Шаҳри пурфитнау пари машғала ва пар ғавғост

شهر پرفتنه و پر مشغله و پر غوغاست

Сайиду садри ҷаҳон бор надодаст куҷост

سید و صدر جهان بار ندادست کجاست

Дайр шуд дайр ки хуршеди фалак рӯй намӯд

دیر شد دیر که خورشید فلک روی نمود

Чист имрӯз ки хуршед замин нопидост

چیست امروز که خورشید زمین ناپیداست

Боргоҳаши зи бузургону зи аъён пар шуд

بارگاهش ز بزرگان و ز اعیان پر شد

ӯ на бар одати худ рӯй ниҳон карда чарост

او نه بر عادت خود روی نهان کرده چراست

Дӯш гуфтанд ки ранҷури тарк буд оре

دوش گفتند که رنجور ترک بود آری

Бори нододнши имрӯз бар он қавли гўост

بار نادادنش امروز بر آن قول گواست

Пардаи дорои ту яке дршў ва аҳвол бидон

پرده دارا تو یکی درشو و احوال بدان

То чигунааст бааш ҳаст ки дилҳо дрўост

تا چگونه است بهش هست که دلها درواست

Вари турои бор буд хизмати мо ҳам бирасон

ور ترا بار بود خدمت ما هم برسان

Мардумӣ кун бикун ин кор ки ин кор шумост

مردمی کن بکن این کار که این کار شماست

Вари туоне ки раҳеи боздиҳӣ ба бошад

ور توانی که رهی بازدهی به باشد

То даройем ва саломяш кунем ар танҳост

تا درآییم و سلامیش کنیم ار تنهاست

Вар чунонаст ки ҳолест на бар вифқи мурод

ور چنانست که حالیست نه بر وفق مراد

Худ магӯ барг ниюшидан ин ҳоли крост

خود مگو برگ نیوشیدن این حال کراست

Ки тавонад ки ба андешаи дарорад ба ҷаҳон

که تواند که به اندیشه درآرد به جهان

Каз ҷаҳони онкии ҷаҳони сад як азу буд ҷудост

کز جهان آنکه جهان صد یک ازو بود جداست

Вонкаҳи боқӣ ба мадад додани ҷоҳаш будӣ

وانکه باقی به مدد دادن جاهش بودی

Неъмату эминии имрӯз на дар ҳол бақост

نعمت و ایمنی امروز نه در حال بقاست

Вонкаҳ бархест азуи расми бадӣ чун бинишаст

وانکه برخاست ازو رسم بدی چون بنشست

Чун чунинаст баин кории таслим ва ризост

چون چنین است بهین کاری تسلیم و رضاست

Офарӣда Чехияанд гар накушуд бори қазо

آفریده چکند گر نکشد بار قضا

КоФринши ҳама дар силсила банд қазост

کافرینش همه در سلسلهٔ بند قضاست

Волии мо ки сипеҳраст вилоят сӯз аст

والی ما که سپهر است ولایت سوز است

Вои кин волӣ сӯзанда ба ғоят волост

وای کین والی سوزنده به غایت والاست

Аҷал аз борхдои аҷал андар нагузашт

اجل از بارخدای اجل اندر نگذشت

Гар ту гӯйӣ ки зи ман даргузарад ин савдост

گر تو گویی که ز من درگذرد این سوداست

Чаҳ тавон кард бурун шуд зи қазо мумкин нест

چه توان کرد برون شد ز قضا ممکن نیست

Доман аз умр биафшонад ва ба як раҳ бархест

دامن از عمر بیفشاند و به یک ره برخاست

эй зи авлоди паямбари васат ақд мапурс

ای ز اولاد پیمبر وسط عقد مپرس

Каз фироқи ту бар авлоди паямбар чаҳ ъност

کز فراق تو بر اولاد پیمبر چه عناست

Ваии ду қарн аз карамати бардаи ҷаҳони баргу наво

وی دو قرن از کرمت برده جهان برگ و نوا

Ту чаҳ доне ки ҷаҳон бе ту чаҳ бебарг ва навост

تو چه دانی که جهان بی‌تو چه بی‌برگ و نواست

Ба вафоти ту ҷаҳони мотами авлоди расӯл

به وفات تو جهان ماتم اولاد رسول

Тоза тар кард магари слх раҷаб ошурост

تازه‌تر کرد مگر سلخ رجب عاشوراست

Аз фаноӣ чу туе гашти мубарҳани мо ро

از فنای چو تویی گشت مبرهن ما را

Китару хушки ҷаҳони раҳрав сайлоб фаност

که تر و خشک جهان رهرو سیلاب فناست

Бо ту гетӣ чу ҷафо кард вафо бо ки кунад

با تو گیتی چو جفا کرد وفا با که کند

Вена аҷаб нест ки худ одат ӯ ҷумла ҷафост

