Ҳбзои бахти мусоид ки сӯии ҳазрати шоҳ

حبذا بخت مساعد که سوی حضرت شاه

Мардумӣ кард ва раҳам дод пас аз чандини гоҳ

مردمی کرد و رهم داد پس از چندین گاه

Баъди мо каз сари ҳасрати ҳамаи рӯзи афкандӣ

بعد ما کز سر حسرت همه روز افکندی

Сухан рафтан ва норафтан ман дар афвоҳ

سخن رفتن و نارفتن من در افواه

Андар омад з дар ҳуҷраи ман субҳдамӣ

اندر آمد ز در حجرهٔ من صبحدمی

Рӯзи бҳмнҷнаҳ яъне дувум аз баҳмани моҳ

روز بهمنجنه یعنی دوم از بهمن ماه

Сол бар панҷсад ва сӣ ва се зи таърихи аҷам

سال بر پانصد و سی و سه ز تاریخ عجم

Гуфт бархез ки аз шаҳр бурун шуд ҳамроҳ

گفت برخیز که از شهر برون شد همراه

Чаҳ рӯй роҳи тараддуди қзии аламри Фқм

چه روی راه تردد قضی‌الامر فقم

Чаҳ кунӣ нақши тахайюли блғи алсили збоаҳ

چه کنی نقش تخیل بلغ السیل زباه

Чун барангехт маро рафту чароғии бФрўхт

چون برانگیخت مرا رفت و چراغی بفروخت

Бетҳошӣ чу рафиқӣ ки буд аз ашбоаҳ

بی‌تحاشی چو رفیقی که بود از اشباه

То ки ман ҷомаи бпўшидм ва берун рафтам

تا که من جامه بپوشیدم و بیرون رفتم

Ба шитобӣ ки видоъам на раҳе кард ва на роҳ

به شتابی که وداعم نه رهی کرد و نه راه

ӯ буруни барад ба дар мФрш ва оварад сутур

او برون برد به در مفرش و آورد ستور

Маҳмилии баст маро кард чу шоҳӣ бар гоҳ

محملی بست مرا کرد چو شاهی بر گاه

Гуфт сокити шӯу ҳушдор ва ба таъҷил баранд

گفت ساکت شو و هشدار و به تعجیل براند

Ончунон каз раҳ ва бероҳ набудам огоҳ

آنچنان کز ره و بی‌راه نبودم آگاه

Миннатии доштам аз вай ки надорад ба мисл

منتی داشتم از وی که ندارد به مثل

Аъамӣ аз чашму фақир аз зар ва анин аз боҳ

اعمی از چشم و فقیر از زر و عنین از باه

Иттифоқан ба дар рҳбаҳ бўФдӣ барисед

اتفاقا به در رحبه بوفدی برسید

Ҳамаи аъёну бузургони ншобўру ҳроаҳ

همه اعیان و بزرگان نشابور و هراه

Ҳамчунин ҷумлаи роҳам ба саломат май барад

همچنین جملهٔ راهم به سلامت می‌برد

На дар он табъи малолат на дар он тўъи икроҳ

نه در آن طبع ملالت نه در آن طوع اکراه

То ба ҷое ки маро дод ҳамеи масҳӣу кафш

تا به جایی که مرا داد همی مسحی و کفش

То ба ҳаддӣ ки ҳаме дод хуррамро ҷӯу коҳ

تا به حدی که همی داد خرم را جو و کاه

Хавфи Ҷайҳуни магари андари суханам пайдо шуд

خوف جیحون مگر اندر سخنم پیدا شد

Ки ҳадисами ҳамаи раҳ буд зи анҳор ва меаҳ

که حدیثم همه ره بود ز انهار و میاه

Рух ба ман кард ва маро гуфт казин ҷӯй матарс

رخ به من کرد و مرا گفت کزین جوی مترس

эй зи ноҷуста ва ногашта зи ҷӯяти огоҳ

ای ز ناجسته و ناگشته ز جویت آگاه

Ба шино кард маро гуфт ки ин ҷӯй бибин

به شنا کرد مرا گفت که این جوی ببین

эй басои ҷуста ва ман дидаи зи ҷӯй ва аз чоҳ

ای بسا جسته و من دیده ز جوی و از چاه

Андари он аҳд ки таълим ҳаме дод онҷо

اندر آن عهد که تعلیم همی داد آنجا

Кунад Крет ба забон ронад ки мошоءи аллоҳ

کند کرت به زبان راند که ماشاء الله

Биллоҳ ар нима ин бошад Ҷайҳуни сад бор

بالله ار نیمهٔ این باشد جیحون صد بار

Абдаи пеши нбштстсти бад-ӣни ҷӯйу фидоа

