эй дода ба дасти ҳиҷри мо ро

ای داده به دست هجر ما را

Худ расми чунин буд шумо ро

خود رسم چنین بود شما را

Бар гӯши ниҳодае сари зулф

بر گوش نهاده‌ای سر زلف

Вази гӯшаи дили ниҳодаи мо ро

وز گوشهٔ دل نهاده ما را

То кӣ зи дурӯғи рост монанд

تا کی ز دروغ راست مانند

Зини дарди умед кӣ даво ро

زین درد امید کی دوا را

Ҳар лаҳза каҷӣ наҳй дигаргун

هر لحظه کجی نهی دگرگون

Каси дарандаади тани ин дағо ро

کس درندهد تن این دغا را

Барадии дил ва ишва додӣ эй ҷон

بردی دل و عشوه دادی ای جان

Подоши ҷафо буд вафо ро

پاداش جفا بود وفا را

Мо офиятии гирифта будем

ما عافیتی گرفته بودیم

Додӣ ту ба мо нишони бало ро

دادی تو به ما نشان بلا را

Он рӯз ки ганҷ ҳасан кардӣ

آن روز که گنج حسن کردی

Ин кунҷи всоқ бенаво ро

این کنج وثاق بی‌نوا را

Гуфтам ки кунун зи даргаи дил

گفتم که کنون ز درگه دل

Умед аён кунад вафо ро

امید عیان کند وفا را

Як дами ду сухан ба ҳам бигӯем

یک‌دم دو سخن به هم بگوییم

Зон коми дилӣ буд ҳаво ро

زان کام دلی بود هوا را

Дар ҳуҷра васл нонишаста

در حجرهٔ وصل نانشسته

Ҳиҷр омад ва дар бузади қазо ро

هجر آمد و در بزد قضا را

Ҷон гуфт ки кист гуфт бигушоӣ

جان گفت که کیست گفت بگشای

Бегонаи мадори ошно ро

بیگانه مدار آشنا را

Густохи баромад ва даромад

گستاخ برآمد و درآمد

Тҳдидкнони ҷудои ҷудо ро

تهدیدکنان جدا جدا را

Бо васл ба хашм гуфт оре

با وصل به خشم گفت آری

Гар ман нкшми ту носазо ро

گر من نکشم تو ناسزا را

Нораии ту ба домани вафои даст

ناری تو به دامن وفا دست

Андар зада остини ҷафо ро

اندر زده آستین جفا را

Хоҳӣ ки хабар кунам ҳам акнӯн

خواهی که خبر کنم هم‌اکنون

Зини ҳоли касони подшо ро

زین حال کسان پادشا را

Шҳзодаҳи имоди дайн ки теғаш

شهزاده عماد دین که تیغش

Сад бора пазира шуд вғо ро

صد باره پذیره شد وغا را

Аҳмад ки з Муҳамадат нишонеаст

احمد که ز محمدت نشانیست

Ҳам номии зоти мстФо ро

هم نامی ذات مصطفا را

Он кӯ чу ба ҳарб тохт бинад

آن کو چو به حرب تاخت بیند

Бар длдли тунди Муртазо ро

بر دلدل تند مرتضی را

Гирди сипаҳаш ба ҳукм рад кард

گرد سپهش به حکم رد کرد

Аз ҳуҷраи дидаи тўтё ро

از حجرهٔ دیده توتیا را

Хоки қадамаш ба фахр бинишонад

خاک قدمش به فخر بنشاند

Дар гӯшаи гӯши кимиё ро

در گوشهٔ گوش کیمیا را

эй карда хаҷали насими хилқат

ای کرده خجل نسیم خلقت

Дар соҳати бӯстони сабо ро

در ساحت بوستان صبا را

Табъи ту ки абр азу кашад дар

طبع تو که ابر ازو کشد در

Як таъбия карда сад сахо ро

یک تعبیه کرده صد سخا را

Дасти ту ки кӯҳ ӯ баради кон

