эй аз камоли ҳасани ту ҷузвӣ дар офтоб

ای از کمال حسن تو جزوی در آفتاب

Хатат кашида доӣраҳи шаб бар офтоб

خطت کشیده دائرهٔ شب بر آفتاب

Зулф чу машки ноби турои бандаи машки ноб

زلف چو مشک ناب ترا بنده مشک ناب

Рӯй чу офтоби турои чокари офтоб

روی چو آفتاب ترا چاکر آفتاب

Онҷо ки зулфи тести ҳамаи яксара шаб аст

آنجا که زلف تست همه یکسره شب است

Вонҷо ки рӯй тести ҳама яксар офтоб

وانجا که روی تست همه یکسر آفتاب

Боғӣаст чеҳраи ту ки дорад ситораи бор

باغیست چهره تو که دارد ستاره‌بار

Сервисати қомати ту ки дорад бар офтоб

سرویست قامت تو که دارد بر آفتاب

Бар моҳи машки дорӣ ва бар сарви бӯстон

بر ماه مشک داری و بر سرو بوستان

Дар лолаи нӯши дорӣ ва дар анбари офтоб

در لاله نوش داری و در عنبر آفتاب

Гар ҳуру офтоби нуҳуми ном ту равост

گر حور و آفتاب نهم نام تو رواست

Кандар канори ҳурӣу андар бар офтоб

کاندر کنار حوری و اندر بر آفتاب

Аз чеҳраи офтобӣ ва аз бӯсаи шукрӣ

از چهره آفتابی و از بوسه شکری

Бас лоиқаст бо шукрат ҳамбар офтоб

بس لایق است با شکرت همبر آفتاب

Ангехтаст ҳасани ту гул бо маи тамом

انگیختست حسن تو گل با مه تمام

Вомихтаҳаст лафзи ту бо шукри офтоб

وامیخته است لفظ تو با شکر آفتاب

Гар нойиб сипеҳр нашуд зулфи ту чаро

گر نایب سپهر نشد زلف تو چرا

Дар ҳалқа моҳ дорад ва дар чанбари офтоб

در حلقه ماه دارد و در چنبر آفتاب

Холӣаст бар рухи ту бномизди ончнонк

خالیست بر رخ تو بنامیزد آنچنانک

Хоҳад ҳаме ба хӯбии азуи зевари офтоб

خواهد همی به خوبی ازو زیور آفتاب

Гӯйӣ ки нӯки хомаи дастури подшоҳ

گویی که نوک خامهٔ دستور پادشاه

Ногуҳи зи машки шаб нқтӣ зад бар офтоб

ناگه ز مشک شب نقطی زد بر آفتاب

Махдуми маликпарвару садри ҷаҳон ки ҳаст

مخدوم ملک‌پرور و صدر جهان که هست

Дар пеши боргоҳаши хизматгари офтоб

در پیش بارگاهش خدمتگر آفتاب

Фарзонаи маҷди давлату дайн каз барои фахр

فرزانه مجد دولت و دین کز برای فخر

Дод зи рои равшан ӯ раҳбари офтоб

داد ز رای روشن او رهبر آفتاب

Олии Абулмаъолии бен Аҳмад онкӣ ӯст

عالی ابوالمعالی بن احمد آنکه اوست

Аз мухбири осмонӣ ва аз манзари офтоб

از مخبر آسمانی و از منظر آفتاب

Лашкаркашӣ ки ҳасташ лшкргаҳи осмон

لشکرکشی که هستش لشکرگه آسمان

Фармони диҳӣ ки ҳасташ Фрмонбри офтоб

فرمان‌دهی که هستش فرمانبر آفتاب

Бар толеъи қўиши дуъогӯии муштарӣ

بر طالع قویش دعاگوی مشتری

Бар талъати шаҳяши сногстри офтоб

بر طلعت شهیش ثناگستر آفتاب

Ҳар субҳдам бисӯзад баҳр бихӯр ӯ

هر صبحدم بسوزد بهر بخور او

Машки сиёҳи шабро дар миҷмари офтоб

مشک سیاه شب را در مجمر آفتاب

Комили з зот ӯст хрдпрўри одамӣ

کامل ز ذات اوست خردپرور آدمی

Қоҳири з ҷӯад ӯст гҳрпрўри офтоб

قاهر ز جود اوست گهرپرور آفتاب

Бар минбарӣ ки хутбаи мадҳаш адо кунанд

بر منبری که خطبهٔ مدحش ادا کنند

Бӯсади зи фахри пояи он минбари офтоб

بوسد ز فخر پایهٔ آن منبر آفتاب

Зебади замонаро ки кунад баҳри мадҳ ӯ

زیبد زمانه را که کند بهر مدح او

Хомаи шаҳобу нақши шабу дафтари офтоб

خامه شهاب و نقش شب و دفتر آفتاب

