эй боргоҳи соҳиби одили худ ин манам
ای بارگاه صاحب عادل خود این منم
Каз қурбати ту лофи замини бӯс май занам
کز قربت تو لاف زمین بوس میزنم
То домани бисоти туро бӯса дода ам
تا دامن بساط ترا بوسه دادهام
Бар ҷайби чарх май супурди пои доманам
بر جیب چرخ میسپرد پای دامنم
То пой бар мсокни саҳнат ниҳода ам
تا پای بر مساکن صحنت نهادهام
Пайваста бо таҷаллӣ тавраст масканам
پیوسته با تجلی طورست مسکنم
Бо биркаи ту рой набошад ба кавсарам
با برکهٔ تو رای نباشد به کوثرم
Бо равзаи ту ёд наёяд зи гулшанам
با روضهٔ تو یاد نیاید ز گلشنم
Давр аз саодати ту дарин рӯзҳо дилам
دور از سعادت تو درین روزها دلم
Каз даврии бисоти ту хӯн буд дар танам
کز دوری بساط تو خون بود در تنم
Бо ҷони длшкстаҳ ки дар аҳд ман мабод
با جان دلشکسته که در عهد من مباد
Гар аҳди хизмати ту ҳама умрам башиканам
گر عهد خدمت تو همه عمرم بشکنم
намегуфт бе бисоти ҳумоюн чигуна Эй
میگفت بیبساط همایون چگونهای
Гуфтои чунон ки донеи ҷонӣ ҳаме кунам
گفتا چنان که دانی جانی همی کنم
Лекини зи ҳиҷри хизмат маймун соҳибаст
لیکن ز هجر خدمت میمون صاحبست
Не аз фироқи боргаҳаши ашку шеванам
نی از فراق بارگهش اشک و شیونم
Он дўсткоми хоҷаи дунё каз эътиқод
آن دوستکام خواجهٔ دنیا کز اعتقاد
Бе бндгиши душмани хеш ва чаҳ душманам
بیبندگیش دشمن خویش و چه دشمنم
эй садри офариниш аз иқболи офаринат
ای صدر آفرینش از اقبال آفرینت
Бо табъи пари латифа чу дарёу маъданам
با طبع پر لطیفه چو دریا و معدنم
Бо ин ҳамаи камоли ту дар ҳар мубоҳиса
با این همه کمال تو در هر مباحثه
Он лукнатам диҳад ки ту пиндории алкнм
آن لکنتم دهد که تو پنداری الکنم
Зояндагии хотири обистанам чаҳ суд
زایندگی خاطر آبستنم چه سود
Чун аз натиҷаи халафи ӣнҷои сатарванам
چون از نتیجهٔ خلف اینجا سترونم
Аз рӯзи равшану шаби тира наҳуфта анд
از روز روشن و شب تیره نهفتهاند
Андозаи камоли ту вена ҳаст равшанам
اندازهٔ کمال تو وین هست روشنم
Чун тири Фкртм ба нишона наме расад
چون تیر فکرتم به نشانه نمیرسد
Маъзӯр бошам ар сипар аҷз бификанам
معذور باشم ار سپر عجز بفکنم
Бо ҷони ман агарна ҳавои турои ргист
با جان من اگرنه هوای ترا رگیست
Хӯни хушки бод дар раги ҷони ҳамчуи рўинм
خون خشکباد در رگ جان همچو روینم
Як ҷўзи сидқ кам накунам дар ҳавои ту
یک جوز صدق کم نکنم در هوای تو
То брнчинди мурғи аҷали ҳамчуи арзанам
تا برنچیند مرغ اجل همچو ارزنم
Чун неи шукри ҳамаи камарами бандагӣат ро
چون نی شکر همه کمرم بندگیت را
Озод чанд бошам на сарву сӯсанам
آزاد چند باشم نه سرو و سوسنم
Дар хирмани қабули ту коҳӣ агар шавам
در خرمن قبول تو کاهی اگر شوم
Гардуни барад ба коҳкшони коҳи хирманам
گردون برد به کاهکشان کاه خرمنم
Вари сояи анояти ту бар серум фитад
ور سایهٔ عنایت تو بر سرم فتد
Хуршеду ма ба таҳният ояд ба равзанам
خورشید و مه به تهنیت آید به روزنم
Зини пеш бо ъно чу май ва шер доштӣ
زین پیش با عنا چو می و شیر داشتی
Дастони обу равғани айёми тавсанам
دستان آب و روغن ایام توسنم
Вомрўз дар ҳимояти ҷоҳат ба хидматӣ
وامروز در حمایت جاهت به خدمتی
Андар чароғ мекунад аз бими равғанам
اندر چراغ میکند از بیم روغنم
Дар бӯстони маҷлиси лаҳв ар зи хориҷӣ
در بوستان مجلس لهو ار ز خارجی
Чун дар миёни сарву самани сирўроснм
چون در میان سرو و سمن سیروراسنم
Бо бод дар латофати азин пас марӣ кунам
با باد در لطافت ازین پس مری کنم
Гар хоки дарга ту бимонад нишеманам
گر خاک درگه تو بماند نشیمنم
Аз кимиёии хизмати ту зркон шавам
از کیمیای خدمت تو زرکان شوم
Гарчи кунун ба манзалати занги оҳанам
گرچه کنون به منزلت زنگ آهنم
Дар назми ин қасида ки фатво ҳаме диҳад
در نظم این قصیده که فتوی همی دهد
Абёт ӯ ба сидқи мубоҳот карданам
ابیات او به صدق مباهات کردنم
Дар назми ин қасида чаҳгар дарҷ карда ам
در نظم این قصیده چه گر درج کردهام
Яъне ҳадиси хеши казин сон ва зон фанам
یعنی حدیث خویش کزینسان و زان فنم
Гар аз сари мдиҳи ту андар гузашта ам
گر از سر مدیح تو اندر گذشتهام
Зини сад ҳазор хӯни маъонӣ ба гарданам
زین صد هزار خون معانی به گردنم
Ту бартар аз санои манӣ лоҷарами сухан
تو برتر از ثنای منی لاجرم سخن
Ҳамчун луоби пела ба худ бар ҳамеи танам
همچون لعاب پیله به خود بر همی تنم
Васфи ту он чунон ки туе ҳеҷ кас нагуфт
وصف تو آن چنانکه تویی هیچکس نگفت
Ман кистам чаҳ донам охир на ман манам
من کیستم چه دانم آخر نه من منم
Вена дар замини офияти аъқоби хеш ро
وین در زمین عافیت اعقاب خویش را
Тхмист каз барои шараф ме пароканам
تخمیست کز برای شرف میپراکنم
То гирдбодро набӯд он макон ки ӯ
تا گردباد را نبود آن مکان که او
Гуяд ки ман ба мансаби борони баҳманам
گوید که من به منصب باران بهمنم
Бод аз макону мансаби ту ҳарки дар вуҷӯд
باد از مکان و منصب تو هرکه در وجود
Дар мансабӣ ки бошад гуяд мумкинам
در منصبی که باشد گوید ممکنم