Ба гули ёсумани дӯш пайғом дод

به گل یاسمن دوش پیغام داد

Ки аз абри хушнӯдам аз боди шод

که از ابر خشنودم از باد شاد

Ки дар боғҳо рӯйу мӯии маро

که در باغها روی و موی مرا

Биёрост абрӯ , бпирости бод

بیاراست ابرو، بپیراست باد

Навиштам ба садри ҷаҳони қисса Эй

نوشتم به صدر جهان قصه‌ای

Вазин ҳол кардам дар он қиссаи ёд

وزین حال کردم در آن قصه یاد

Чу огаҳ шуд аз қиссау ҳоли ман

چو آگه شد از قصه و حال من

Ба гуфтори некӯ забон баргушод

به‌گفتار نیکو زبان برگشاد

Ба маҷлиси гуҳи андари марои ҷои сохт

به مجلس‌گه اندر مرا جای ساخت

Ба хлўтгаҳи андари маро бор дод

به خلوتگه اندر مرا بار داد

Аз он пас ки бо тоъату тавба буд

از آن پس که با طاعت و توبه بود

зи баҳри марои ҷом бар кафи ниҳод

ز بهر مرا جام بر کف نهاد

Ба дидори ман шодӣ аз сргрФт

به دیدار من شادی از سرگرفت

Қадаҳи бастад аз тарки ҳўрои нажод

قدح بستَد از تُرک حورا نژاد

Ман аз халқи он хоҷа хуррам шудам

من از خلق آن خواجه خرم شدم

Ки он хоҷаи ҷовиду хуррами зиёд

که آن خواجه جاوید و خرّم زیاد

Чу бишунид гул гуфта ёсуман

چو بشنید گل ‌گفتهٔ یاسمن

Фиристод посухи бадви бомдод

فرستاد پاسخ بدو بامداد

Кигар ҳақи ту хоҷаи некӯи шинохт

که‌ گر حق تو خواجه نیکو شناخت

Ҳадиси ту андар забонҳо фитод

حدیث تو اندر زبانها فتاد

Ниёбат ба ман даҳ ки ман пеш ӯ

نیابت به‌من ده‌که من پیش او

Бихоҳам ба хизмати ҳамеи истод

بخواهم به‌ خدمت همی ایستاد

Сазад нома ӯро ки ҳаргизи чуну

سزد نامه او را که هرگز چنو

Замона надиду з модар назод

زمانه ندید و ز مادر نزاد

Ҷузи аўкисти андари ҷаҳони фахри малик

جز اوکیست اندر جهان فخر ملک

Ҷуз ӯ кист бар халқ густарда дод

جز او کیست بر خلق گسترده داد

Чу меҳри зарафшони дилаш равшан аст

چو مهر زرافشان دلش روشن است

Чу абр дар афшон кафш ҳаст род

چو ابر دُر افشان کَفَش هست راد

Аз ин хоҷа ҳастанд хурсанд халқ

از این خواجه هستند خرسند خلق

Худованд аз ин хоҷа хурсанд бод

خداوند از این خواجه خرسند باد