Ҳиндӯе каз мижгон кард марои лолаи қатор

هندویی کز مژگان کرد مرا لاله قطار

Сӯхт аз оташи ғами ҷони марои ҳндўўор

سوخت از آتش غم جان مرا هندووار

Лола рондан ба дам ва сӯхтани андари оташ

لاله راندن به دم و سوختن اندر آتش

Ҳиндӯони дасти ббрднди бад-ӣн ҳар ду нигор

هندوان دست ببردند بدین هر دو نگار

Ҳиндӯонаи ду амал пеш гирифт ӯ ёрб

هندوانه دو عمل پیش گرفت او یارب

Дорӣ аз ҳар ду амали ёри марои бархӯрдор

داری از هر دو عمل یار مرا برخوردار

Ҳиндӯонро чаҳ агар гарм ва тар омад ба мизоҷ

هندوان را چه اگر گرم و تر آمد به مزاج

Ишқашон дар дил аз он гармтар омад садбор

عشقشان در دل از آن گرمتر آمد صدبار

Ишқи ҳиндӯ ба ҳамаи ҳол буд сӯзон тар

عشق هندو به همه حال بود سوزان‌تر

Ки дар ангушт буд одати сӯзонеи нор

که در انگشت بود عادت سوزانی نار

Иттифоқи фалакӣ буду қазои азалӣ

اتفاق فلکی بود و قضای ازلی

Ишқро бар сари ман рафтаи якояки сару кор

عشق را بر سر من رفته یکایک سر و کار

Дидам аз панҷараи ҳуҷраи нхос ӯ ро

دیدم از پنجرهٔ حجرهٔ نخاس او را

ӯ ба кошонаи бад ва ман ба миёни бозор

او به کاشانه بد و من به میان بازار

Ҳам бар он гӯна ки аз панҷараи абр ба шаб

هم بر آن‌گونه که از پنجرهٔ ابر به شب

Рухи рухшанда ма бинад марди нзор

رخ رخشندهٔ مه بیند مرد نظار

Кашӣ ва чобукяш дидам ва бо худ гуфтам

کشی و چابکیش دیدم و با خود گفتم

Инат афсунгари ҳиндӯи насаби ҷодӯ сор

اینت افسونگر هندو نسب جادو سار

Ба фусуни байн ки бдонгўнаҳ мусаххар кардаст

به فسون بین که بدانگونه مسخر کردست

Ҳам ба болои худ аз анбар ва аз машки ду мор

هم به بالای خود از عنبر و از مشک دو مار

Онкии даллоли ду гесуии пар аз атр вайаст

آنکه دلال دو گیسوی پر از عطر ویست

Нест даллоли дарин мартаба ҳаст ӯ аттор

نیست دلال درین مرتبه هست او عطار

Занахаш чист яке гӯии булӯрӣн дар машк

زنخش چیست یکی گوی بلورین در مشک

Абрӯяш чист ду чавгон тлӣ карда нигор

ابرویش چیست دو چوگان طلی کرده نگار

Дмчаҳ чашм кадомасту дамованди кадом

دمچهٔ چشم کدامست و دماوند کدام

Ҳалқа зулф кадомаст ва кадомаст ттор

حلقهٔ زلف کدامست و کدامست تتار

Онкии он ҳур ки ӯро дили аҳрори биҳишт

آنکه آن حور که او را دل احرار بهشت

Вонкаҳи он бут ки варои ҷони азизони Фархор

وانکه آن بت که ورا جان عزیزان فرخار

Гӯи биё рӯй бибин инак вонгаҳ ба ду даст

گو بیا روی ببین اینک وانگه به دو دست

Зу нигаҳдор ба дилу дайни худ эй савмиъаи дор

زو نگهدار به دل و دین خود ای صومعه‌دار

Ман дар он сӯрат ӯ оҷизу ҳайрони монда

من در آن صورت او عاجز و حیران مانده

Дида дар ваии нигарону дил аз андешаи Фкор

دیده در وی نگران و دل از اندیشه فکار

Ҳиндӯона амалӣ кард вай ва ман ғофил

هندوانه عملی کرد وی و من غافل

Дилам аз синаи бароварда ва аз фарқи дамор

دلم از سینه برآورده و از فرق دمار

Ҷодуӣ кардани ҷодӯи бача осон бошад