عبده پیش نبشتستست بدین جوی و فداه

Гуфтам оре чу чунинаст маро бокӣ нест

گفتم آری چو چنین است مرا باکی نیست

Ки зи мо манъ наёяд зи шумо асткроаҳ

که ز ما منع نیاید ز شما استکراه

Чун ба Ҷайҳуни брсидими зи ман ҳуш бирафт

چون به جیحون برسیدیم ز من هوش برفت

Гуфт лои ҳавлу лои қувваи алои биллоҳ

گفت لا حول و لا قوة الا بالله

Боз аз он содаи длиҳоӣ ҳакямон оварад

باز از آن ساده دلیهای حکیمان آورد

Чаҳ кунам то накунад маслиҳати хеши табоҳ

چه کنم تا نکند مصلحت خویش تباه

Рафт ва барбаст азорӣ ва ба Ҷайҳун дарҷаст

رفت و بربست ازاری و به جیحون درجست

Даст андозон бигузашт ба як дам ба шиноа

دست‌اندازان بگذشت به یک‌دم به شناه

Боз бозомаду гуфто ки бидидӣ саҳласт

باز بازآمد و گفتا که بدیدی سهلست

Дрншини хез ва макун вақти гузаштан бе гоҳ

درنشین خیز و مکن وقت گذشتن بی‌گاه

Киштӣ оварад ва нишастем дарав ҳар ду ба ҳам

کشتی آورد و نشستیم درو هر دو به هم

Чун ду ёр ӯ ҳамаи ёрии даҳ ва ман ёрии хоҳ

چون دو یار او همه یاری‌ده و من یاری‌خواه

ӯ чу ширӣ ба яке гӯша киштӣ бинишаст

او چو شیری به یکی گوشهٔ کشتی بنشست

Ман сари андари зану беруни зан ҳамчун рӯбоҳ

من سر اندر زن و بیرون‌زن همچون روباه

Охроломр чу киштӣ ба саломат бигузашт

آخرالامر چو کشتی به سلامت بگذشت

Ҷустам аз киштӣ ва омад ба лаби киштии гоҳ

جستم از کشتی و آمد به لب کشتی گاه

Арса Эй дидам чун ҷону ҷавонӣ ба хушӣ

عرصه‌ای دیدم چون جان و جوانی به خوشی

Шодии афзой чу ҷон ва чу ҷавонии ғами коҳ

شادی‌افزای چو جان و چو جوانی غم‌کاه

Гуфтам эй бахт биҳиштаст саводи термад

گفتم ای بخت بهشتست سواد ترمد

Гуфт розӣ машав аз равзаи ризвон ба гиёҳ

گفت راضی مشو از روضهٔ رضوان به گیاه

Бош то шаҳр бибинӣу дарави боди малик

باش تا شهر ببینی و درو باد ملک

Бош то қалъа бибинӣу дарави арзи сипоҳ

باش تا قلعه ببینی و درو عرض سپاه

То дарин будам гардии з дар шаҳри бхост

تا درین بودم گردی ز در شهر بخاست

Гуфтам он чист маро гуфт ҷнибти каши шоҳ

گفتم آن چیست مرا گفت جنیبت‌کش شاه

Офарин кардам бар шоҳ ки андари ду ҷаҳонаш

آفرین کردم بر شاه که اندر دو جهانش

Офаринандаи з ҳар ҳодисаи дороади нигоҳ

آفریننده ز هر حادثه داراد نگاه

Омад алқсаҳ ва оварад ҷнибти пешам

آمد القصه و آورد جنیبت پیشم

Дидаи ман чу дар он шакл ва шабаҳ кард нигоҳ

دیدهٔ من چو در آن شکل و شبه کرد نگاه

Астарӣ буд сияҳи зери мғрқи ?зина

استری بود سیه زیر مغرق زینی

Рост чун тираи шабӣ баста бирав як шабаҳи моҳ

راست چون تیره شبی بسته برو یک شبه ماه

Бӯса додам саму зонуу рикобаш ҳар се

بوسه دادم سم و زانو و رکابش هر سه

Гуфтам эй рӯзи барроқ аз ту чу ранги ту сиёҳ

گفتم ای روز براق از تو چو رنگ تو سیاه

Ба саодат ба сӯии охири худ бози хиром

به سعادت به سوی آخر خود باز خرام

Ки туро поя баландасту марои раҳи кӯтоҳ

که ترا پایه بلندست و مرا ره کوتاه

Ин ҳаме гуфтам ва ӯ дасти ҳамеи кӯфт ки не

این همی گفتم و او دست همی کوفت که نی

Тарки фармон ба ҳама рӯй гуноҳаст гуноҳ

ترک فرمان به همه روی گناهست گناه