دست تو که کوه او برد کان

Сад ганҷи ниҳодаи як ато ро

صد گنج نهاده یک عطا را

Дар базми амли зи бахшиши ту

در بزم امل ز بخشش تو

Маҳрӯми надидаи ҷузи риё ро

محروم ندیده جز ریا را

Дар разми аҷали зи кӯшиши ту

در رزم اجل ز کوشش تو

Зинҳор нахост ҷузи вабо ро

زنهار نخواست جز وبا را

Дар олами муъаддилат сабо ёфт

در عالم معدلت صبا یافت

Аз адли ту муътадили ҳаво ро

از عدل تو معتدل هوا را

Аз ғайрати роятат фалак дид

از غیرت رایتت فلک دید

Дар хат шудаи хати устуво ро

در خط شده خط استوا را

Рӯзӣ ки фитад хаси кудурат

روزی که فتد خس کدورت

Дар дидаи ҳавоӣ бо сафо ро

در دیده هوای با صفا را

Дар гирди зи мард боз дорад

در گرد ز مرد باز دارد

Чун зулмати чашмаи зё ро

چون ظلمت چشمهٔ ضیا را

Аз рмҳ чу мор карда печон

از رمح چو مار کرده پیچان

Чун карда ба дидаи аждаҳо ро

چون کرده به دیده اژدها را

Аз лаъл ҳиҷоб созад алмос

از لعل حجاب سازد الماس

Рухсораи ҳамчуи каҳрабо ро

رخسارهٔ همچو کهربا را

Гуҳи ҳасрати сар буд калла ро

گه حسرت سر بود کله را

Гуҳи фурқати тан буд қабо ро

گه فرقت تن بود قبا را

Дар дидаи фатҳ ҷой созад

در دیدهٔ فتح جای سازد

Аз кӯрии душманони ливо ро

از کوری دشمنان لوا را

Пеши ту замин агар нбўсд

پیش تو زمین اگر نبوسد

Мункир алмӣ расад фано ро

منکر المی رسد فنا را

Акси сипари Суҳайли шаклат

عکس سپر سهیل شکلت

Аз пои дароварди сҳо ро

از پای درآورد سها را

То рӯй ба хиттаи хуросон

تا روی به خطهٔ خراسان

Оварадӣу мондаи мари хто ро

آوردی و مانده مر ختا را

ӣнҷои зи савоби рои олӣат

اینجا ز صواب رای عالیت

Як шуғл намеравад хато ро

یک شغل نمی‌رود خطا را

Чун нек назар кунам нзибд

چون نیک نظر کنم نزیبد

Чун номи ту зеварии сано ро

چون نام تو زیوری ثنا را

Аз каъба чу бигузарӣ набошад

از کعبه چو بگذری نباشد

Чун садаи ти қиблаи дуо ро

چون سده‌ت قبلهٔ دعا را

Аз теғи ту эй бақои давлат

از تیغ تو ای بقای دولت

Номӯс таба шавад қазо ро

ناموس تبه شود قضا را

Оростаи назм ман арӯсӣаст

آراسته نظم من عروسیست

Шоистаи канори кибриё ро

شایسته کنار کبریا را

Охири з барои ӯ нигаҳдор

آخر ز برای او نگهدار

Ин пари ҳунари накӯи адо ро

این پر هنر نکو ادا را

Як дам манеҳ аз канори фикрат

یک دم منه از کنار فکرت

Ин хуби ниҳоди хуши лақо ро

این خوب نهاد خوش لقا را

То ҳеҷ сабаб буд зи имон

تا هیچ سبب بود ز ایمان

Дар дидаи мардумии ҳаё ро

در دیدهٔ مردمی حیا را

Он муъҷизаи бодат аз бузургӣ

آن معجزه بادت از بزرگی

Дар ҷоҳ ки буд анбиё ро

در جاه که بود انبیا را