جادویی کردن جادو بچه آسان باشد

Набӯд бти бачаро ашнаҳи дарёи душвор

نبود بط بچه را اشنهٔ دریا دشوار

Чун ба ногоҳ фурӯд омад аз он ҳуҷра ба шеб

چون به ناگاه فرود آمد از آن حجره به شیب

Ҳамчуи Кебекӣ ки хромндаҳ шавад аз кҳсор

همچو کبکی که خرامنده شود از کهسار

Пои ман хушки фурӯмондаи зи рафтору маро

پای من خشک فرومانده ز رفتار و مرا

Нест бар хушки замини пои ману гули стўор

نیست بر خشک زمین پای من و گل ستوار

Гуфтам эй рашк батон ишқи мубораки бодам

گفتم ای رشک بتان عشق مبارک بادم

Ки гирифтам ғами ишқи ту ба сад меҳри канор

که گرفتم غم عشق تو به صد مهر کنار

Ханда меомадашу баста ҳаме дошт ду лаб

خنده می‌آمدش و بسته همی داشت دو لب

Кончнон ханда набинӣ зи гули ҳеҷ баҳор

کانچنان خنده نبینی ز گل هیچ بهار

Гуфт агар зар будат ишқи мубораки бодат

گفت اگر زر بودت عشق مبارک بادت

Ки ба зар пой расад бар сари наҷми сайёр

که به زر پای رسد بر سر نجم سیار

Аз худованди марогар бихарии фардои шаб

از خداوند مرا گر بخری فردا شب

Брхўрӣ аз ман ва аз васли ман андӯҳи мадор

برخوری از من و از وصل من اندوه مدار

Гуфтам ар зар набӯд пас чаҳ буд тадбирам

گفتم ار زر نبود پس چه بود تدبیرم

Гуфт як бадараи зар фикр куну риши мхор

گفت یک بدرهٔ زر فکر کن و ریش مخار

Дилам аз ҷо бишуд ногуҳу бхрўшидм

دلم از جا بشد ناگه و بخروشیدم

Ҷомаи бдридму ашк аз мижгон кард нисор

جامه بدریدم و اشک از مژگان کرد نثار

Навҳаи зор ҳаме кардам ва мегуфтам вой

نوحهٔ زار همی کردم و می‌گفتم وای

Инат бесимӣ ва бо сим ҳаме ояд ёр

اینت بی‌سیمی و با سیم همی آید یار

Дилаш аз зорӣ ва аз навҳаи ман боз бсухт

دلش از زاری و از نوحهٔ من باز بسوخت

Ба навозиш бикшод он ду лаби шкрбор

به نوازش بگشاد آن دو لب شکربار

Гуфт мхрўши турои роҳи намоям ки чаҳ кун

گفت مخروش ترا راه نمایم که چه کن

Рӯ бар хоҷаи худ шеър бирав сим биор

رو بر خواجهٔ خود شعر برو سیم بیار

Хоҷаи одили олами халафи ҳотами тай

خواجهٔ عادل عالم خلف حاتم طی

Мътии даҳри ҷалоли алўзрои шамъи диёр

معطی دهر جلال‌الوزرا شمع دیار

Онкии осон ба кам аз ту Маслан дода буд

آنکه آسان به کم از تو مثلا داده بود

Даҳ ба аз ман ба яке роҳи туро на садбор

ده به از من به یکی راه ترا نه صدبار

На бисанҷад чиҳил аз ман ба ҷӯй дар чашмаш

نه بسنجد چهل از من به جوی در چشمش

На баҳои чу манӣ бугзарад аз чли динор

نه بهای چو منی بگذرد از چل دینار

Рӯ миндиш ки аз баҳри туами бхридӣ

رو میندیش که از بهر توام بخریدی

Ба мисли қимати ман гар бигузаштӣ зи ҳазор

به مثل قیمت من گر بگذشتی ز هزار

Гуфтам эй дӯст нкўроаҳ намӯдӣ ту вале

گفتم ای دوست نکوراه نمودی تو ولی

Бо худованди крои Зуҳра аз ин сони гуфтор

با خداوند کرا زهره از این سان گفتار

Гуфт лои ҳавлу лои қувваи алои биллоҳ

گفت لا حول و لا قوة الا بالله

