Охир эй қавм на аз баҳри ман аз баҳри худоӣ

آخر ای قوم نه از بهر من از بهر خدای

Даст гиред марои зини фалак бе срўпоӣ

دست گیرید مرا زین فلک بی‌سروپای

Ҳоли ман банда ба ваҷҳе ки тавон кашф кунед

حال من بنده به وجهی که توان کشف کنید

Бар худованди ман он сӯрати таъйиди худоӣ

بر خداوند من آن صورت تایید خدای

Олами маҷд ки бар бор худоён маликаст

عالم مجد که بر بار خدایان ملکست

Маҷди дайни он ба сазо бар маликони борхдоӣ

مجد دین آن به سزا بر ملکان بارخدای

Мейри бўтолб бен наамма ки бенеъмат ӯ

میر بوطالب بن نعمه که بی‌نعمت او

Осмони тангу замини муфлису хуршеди гадоӣ

آسمان تنگ و زمین مفلس و خورشید گدای

Онкии бонақши вуҷӯдаши варақ фитна бишуст

آنکه بانقش وجودش ورق فتنه بشست

Олам наУмия бахшу фалаки ҳодисаи зой

عالم نامیه‌بخش و فلک حادثه‌زای

Онкӣ аз абри кафш об хӯрд кишти умед

آنکه از ابر کفش آب خورد کشت امید

Вонкаҳ бар хок дараш рашки баради фар ҳамЭй

وانکه بر خاک درش رشک برد فر همای

Онкии пеши гиреҳи абрӯии босш ба мисл

آنکه پیش گره ابروی باسش به مثل

Ном ки Зуҳра надорад ки баради коҳи рубой

نام که زهره ندارد که برد کاه‌ربای

Бар сар ҷамъ бигӯед ки эй қадари туро

بر سر جمع بگویید که ای قدر ترا

Осмони пой сипар гашта замини дасти гароӣ

آسمان پای سپر گشته زمین دست‌گرای

Монда аз силии ҷоҳати сари чархи андари пеш

مانده از سیلی جاهت سر چرخ اندر پیش

Гашта аз таънаи ҳлмти дили хоки андрўоӣ

گشته از طعنهٔ حلمت دل خاک اندروای

Хушки соли карам аз абр кафат ёфта нам

خشک‌سال کرم از ابر کفت یافته نم

Вой агар абри кафат ноижаҳ бикшодӣ вой

وای اگر ابر کفت نایژه بگشادی وای

Соиди ҷӯад ту дорад кафи дарёи вусъат

ساعد جود تو دارد کف دریا وسعت

Панҷаи қаҳр ту дорад гули хуршеди андоӣ

پنجهٔ قهر تو دارد گل خورشید اندای

Чист калаки ту яке котиби асрорнгор

چیست کلک تو یکی کاتب اسرارنگار

Чист нутқи ту яке тӯтии илҳоми сарой

چیست نطق تو یکی طوطی الهام‌سرای

Ту ки дар носиаҳ рӯз бибинӣ тақдир

تو که در ناصیهٔ روز ببینی تقدیر

Аз куҷои зи оинаи рои мамолики орой

از کجا ز آینهٔ رای ممالک آرای

Онкӣ ӯ дар ҳамаи дили ишқ ту дорад ҳамаи вақт

آنکه او در همه دل عشق تو دارد همه‌وقت

Онкӣ ӯ бо ҳамаи каси шукр ту гуяд ҳамаи ҷой

آنکه او با همه‌کس شکر تو گوید همه‌جای

Эътиқодӣ ки фалонро ба худовандии тест

اعتقادی که فلان را به خداوندی تست

Дида бошӣ ба ҳамаи ҳол дар ойӣнаи рой

دیده باشی به همه حال در آیینهٔ رای

Муддатӣ шуд ки дар ин шаҳр муқӣмаст ва ҳануз

مدتی شد که در این شهر مقیم است و هنوز

Ҳеҷ дарбонаш надонад бадари ҳеҷ сарой

هیچ دربانش نداند بدر هیچ سرای

Хизмати ҳазрати ту як ду се борук дарёфт

خدمت حضرت تو یک دو سه بارک دریافت

Андари он мавсими ғампарвар шодии Фрсоӣ

اندر آن موسم غم‌پرور شادی فرسای

Баъд аз он кмтрк омад на зи тақсири азонк

بعد از آن کمترک آمد نه ز تقصیر ازآنک

То набояд ки касе гуядаш эй хоҷа кам ой

تا نباید که کسی گویدش ای خواجه کم‌آی

Натавон гуфт ки муҳтоҷ набошад лекин

نتوان گفت که محتاج نباشد لیکن

Бод ҳирсаш накунад ҳамчуи хасони нопарвоӣ

باد حرصش نکند همچو خسان ناپروای

Тамаъро гуфта буд хӯн бихӯр ва лаб магушоӣ

طمع را گفته بود خون بخور و لب مگشای

Нафасро гуфта буд ҷон бикун ва рух манимоӣ

نفس را گفته بود جان بکن و رخ منمای

Бандаш аз банди қазо гар бигушоед суханаш

