Зиндагонӣ вале неъмати ман боди дароз

زندگانی ولی نعمت من باد دراز

Дар мазиди шарафу давлату пирӯзӣу ноз

در مزید شرف و دولت و پیروزی و ناز

Боди маълуми худованд ки ман бандаи ҳаме

باد معلوم خداوند که من بنده همی

Нестам ҷумлаи ҳақиқат чу ним ҷумлаи муҷоз

نیستم جمله حقیقت چو نیم جمله مجاز

Аз маволеди ҷаҳонами ман ва дар кули ҷаҳон

از موالید جهانم من و در کل جهان

Чист конро мутағаййир накунад умри дароз

چیست کان را متغیر نکند عمر دراز

Аз хилофи ҳаракат мухталиф омад ҳамаи чиз

از خلاف حرکت مختلف آمد همه چیز

Андарин манзили шодӣу ғаму нозу ниёз

اندرین منزل شادی و غم و ناز و نیاز

Дар банӣ одам чунон ки савобаст хатост

در بنی‌آدم چونان که صوابست خطاست

Кӯи з хокасту ҳама хок нишебасту фароз

کو ز خاک است و همه خاک نشیبست و فراز

Ин маъонии ҳамаи маълум худованд манаст

این معانی همه معلوم خداوند منست

Чун чунинаст ба мақсӯд ҳадис оем боз

چون چنین است به مقصود حدیث آیم باز

Зебад ар рамзи ду аз сари ҳавои дили хеш

زیبد ار رمز دو از سر هوای دل خویش

Пеши ту бози намоям ба тариқи эҷоз

پیش تو باز نمایم به طریق ایجاز

Авло то ки зи худоам туам натавон гуфт

اولا تا که ز خدام توام نتوان گفت

Ки дар кас ба саломӣ Маслан кардам боз

که در کس به سلامی مثلا کردم باز

Хизмати ту чу намозаст марои воҷибу фарз

خدمت تو چو نمازست مرا واجب و فرض

Ба худоӣ ки ҷуз ӯро натавон баради намоз

به خدایی که جز او را نتوان برد نماز

Поем аз хиттаи фармони ту берун нашавад

پایم از خطهٔ فرمان تو بیرون نشود

Серум ар пеши ту чун шамъи бибаранд ба газ

سرم ار پیش تو چون شمع ببرند به گاز

Дар ҳамаи малики ту ангушт ба коҳӣ набарам

در همه ملک تو انگشت به کاهی نبرم

То наёбам зи ризои ту ба сад гӯнаи ҷавоз

تا نیابم ز رضای تو به صد گونه جواز

Нест бар рои ту пӯшида ки ман хизмати ту

نیست بر رای تو پوشیده که من خدمت تو

Аз барои ту кунам наз паии ташрифу навоз

از برای تو کنم نز پی تشریف و نواز

Чун чунин муътақидами хизмати даргоҳи туро

چون چنین معتقدم خدمت درگاه ترا

Баҳри озори дилӣ аз дар афвами бмтоз

بهر آزار دلی از در عفوم بمتاز

Дрхёли ту на бар вифқи муродат чу даҳум

درخیال تو نه بر وفق مرادت چو دهم

Сӯрати соҳати ман қоидаи кӣнаи мсоз

صورت ساحت من قاعدهٔ کینه مساز

Гирам аз рӯй аёнаш натавон кард итоб

گیرم از روی عیانش نتوان کرد عتاب

Охир аз ваҷҳ насиҳат битавон гуфт ба роз

آخر از وجه نصیحت بتوان گفت به راز

Қисса кӯтоҳ кунам ғусса бипардозам ба

قصه کوتاه کنم غصه بپردازم به

То наҷотӣ будам бошад азин гарму гудоз

تا نجاتی بودم باشد ازین گرم و گداز

Дай дар он вақт ки бар рой рафеъат бигузашт

دی در آن وقت که بر رای رفیعت بگذشت

Ки фалони бози ҳадис ҳаракат кард оғоз

که فلان باز حدیث حرکت کرد آغاز

Гиреҳии гашт бар абрӯии шарифати пайдо

گرهی گشت بر ابروی شریفت پیدا

Аз сиёсат шуда бо уқдаи гардуни анбоз

از سیاست شده با عقدهٔ گردون انباز

На марои Зуҳраи он каз ту бипурсам кон чист

نه مرا زهرهٔ آن کز تو بپرسم کان چیست

На гумоне ки кунад гирди замирати парвоз

نه گمانی که کند گرد ضمیرت پرواز

Соъатӣ будам ва воқиф нашудам рафтаму дил

ساعتی بودم و واقف نشدم رفتم و دل

Дар кафи ғам чу тзрўӣ шуда дар чнгли боз

در کف غم چو تذروی شده در چنگل باز

Гар ба ташриф ҷавобам накунӣ огаҳ аз он

گر به تشریف جوابم نکنی آگه از آن

Даҳр бар ҷома умрам кашад аз марги тароз

دهر بر جامهٔ عمرم کشد از مرگ طراز

То буд неку бад ва беш ва кам андари паии ҳам

تا بود نیک و بد و بیش و کم اندر پی هم

То буд солу мау рӯзу шаби андари так ва тоз

تا بود سال و مه و روز و شب اندر تک و تاز

Рӯзу шаби ҷузи сабаби роФт ва инсоф мабош

روز و شب جز سبب رافت و انصاف مباش

Солу маи ҷузи ндби давлату иқболи мбоз

سال و مه جز ندب دولت و اقبال مباز

Дода бар боди ризои ту фалаки хирмани даҳр

داده بر باد رضای تو فلک خرمن دهر

Шаста аз оби хсхои ту ҷаҳони таҳтаи оз

شسته از آب خسخای تو جهان تختهٔ آز

Номаи умри туро аз фалаки ин боди хитоб

نامهٔ عمر ترا از فلک این باد خطاب

Зиндагонӣ вале неъмати ман боди дароз

زندگانی ولی نعمت من باد دراز