Шаби намояд дар сифати зулфин он бут рӯй ро

شب نماید در صفت زلفین آن بت روی را

Маи намояд дар сифати рухсори он дилҷӯй ро

مه نماید در صفت رخسار آن دلجوی را

Шаби куҷои ҷавшан буд кофури дебои ранг ро

شب ‌کجا جوشن بود کافور دیبا رنگ را

Маи куҷои мФрш буд занҷири анбари буи ро

مه‌ کجا مَفرَش بود زنجیر عنبر بوی را

Бар замин ҳар кас хабар дорад ки моҳу офтоб

بر زمین هر کس خبر دارد که ماه و آفتاب

Саҷдаи бурданд аз фалаки дидори он бут рӯй ро

سجده بردند از فلک دیدار آن بت روی را

Бар гузашти он моҳи пайкари гирди боғу бӯстон

بر گذشت آن ماه پیکر گرد باغ و بوستان

Гирди рӯи андар ба амди а тоб дода мӯӣ ро

گرد رو اندر به عَمد‌ا تاب داده موی را

Мӯӣ ва рӯй ӯ ба боғу бӯстон тшўир дод

موی و روی او به‌ باغ و بوستان تشویر داد

Сунбулу шамшодроу лолаи худ рӯй ро

سنبل و شمشاد را و لالهٔ خود روی را

Зулфу холашро шиносад ҳар касе чавгону гӯй

زلف و خالش را شناسد هر کسی چوگان و گوی

Дархур омад гӯии чавгонроу чавгони гӯй ро

درخور آمد گوی‌ چوگان را و چوگان‌‌ گوی را

Ҳар куҷо бошад рух ва хаташ набошад баси аҷаб

هر کجا باشد رخ و خطش نباشد بس‌ عجب

Гар надорад шӯии занро тоъату зани шӯй ро

گر ندارد شوی زن را طاعت و زن شوی را

Чунки андари хона васл омад аз кӯии фироқ

چونکه اندر خانهٔ وصل آمد از کوی فراق

Дар кушоди ин хонаро ва дар бибаст он кӯй ро

در گشاد این خانه را و در ببست آن‌ کوی را

ӯ ва ман ҳар ду ба меҳру дӯстӣ якто дилем

او و من هر دو به مهر و دوستی یکتا دلیم

Нест роҳи андари миёнаи ҳосиду бдгўӣ ро

نیست راه اندر میانه حاسد و بدگوی را