بندش از بند قضا گر بگشاید سخنش

Ин буд бас ки дил аз роз ҳаводис магушоӣ

این بود بس که دل از راز حوادث مگشای

Лекини онҷо ки млоики зи радои падарат

لیکن آنجا که ملایک ز ردای پدرت

Ҳама дар орзӯӣ ишқ кулоҳанду қабоӣ

همه در آرزوی عشق کلاهند و قبای

Чехияанд гар набӯд маҷлису девони туро

چکند گر نبود مجلس و دیوان ترا

Шоиру ровӣу хунёгару Фсолу гадоӣ

شاعر و راوی و خنیاگر و فصال و گدای

Анварӣ лоф мазан қоида бисёр манеҳ

انوری لاف مزن قاعده بسیار منه

Болиғии Тифл нае ҷой бибин жожи мхоӣ

بالغی طفل نه ای جای ببین ژاژ مخای

Борномаҳ накушуд борхдоиӣ ки сипеҳр

بارنامه نکشد بارخدایی که سپهر

Ҳаст аз поу рикоб падараш гашта дўтоӣ

هست از پا و رکاب پدرش گشته دوتای

Доғи дорӣ ба сарин брнтўонӣ шуд ҳур

داغ داری به سرین برنتوانی شد حر

Пасти дорӣ ба даҳон брнтўонӣ зад ноӣ

پست داری به دهان برنتوانی زد نای

Хештани дории ту ғоят бехештанӣ аст

خویشتن داری تو غایت بی‌خویشتنی است

Хештанро чу ту доне ки эй пас мстоӣ

خویشتن را چو تو دانی که ای پس مستای

Сими гармобаи надорӣ ба занахи боди мснҷ

سیم گرمابه نداری به زنخ باد مسنج

Нони як моҳаи надорӣ ба лагади оби мсоӣ

نان یک ماهه نداری به لگد آب مسای

Хезу наздики худованди шӯи ин шеъри бабр

خیز و نزدیک خداوند شو این شعر ببر

Оқилони ҳомил андеша набошанд ба рой

عاقلان حامل اندیشه نباشند به رای

Чанд бебаргу наво сабр кунӣ шарми буна

چند بی‌برگ و نوا صبر کنی شرم بنه

Гӯи худованди марои баргу навоеи фармой

گو خداوند مرا برگ و نوایی فرمای

Дил чу нор аз аташу чеҳра чу обии зи ғубор

دل چو نار از عطش و چهره چو آبی ز غبار

Бармагард аз лаби баҳр ин бинишон он бизадой

برمگرد از لب بحر این بنشان آن بزدای

Гар з хосат диҳад аз хоси ту беҳуда магӯӣ

گر ز خاصت دهد از خاص تو بیهوده مگوی

Вари зи тавзеъ , зи тавзеъи ту ёФаҳи мдроӣ

ور ز توزیع، ز توزیع تو یافه مدرای

Чун бифармуд бирав роҳ тнъм баргир

چون بفرمود برو راه تنعم برگیر

Биншин фориғу дами даракашу заҳмати мФзоӣ

بنشین فارغ و دم درکش و زحمت مفزای

Чамании дорӣ дар табъ , дарави хуш май гирд

چمنی داری در طبع، درو خوش می‌گرد

Гули маънӣ май чини сарви сухан май пироӣ

گل معنی می‌چین سرو سخن می‌پیرای

Гашт бефоида кам зан ки на бодӣ на духон

گشت بی‌فایده کم‌زن که نه بادی نه دخان

Бонг бефоида кам кун ки на ное на дароӣ

بانگ بی‌فایده کم‌کن که نه نایی نه درای

Шеър агар гӯйии пас бори худояти мамдуҳ

شعر اگر گویی پس بار خدایت ممدوح

Домани ин сухани пок ба ҳаркаси молоӣ

دامن این سخن پاک به هرکس مالای

То ки офоқи ҷаҳон гузарон паймоед

تا که آفاق جهان گذران پیماید

Офтоби фалаки доӣри даврони паймоӣ

آفتاب فلک دائر دوران پیمای

эй ба ҳақи Сайиду садри ҳама офоқ мабод

ای به حق سید و صدر همه آفاق مباد

Ки газандяти расонади фалаки хираи гзоӣ

که گزندیت رساند فلک خیره‌گزای

То ки хуршед битобад ту чу хуршед битоб

تا که خورشید بتابد تو چو خورشید بتاب

То ки айёми бпоиди ту чу айёми бпоӣ

تا که ایام بپاید تو چو ایام بپای

То нёсуд шабу рӯзи ҷаҳон аз ҳаракат

تا نیاسود شب و روز جهان از حرکت

Рӯзу шаб дар тарабу кому ҳаво май осоӣ

روز و شب در طرب و کام و هوا می‌آسای

Фалак аз маҷлиси инси ту пар аз ҳўи ёҳу

فلک از مجلس انس تو پر از هو یاهو

Олам аз гиряи хасми ту пар азҳо ёҳои

عالم از گریهٔ خصم تو پر از ها یاهای