Мутанаббеҳ шудаму қасд анонаш кардам

متنبه شدم و قصد عنانش کردم

Бахти онҷо ба ману поя ман кард нигоҳ

بخت آنجا به من و پایهٔ من کرد نگاه

Гуфт моро ба дар шоҳ фаромӯш макун

گفت ما را به در شاه فراموش مکن

Ки чу моҳаст кунун гирди рикобати панҷоҳ

که چو ماهست کنون گرد رکابت پنجاه

Гуфтам охир на ҳамоно ки ман он кас бошам

گفتم آخر نه همانا که من آن‌کس باشم

Ки ба подоши чунин саъй кунам боди афроа

که به پاداش چنین سعی کنم باد افراه

Кардамаш хўшдл ва пас пои даровардам ва ронад

کردمش خوشدل و پس پای درآوردم و راند

То бидон сада ки аз сидра фузунаст ба ҷоҳ

تا بدان سده که از سدره فزونست به جاه

Садаи даргаи аълои худованди ҷаҳон

سدهٔ درگه اعلای خداوند جهان

Ки салотини ҷаҳон саҷда барандаш ба ҷбоаҳ

که سلاطین جهان سجده برندش به جباه

Шоҳи ҳайдари дили ҳошими табаъи Аҳмади ном

شاه حیدر دل هاشم تبع احمد نام

Ки з гардунаш сарирасту зи хуршеди кулоҳ

که ز گردونش سریرست و ز خورشید کلاه

Онкӣ бо ханҷар ӯ ҳаст қазои короФзоӣ

آنکه با خنجر او هست قضا کارافزای

Вонкаҳ дар ҳазрат ӯ ҳаст қадари корогоҳ

وانکه در حضرت او هست قدر کارآگاه

Дршдми ҷон ба тараби рақси кунон дар паии бахт

درشدم جان به طرب رقص‌کنان در پی بخت

Гӯйии андари сари ман ҳуш навое заду роҳ

گویی اندر سر من هوش نوایی زد و راه

Чун азуи ҳоҷиби боРоми бастад мискин гуфт

چون ازو حاجب بارم بستد مسکین گفت

Оҳ омад ба серуми ончии гумони барадами оҳ

آه آمد به سرم آنچه گمان بردم آه

Ҳоҷибаш гуфт мъозоллаҳи азуи бози магарад

حاجبش گفت معاذالله ازو باز مگرد

Виҳки он риштаи ҳамаи солаи чунин боди дўтоаҳ

ویحک آن رشته همه ساله چنین باد دوتاه

Ҳардуи моро ба сари моидаи бурданд ки чашм

هردو ما را به سر مائده بردند که چشم

То нашуд соими мо зоғ нагуфтанд салоа

تا نشد صایم ما زاغ نگفتند صلاه

Чу зи иброми лабами дасти малик фориғ шуд

چو ز ابرام لبم دست ملک فارغ شد

Гуфт бахтами хнкои музеии буна кафш бихоҳ

گفت بختم خنکا موزه بنه کفش بخواه

Зини қадами ман чу рӯй гаштау бахтам чу радиф

زین قدم من چو روی گشته و بختم چو ردیف

Ҳолҳо низ бигардади зи нсқи гоҳ ба гоҳ

حالها نیز بگردد ز نسق گاه به گاه

На климии ту барин кӯҳ кигирӣ кам тӣа

نه کلیمی تو برین کوه که گیری کم تیه

На азизии ту дарин Миср кигирӣ кам чоҳ

نه عزیزی تو درین مصر که گیری کم چاه

Биткӣ чанд бихон лоиқи ин ҳол ва бирав

بیتکی چند بخوان لایق این حال و برو

Бар ғуломони малики танг чаҳ дории харгоҳ

بر غلامان ملک تنگ چه داری خرگاه

Ҳамчунон кардам ва ин шеър адо кардам ва рафт

همچنان کردم و این شعر ادا کردم و رفت

Ҷон аз он раҷъат бар Фўри пар аз вошўқоаҳ

جان از آن رجعت بر فور پر از واشوقاه

Пои ёляти зи пас дасти муноҷоти зи пеш

پای یالیت ز پس دست مناجات ز پیش

К-эии бҳстии ту бар ҳарчӣ вуҷӯдаст гувоҳ

کای بهستی تو بر هرچه وجودست گواه

Бахти бедори маликро маликои доими дор

بخت بیدار ملک را ملکا دایم دار

То ҷаҳони ҳаргизи азин хоб нагардад огоҳ

تا جهان هرگز ازین خواب نگردد آگاه