эй зи теғи ту дар сарафрозӣ
ای ز تیغ تو در سرافرازی
Малики туркӣу миллати тозӣ
ملک ترکی و ملت تازی
Рӯзгорӣ ба ҳалу ақд ва сазад
روزگاری به حل و عقد و سزد
Ба чунин рӯзгор агар нозӣ
به چنین روزگار اگر نازی
Баҳри сӯзӣ чу дар схти ронӣ
بحر سوزی چو در سخط رانی
Кон фишонӣ чу бо карам созӣ
کان فشانی چو با کرم سازی
Ба сари теғи малики бастоне
به سر تیغ ملک بستانی
Ба сари тозӣонаи дрбозӣ
به سر تازیانه دربازی
Ба мубоҳоти осмон ба садо
به مباهات آسمان به صدا
Карда бо кӯси ту ҳам овозӣ
کرده با کوس تو همآوازی
Фатҳи робои сипеди муҳраи разм
فتح رابا سپید مهرهٔ رزم
Бӯда дар мавкиби ту дмсозӣ
بوده در موکب تو دمسازی
Осмонати шикоргоҳи мурод
آسمانت شکارگاه مراد
Вохтрони бозҳои парвозӣ
واختران بازهای پروازی
Рӯзи ҳиҷо ки таркён гирданд
روز هیجا که ترکیان گردند
Зери рони муборизони тозӣ
زیر ران مبارزان تازی
Теғи бинии зумурраду мард аз теғ
تیغ بینی زمرد و مرد از تیغ
Ҳар ду нозони з рӯй дмсозӣ
هر دو نازان ز روی دمسازی
Зулф парчам нагорд андари чашм
زلف پرچم نگارد اندر چشم
Шакли ҷаррорҳои Аҳвозӣ
شکل جرارهای اهوازی
Бошад аз рӯй нисбату савлат
باشد از روی نسبت و صولت
Сӯии душман чу ҳамлаи оғозӣ
سوی دشمن چو حمله آغازی
Теғи ту теғи ҳайдари арабӣ
تیغ تو تیغ حیدر عربی
Кӯс ӯ табли ҳайдари розӣ
کوس او طبل حیدر رازی
Чун кушоди ту дар ҳавои набард
چون گشاد تو در هوای نبرد
Кард шоҳини фатҳи парвозӣ
کرد شاهین فتح پروازی
Нӯки пайконат бар фалаки дузад
نوک پیکانت بر فلک دوزد
Ҳукми ояндаро ба таннозӣ
حکم آینده را به طنازی
Марг дар хӯни кушта ғӯта хӯрд
مرگ در خون کشته غوطه خورد
Гар дар он кару фари дарави ёзӣ
گر در آن کر و فر درو یازی
Ту ки аз раъди кӯсу барқи синон
تو که از رعد کوس و برق سنان
Дар дили деви рози бгдозӣ
در دل دیو راز بگدازی
Дар чунон мавқифии зи ҳирси сахо
در چنان موقفی ز حرص سخا
Хасмро дар савол бинавозӣ
خصم را در سؤال بنوازی
Вари зи ту ҷон рафта хоҳад боз
ور ز تو جان رفته خواهد باز
Ба сари найза дар вай андозӣ
به سر نیزه در وی اندازی
Малик мекард бо зафари як рӯз
ملک میکرد با ظفر یک روز
Фитнаро дар сукути ғаммозӣ
فتنه را در سکوت غمازی
Кин чунин хасм дар камӣн ва ту боз
کاین چنین خصم در کمین و تو باز
Фориғ аз ҳар сӯеи ҳамеи тозӣ
فارغ از هر سویی همی تازی
Равнақи кори ман ки хоҳад дод
رونق کار من که خواهد داد
Гар ту рӯзӣ ба ман напардозӣ
گر تو روزی به من نپردازی
Зафар овоз дод ва гуфт эй малик
ظفر آواز داد و گفت ای ملک
Чаҳ ҳзўристи ину мҷтозӣ
چه حذوریست این و مجتازی
Сояи эзади офтоби малик
سایهٔ ایزد آفتاب ملک
Он зФрпишаҳи хусрави ғозӣ
آن ظفرپیشه خسرو غازی
Шоҳи санҷар ки кор ханҷар ӯст
شاه سنجر که کار خنجر اوست
Фитнаи сӯзӣу офият созӣ
فتنهسوزی و عافیتسازی
Онкӣ чун оташи синонаш ро
آنکه چون آتش سنانش را
Бод ҳамла диҳад сарфарозӣ
باد حمله دهد سرفرازی
Фатҳи бинӣ ки бо забона ӯ
فتح بینی که با زبانهٔ او
Чун самандар ҳаме кунад бозӣ
چون سمندر همی کند بازی
Онкӣ дар зилл рояташ умрӣаст
آنکه در ظل رایتش عمریست
То ба наҳиммат ҳамеи сарафрозӣ
تا به نهمت همی سرافرازی
Вонкаҳ бар тарафи рустаи адлаш
وانکه بر طرف رستهٔ عدلش
Шери дукони ситад ба харрозӣ
شیر دکان ستد به خرازی
Вонкаҳ дар Мисри ҷомеъи маликаш
وانکه در مصر جامع ملکش
Қурс хуршед кард хбозӣ
قرص خورشید کرد خبازی
эй замони ту бе таносухи нафас
ای زمان تو بیتناسخ نفس
Кебекро дода дар ҳунари бозӣ
کبک را داده در هنر بازی
Ваии зи харҷи кафати мҷоҳзи кон
وی ز خرج کفت مجاهز کان
Карда бо офтоби анбозӣ
کرده با آفتاب انبازی
То хазону баҳор тавба накард
تا خزان و بهار توبه نکرد
Ин зи саррофии он зи бзозӣ
این ز صرافی آن ز بزازی
Боғи малик туро мабод хазон
باغ ملک ترا مباد خزان
То дарав чун баҳори бгрозӣ
تا درو چون بهار بگرازی