эй бар сари китоби турои мансаби шоҳӣ

ای بر سر کتاب ترا منصب شاهی

Муншӣ фалак дода бар ин қавли гувоҳӣ

منشی فلک داده بر این قول گواهی

Ҷоҳи туу иқтоъи ҷаҳони Юсуфу зиндон

جاه تو و اقطاع جهان یوسف و زندان

Зоти туу тҷўиФи фалаки Юнусу моҳӣ

ذات تو و تجویف فلک یونس و ماهی

Нохӯрдаи масири қаламати ваҳни таваққуф

ناخورده مسیر قلمت وهن توقف

Нодидаи низоми суханати нанги тноҳӣ

نادیده نظام سخنت ننگ تناهی

Нафаси ту нафисаст дар он мартаба кӯ ҳаст

نفس تو نفیس است در آن مرتبه کو هست

Бали нусха моҳият ашёст кмоҳӣ

بل نسخهٔ ماهیت اشیاست کماهی

Зулфи хати мишкӣни ту як ҳалқа надорад

زلف خط مشکین تو یک حلقه ندارد

Бе роиҳаи хоссаи зи асрори илоҳӣ

بی‌رایحهٔ خاصه ز اسرار الهی

Бо ҷазбаи нӯки қалами коҳи рибоят

با جذبهٔ نوک قلم کاه‌ربایت

ПзрФтаҳи ҳаюлои сухани сӯрати коҳӣ

پذرفته هیولای سخن صورت کاهی

Чун рояти султони замир ту биҷунбад

چون رایت سلطان ضمیر تو بجنبد

Тақдир баранд ба асар бар чу сипоҳӣ

تقدیر براند به اثر بر چو سپاهی

Хасм ар ба камоли ту тбшаҳ накунад ба

خصم ار به کمال تو تبشه نکند به

Хзрои дмн мечаҳ кунад меҳри гиёҳӣ

خضرای دمن می‌چه‌کند مهر گیاهی

Маълум шуд аз оризаи ту ки касе нест

معلوم شد از عارضهٔ تو که کسی نیست

Бар чархи саросемаи магари мхтӣу соҳӣ

بر چرخ سراسیمه مگر مخطی و ساهی

Хуш бош ки сайёра бар аҳрор наад банд

خوش باش که سیاره بر احرار نهد بند

Ёди ори зи сайёра ва аз Юсуфи чоҳӣ

یاد آر ز سیاره و از یوسف چاهی

Гуфтӣ ки марои ришта чу дар ҷинси ткср

گفتی که مرا رشته چو در جنس تکسر

Гум кард сари риштаи суҳбати зи табоҳӣ

گم کرد سر رشتهٔ صحبت ز تباهی

Буданд бар ман ҳамаи асҳоби маносиб

بودند بر من همه اصحاب مناصب

Вази ҷинси шумо то ки ба асҳоби млоҳӣ

وز جنس شما تا که به اصحاب ملاهی

Алои туу доне ки зиёнят набӯдӣ

الا تو و دانی که زیانیت نبودی

Аз пурсиши ман банда на молӣ ва на ҷоҳӣ

از پرسش من بنده نه مالی و نه جاهی

Биллоҳ ки ба ҷони хизмати маймун ту хоҳам

بالله که به جان خدمت میمون تو خواهم

Вази лутф ту донам ки маро низ ту хоҳӣ

وز لطف تو دانم که مرا نیز تو خواهی

Лекини зи вуҷӯду адами ман чаҳ кушояд

لیکن ز وجود و عدم من چه گشاید

Гар бошам вагар на на физойӣ ва на коҳӣ

گر باشم و گر نه نه فزایی و نه کاهی

эй рои ту он рӯз ки аз ғайрат ӯ субҳ

ای رای تو آن روز که از غیرت او صبح

Ҳар рӯзи зи нави ҷомаи бадаради зи пагоҳӣ

هر روز ز نو جامه بدرد ز پگاهی

Ман чун расми андари шаби ҳурмон ба ту охир

من چون رسم اندر شب حرمان به تو آخر

То зиди сипедӣ буд эй хоҷаи сиёҳӣ

تا ضد سپیدی بود ای خواجه سیاهی

То аз ситам инсоф паноҳӣаст чунон бод

تا از ستم انصاف پناهیست چنان باد

Ҳоли ту ки дар умр ба ғайриӣ на паноҳӣ

حال تو که در عمر به غیری نه پناهی

Лоиқ ба камоли ту ҳамин дид ки то ҳашар

لایق به کمال تو همین دید که تا حشر

Кӣ бар сари китоби турои мансаби шоҳӣ

کی بر سر کتاب ترا منصب شاهی