید‌ام که مصور بود سخا

Гар таъна Эй зананд туро душманон ба қасд

گر طعنه‌ای زنند تو را دشمنان به‌قصد

Чун гирд ва чун ғубор шуд андари ҳавои ҳбо

چون‌ گرد و چون غبار شد اندر هوا هبا

Бар осмони малики туе ҳамчуи офтоб

بر آسمان ملک تویی همچو آفتاب

Аз гирд ва аз ғубор чаҳ нуқсон буд ту ро

از گرد و از غبار چه نقصان بود تو را

Ваҳми ту дар кифоят агар мураккабӣ буд

وهم تو در کفایت اگر مرکبی بود

Дар марғзори дайн ва диёнат кунад чаро

در مرغزار دین و دیانت کند چرا

Нуқсону таъна бар ту раво нест ҳамчунон

نقصان و طعنه بر تو روا نیست همچنان

Чун ва чаро бар эзади бичўн ва бе чаро

چون و چرا بر ایزد بیچون و بی چرا

Нақси ту гашти бози сӯии душманони ту

نقص تو گشت باز سوی دشمنان تو

Кӯҳаст бонгу нақси ту дркўаҳ чун садо

کوه است بانگ و نقص تو درکوه چون صدا

Поки офариди шахси туро кирдигори фард

پاک آفرید شخص تو را کردگار فرد

Олӯда кӣ шавад ба суханҳои носазо

آلوده کی شود به سخنهای ناسزا

Дар малики шоҳи хизмати ту бехиёнатӣ аст

در ملک شاه خدمت تو بی‌خیانتی است

Чун дар саҳари ибодати перони порсо

چون ‌در سَحر عبادتِ پیرانِ پارسا

Ин як ду ма ки бар сари мо бандагони гузашт

این یک دو مه‌ که بر سر ما بندگان گذشت

Будем сар ба сари ҳама бо нолау бко

بودیم سر به سر همه با ناله و بُکا

Пари гашти гӯши мо ҳамаи зории зи халқи дун

پر گشت‌ گوش ما همه زاری ز خلق دون

Гуҳи ранҷу гуҳи саломату гуҳи хашму гуҳи ризо

گه رنج و گه سلامت و گه خشم و گه رضا

Фориғ надоштем забон аз саноу шукр

فارغ نداشتیم زبان از ثنا و شکر

Беш аз дуоу шукр чаҳ бошад ба дасти мо

بیش از دعا و شکر چه باشد به دست ما

Миннати худои ракаи ҳамеи бинмт ба ком

منت خدای راکه همی بینمت به‌ کام

Дар хонаи саодат ва бар маснади сена

در خانه سعادت و بر مسند سنا

Бо ман диласту дидау ҷонгар ризои диҳӣ

با من دل است و دیده و جان‌ گر رضا دهی

Аз дидаи тӯҳфаи созам ва аз ҷону дили фидо

از دیده تحفه سازم و از جان و دل فدا

Фахр оварам ба ҳазрати даргоҳи ту ҳаме

فخر آورم به حضرت درگاه تو همی

Чўнонки рӯмён ба салибу клисё

چونانک رومیان به صلیب و کَلیْسیَا

Дар хизмату санои ту покаст сари ман

در خدمت و ثنای تو پاک است سر من

Бар сари ман басанда буд шеъри ман гўо

بر سر من بسنده بود شعر من‌ گوا

То аз сипеҳри чира салоҳ ояду фасод

تا از سپهر چیره صلاح آید و فساد

То бар замини тира бақо бошаду фано

تا بر زمین تیره بقا باشد و فنا

Бодои фасоди он ки нахоҳад туро салоҳ

بادا فساد آن‌ که نخواهد تو را صلاح

Бодои фанои он ки нахоҳад туро бақо

بادا فنای آن که نخواهد تو را بقا

Ёри ту боди сиҳҳату ёри адуи мараз

یار تو باد صحت و یار عدو مَرَض

Ҷуфти ту боди роҳату ҷуфти адуи бало

جفت تو باد راحت و جفت عدو بلا

Аҳволи ту чу расми ту бенақс ва ғоят аст

احوال تو چو رسم تو بی‌نقص و غایت است

Иқболи ту чу ақли ту беҳаду мунтаҳо

اقبال تو چو عقل تو بی‌حد و منتها

Хандон ҳамеша бахти ту аз шарфаи шараф

خندان همیشه بخت تو از شرفه شرف

Нозон ҳамеша умри ту дар равзаи ризо

نازان همیشه عمر تو در روضهٔ رضا