وین عجب نیست که خود عادت او جمله جفاست

Дояи даҳри нпрўрд касеро ки нахурд

دایهٔ دهر نپرورد کسی را که نخورد

Бинӣ эй дӯст ки ин доя чаҳ бемеҳр ва вафост

بینی ای دوست که این دایه چه بی‌مهر و وفاست

Гарчи халқии зи ҷафоҳои фалак маҷрӯҳанд

گرچه خلقی ز جفاهای فلک مجروحند

Андарин давр ки шаби ҳомили ташвиш ва балост

اندرین دور که شب حامل تشویش و بلاست

Балхро ҳеҷ қафое чу вафот ту набӯд

بلخ را هیچ قفایی چو وفات تو نبود

Охир эй даври фалак вақт бидон ин чаҳ қафост

آخر ای دور فلک وقت بدان این چه قفاست

Рафтӣ ва бо ту камолӣ ки ҷаҳон дошт бабрад

رفتی و با تو کمالی که جهان داشت ببرد

Гар ҷаҳонро пас аз ин ноқис хонем сазост

گر جهان را پس از این ناقص خوانیم سزاست

Кӣ диҳад кори ҷаҳони нур ва ту ғоиби зи ҷаҳон

کی دهد کار جهان نور و تو غایب ز جهان

Шабу хуршеди баҳам ҳар ду куҷо ояд рост

شب و خورشید بهم هر دو کجا آید راست

Танг будӣ зи бузургяти ҷаҳони венаи маънӣ

تنگ بودی ز بزرگیت جهان وین معنی

Донад онкас ки ба асбоб бузургӣ доност

داند آنکس که به اسباب بزرگی داناست

Венаи аҷабтар ки кунун бе ту аз он тнгтрст

وین عجب‌تر که کنون بی‌تو از آن تنگترست

Зонка аз дарди ту холӣ на хало вена муллост

زانکه از درد تو خالی نه خلا ونه ملاست

Гарчи дар ҳар ҷгарии дарду ғамат бехӣ зад

گرچه در هر جگری درد و غمت بیخی زد

Ки шубони рӯзӣ чун зикри ту дар нашав ва намост

که شبان‌روزی چون ذکر تو در نشو و نماست

Мо чаҳ донем ки аз мо чаҳ саодат бигузашт

ما چه دانیم که از ما چه سعادت بگذشت

Ваон тасаввур на ба андозаи ин синаи мост

وان تصور نه به اندازهٔ این سینهٔ ماست

Кист бо ин ҳама каз нолаи зораши ҳамаи шаб

کیست با این همه کز نالهٔ زارش همه شب

Сақфи гардун на пар аз валвалаи савту садост

سقف گردون نه پر از ولولهٔ صوت و صداست

Кист Эй бӯда чу дарё ва чу абрати дилу даст

کیست ای بوده چو دریا و چو ابرت دل و دست

Каз фироқат на мижаи абрӯ канораш дарёст

کز فراقت نه مژه ابرو کنارش دریاست

То ҷаҳонро нагузорӣ зи чунон ҷоҳи ятем

تا جهان را نگذاری ز چنان جاه یتیم

Ки ятемии ҷаҳон гарчи на Тифласт хатост

که یتیمی جهان گرچه نه طفلست خطاست

То ба хоки андар ором нагирӣ ки сипеҳр

تا به خاک اندر آرام نگیری که سپهر

Ҳамчунон дар талаби хизмати ту нопрўост

همچنان در طلب خدمت تو ناپرواست

эй дариғо ки зи ту дард дилӣ монад ба даст

ای دریغا که ز تو درد دلی ماند به دست

Вонкаҳи ин дард на дрдист ки дирамонаш давост

وانکه این درد نه دردیست که درمانش دواست

эй дариғо ки ғами ҳиҷру ғам рафтан ту

ای دریغا که غم هجر و غم رفتن تو

Нест он шаб ки дарави ҳеҷ умед фардост

نیست آن شب که درو هیچ امید فرداست

эй дариғо ки саноҳо ба дуо боз афтод

ای دریغا که ثناها به دعا باز افتاد

Чун чунинаст баин зикри дарин ҳол дуост

چون چنین است بهین ذکر درین حال دعاست

Ёрбаш дар кнФи лутфи худои худдор

یاربش در کنف لطف خدایی خوددار

Кони чунон Лутфии кон дархур онаст турост

کان چنان لطفی کان درخور آنست تراست

Чун рҳонидӣ аз ин тафарруқҳо ҷамъаш кун

چون رهانیدی از این تفرقها جمعش کن

Бо ки бо аҳли ъабо зонка ҳам аз аҳл ъабост

با که با اهل عبا زانکه هم از اهل عباست

Вар ба гетӣ назарӣ кард бирав танг макун

ور به گیتی نظری کرد برو تنگ مکن

Ки ҷаҳон диҷла шуд ва мо ҳамаро истисқост

که جهان دجله شد و ما همه را استسقاست