Худои ҷли ҷалолаи зи ман чунин донад

خدای جل جلاله ز من چنین داند

Ки ҳаркии номи худованд бар забон ронад

که هرکه نام خداوند بر زبان راند

Чу аз даричаи гӯш андар оядам ба димоғ

چو از دریچهٔ گوش اندر آیدم به دماغ

Дилам ба дасти ниёз аз димоғ бастанд

دلم به دست نیاز از دماغ بستاند

Ҳавоси зоҳиру ботин ки манеҳён диланд

حواس ظاهر و باطن که منهیان دلند

Яке зи ҷумла ҳар ду гуруҳи натавонад

یکی ز جملهٔ هر دو گروه نتواند

Ки пеши хизмат ӯ аз ду пой биншинад

که پیش خدمت او از دو پای بنشیند

Чу дили дарорад ва бар ҷой ҷонаш бинишонад

چو دل درآرد و بر جای جانش بنشاند

Зиҳии баннои ъқидт ки рӯзгори азу

زهی بنای عقیدت که روزگار ازو

Ба манҷаниқи аҷали хок ҳам наризанд

به منجنیق اجل خاک هم نریزاند

Магари ҳавои ту асл ҳаёт шуд ки қазо

مگر هوای تو اصل حیات شد که قضا

Бароти умр ба тўқиъ ӯ ҳаме ронад

برات عمر به توقیع او همی راند

Хасоисӣ ки ҳавоӣ турост дар иқбол

خصایصی که هوای تراست در اقبال

Хиради дарав ба таҳайюри ҳаме фурӯ монад

خرد درو به تحیر همی فرو ماند

Ба хоҷагӣами расониди бахту мӯҷибаши ин

به خواجگیم رسانید بخت و موجبش این

Ки рӯзгори марои банда ту ме хонд

که روزگار مرا بندهٔ تو می‌خواند

Куҷо бимонад ки иқболи ту ба дасти қабул

کجا بماند که اقبال تو به دست قبول

ТроиФи суханамро ҳаме нигараданд

طرایف سخنم را همی نگرداند

Чу мадҳати ту барангезади асби фикрати ман

چو مدحت تو برانگیزد اسب فکرت من

зи ҷӯии қӯти идроки ақли бҷҳонд

ز جوی قوت ادراک عقل بجهاند

Чу пои ман буд андари рикоби хизмати ту

چو پای من بود اندر رکاب خدمت تو

Аннани муддати ман чарх барнагардонд

عنان مدت من چرخ برنگرداند

Ба неъмати ту кигар дар масофи гоҳи аҷал

به نعمت تو که گر در مصاف‌گاه اجل

Қазо ба зӯри тамомами з зин биҷунбанд

قضا به زور تمامم ز زین بجنباند

Мроогр ҳунарӣ нест ин ду хосият аст

مرااگر هنری نیست این دو خاصیت است

Ки ҳар кро буд аз мардумонаш гирданд

که هر کرا بود از مردمانش گرداند

На дар маносиби ақрони ҳасади бёзорд

نه در مناصب اقران حسد بیازارد

На дар судӯри бузургон тамаъ биринҷанд

نه در صدور بزرگان طمع برنجاند

Фалак чу кон гуҳар дид хотирам пурсед

فلک چو کان گهر دید خاطرم پرسید

Ки ин ки додату ҷузи ростяти нрҳонд

که این که دادت و جز راستیت نرهاند

Чу номи давлати акФии алкФот барадам гуфт

چو نام دولت اکفی الکفات بردم گفت

Ба кори давлати акФӣ алкФот ме монад

به کار دولت اکفی الکفات می‌ماند

Туе ки абри зи таъсии фатҳи боби кафат

تویی که ابر ز تاثیر فتح باب کفت

Тавонад ар ҳамаи об ҳаёт боронад

تواند ار همه آب حیات باراند

Ба сими номи накӯ май харӣ зиён накунӣ

به سیم نام نکو می‌خری زیان نکنی

Барин бимон ки зи мардуми ҳамин ҳаме монад

برین بمان که ز مردم همین همی‌ماند

Аннан ба аблақи айёми даҳ ки роиз ӯ

عنان به ابلق ایام ده که رایض او

Съодтист ки дар мавкиб ту ме ронад

سعادتیست که در موکب تو می‌راند

Ғубори мавкиби маймунат аз басити замин

غبار موکب میمونت از بسیط زمین

Сӯии муҳӣти фалак чун Аннан бипечанд

سوی محیط فلک چون عنان بپیچاند

зи баҳри такя ӯ гарна азм фасх кунад

ز بهر تکیهٔ او گرنه عزم فسخ کند

Сипеҳри гӯшаи маснади зи моҳи бФшонд

سپهر گوشهٔ مسند ز ماه بفشاند

Ту то мудаббири мулкии шикваи тадбират

تو تا مدبر ملکی شکوه تدبیرت

зи боми гетии тақдири бад ҳаме ронад

ز بام گیتی تقدیر بد همی راند

Ҷаҳон ба оби вафо рӯй аҳд ме шавед

جهان به آب وفا روی عهد می‌شوید

Фалак ба дасти зафари ҷаъд малик ме шанд

فلک به دست ظفر جعد ملک می‌شاند

Замонаи муҳраи тшўири бозчид чу дид

زمانه مهرهٔ تشویر بازچید چو دید

Ки фитна бо ту ҳаме бозад ва ҳаме монад

که فتنه با تو همی بازد و همی ماند

Ту дар замонаи басӣ аз замонаи афзӯнӣ

تو در زمانه بسی از زمانه افزونی

Агар замона надонад худоӣ ме донад

اگر زمانه نداند خدای می‌داند

Ҳамеша то ки зи таъсии чарху гиряи абр

همیشه تا که ز تاثیر چرخ و گریهٔ ابر

Даҳони ғунчаи гулро сабо биханданд

دهان غنچهٔ گل را صبا بخنداند

Лаби нишоти ту аз хандаи ҳеҷ баста мабод

لب نشاط تو از خنده هیچ بسته مباد

Ки хасмро ба сазои ханда ту гарӣанд

که خصم را به سزا خندهٔ تو گریاند