эй соҳибӣ ки доим бар осмони малик

ای صاحبی که دایم بر آسمان ملک

Дорад зи рои равшани ту муфаххари офтоб

دارد ز رای روشن تو مفخر آفتاب

эй аз маҳали чунонкии заҳри офарӣдаи ҷон

ای از محل چنانکه زهر آفریده جان

Вай аз шарафи чунонкии заҳри ахтари офтоб

وی از شرف چنانکه زهر اختر آفتاب

Онҷои барад ки рой ту бошад дили осмон

آنجا برد که رای تو باشد دل آسمان

Ва онҷо наад ки пой ту бошад сари офтоб

و آنجا نهد که پای تو باشد سر آفتاب

Аз гирди мавкиб ту кашад серумаи ҳури айн

از گرد موکب تو کشد سرمه حور عین

Вази моҳи роят ту кунад афсари офтоб

وز ماه رایت تو کند افسر آفتاب

Номи шаб аз саҳифаи айёми бистарад

نام شب از صحیفهٔ ایام بسترد

Аз рои ту иҷозат ёбадгар офтоб

از رای تو اجازت یابد گر آفتاب

Бар азми онкии резади хӯни адуии ту

بر عزم آنکه ریزد خون عدوی تو

Ҳар рӯз бомдод кашад ханҷари офтоб

هر روز بامداد کشد خنجر آفتاب

То кимиёии хок дарат бар ниФкнд

تا کیمیای خاک درت بر نیفکند

Дар саҳни ҳеҷ кон наниҳад гавҳари офтоб

در صحن هیچ کان ننهد گوهر آفتاب

Симурғи субҳро надиҳади муждаи сабоҳ

سیمرغ صبح را ندهد مژدهٔ صباح

То ном ту набандад бар шҳпри офтоб

تا نام تو نبندد بر شهپر آفتاب

Чун теғи нусрати ту براردи сар аз ниёам

چون تیغ نصرت تو برآرد سر از نیام

Гӯйӣ ҳаме барояд аз ховари офтоб

گویی همی برآید از خاور آفتاب

Бо бандагонат пой надоранд саракашон

با بندگانت پای ندارند سرکشان

Мерад сипоҳи шаб чу кашад лашкари офтоб

میرد سپاه شب چو کشد لشکر آفتاب

Онҷо ки разми ҷӯӣу лашкаркашӣ ба фатҳ

آنجا که رزم جویی و لشکرکشی به فتح

Дар баҳр хӯн битобад бе маъбари офтоб

در بحر خون بتابد بی‌معبر آفتاب

Аз туфу тоби ханҷари мардони лашкарат

از تف و تاب خنجر مردان لشکرت

Дар сар кашад ба шакли занони чодари офтоб

در سر کشد به شکل زنان چادر آفتاب

эй офтоби давлати олӣат бе завол

ای آفتاب دولت عالیت بی‌زوال

Вай дар замири равшани ту мзмри офтоб

وی در ضمیر روشن تو مضمر آفتاب

эй чокарии ҷоҳи турои лоиқи осмон

ای چاکری جاه ترا لایق آسمان

Ваии бандагии рои туро дар хури офтоб

وی بندگی رای ترا در خور آفتاب

Ҳар шеъри офтоб ки набӯд бар ин нмт

هر شعر آفتاب که نبود بر این نمط

Хасмӣ кунад ҳар оина дар маҳшари офтоб

خصمی کند هر آینه در محشر آفتاب

Ойӣнае ки ҷилваи гуҳ рӯй ту буд

آیینه‌ای که جلوه‌گه روی تو بود

Май зибдш ҳар оинаи хокистари офтоб

می‌زیبدش هر آینه خاکستر آفتاب

Нашигифт агар нависад ин шеъри анварӣ

نشگفت اگر نویسد این شعر انوری

Бар рӯй рӯзгор ба оби зари офтоб

بر روی روزگار به آب زر آفتاب

То навбаҳори сабз буду осмони кабӯд

تا نوبهار سبز بود و آسمان کبود

То лола соя ҷӯяду нилӯфари офтоб

تا لاله سایه جوید و نیلوفر آفتاب

Сари сабзи боди носиҳҳат аз даври осмон

سر سبز باد ناصحت از دور آسمان

Пажмурдаи лолаи вори ҳасудат дар офтоб

پژمرده لاله‌وار حسودت در آفتاب

Дар ҷашни осмон вааш ту рехта ба ноз

در جشن آسمان‌وش تو ریخته به ناز

Соқии моҳ рӯй ту дар соғари офтоб

ساقی ماه روی تو در ساغر آفتاب