Ин чаҳ гул буд ки бушковат майонаш пурхор

این چه گل بود که بشکفت میانش پرخار

ӯ чу баргашт ва хиромон шуд аз онҷои видоъ

او چو برگشت و خرامان شد از آنجای وداع

Ки наҳваст кунад аз чарх бар онҷои нисор

که نحوست کند از چرخ بر آنجای نثار

Дард бе симем оварад ба сӯии хона

درد بی‌سیمیم آورد به سوی خانه

Чу гунаҳи кории ҳошо ки барандаш сӯии дор

چو گنه کاری حاشا که برندش سوی دار

Дар бибастам бадви занҷири ҳам аз аввали шаб

در ببستم بدو زنجیر هم از اول شب

Пушт кардам сӯй дар рӯй ба сӯии девор

پشت کردم سوی در روی به سوی دیوار

Гуфтам имшаби бсзо бар сар бе симии хеш

گفتم امشب بسزا بر سر بی‌سیمی خویش

То гуҳи субҳи яке нола кунам зорозор

تا گه صبح یکی ناله کنم زارازار

Ашк ронадам ки ҳаме ғарқа шудӣ киштии Нӯҳ

اشک راندم که همی غرقه شدی کشتی نوح

Оҳ кардам ки ҳамеи хаймаи биФкндии нор

آه کردم که همی خیمه بیفکندی نار

Ҳар шарорӣ ки барандохт дил аз рӯй раҳе

هر شراری که برانداخت دل از روی رهی

Бар фалак дидам рахшон шудаи анҷуми кирдор

بر فلک دیدم رخشان شده انجم کردار

Ман дарин дмдмаҳи кор ки симурғи саҳар

من درین دمدمهٔ کار که سیمرغ سحر

Ба яке ҷӯии пар аз шер фурӯ зад минқор

به یکی جوی پر از شیر فرو زد منقار

Гармӣ ватарӣ он шер ҳамоно ки маро

گرمی و تری آن شیر همانا که مرا

Ба сӯии мағзи ҳамон лаҳза баровард бухор

به سوی مغز همان لحظه برآورد بخار

То задам чашм вале неъмати худро дидам

تا زدم چشم ولی نعمت خود را دیدم

Бар ниҳолӣ ба зар бар тарафи сафаи бор

بر نهالی به زر بر طرف صفهٔ بار

Гуфт эй анварии охир чаҳ фитодаст туро

گفت ای انوری آخر چه فتادست ترا

Ки фурӯи рафтаеу ғмздаҳ чун бутемор

که فرو رفته‌ای و غمزده چون بوتیمار

Пештар рафтам ва бо хоҷа ба якбор ба шарҳ

پیشتر رفتم و با خواجه به یکبار به شرح

Қиссаи ишқи канизак ҳама кардам такрор

قصهٔ عشق کنیزک همه کردم تکرار

Хуш бихандед ва маро гуфт сияҳи кор касе

خوش بخندید و مرا گفت سیه‌کار کسی

Гуфтам аз хоҷаи сияҳ ба набӯд ранг нигор

گفتم از خواجه سیه به نبود رنگ‌نگار

Ҳам дар он лаҳза бифармуд якеро ки бирав

هم در آن لحظه بفرمود یکی را که برو

Бихари ин бадара биор ва ба сногўӣ сипор

بخر این بدره بیار و به ثناگوی سپار

Рафт ва бихаред ва биоварад ва ба ман бандаи супурд

رفت و بخرید و بیاورد و به من بنده سپرد

Даст дилдор гирифтам шудам онгаҳ бедор

دست دلدار گرفتم شدم آنگه بیدار

На вале неъмати ман буд ва на маъшуқаи ман

نه ولی‌نعمت من بود و نه معشوقهٔ من

Рости ман бо тани худ хуфта чу бо саги шнғор

راست من با تن خود خفته چو با سگ شنغار

Вази ҳамаи нодарратар онкии атои хости ато

وز همه نادره‌تر آنکه عطا خواست عطا

То бар хоби гзорндаҳ гарав шуд дастор

تا بر خواب گزارنده گرو شد دستار

Виҳк эй чархи манам мондаи сиррии пари савдо

ویحک ای چرخ منم مانده سری پر سودا

Аз ҷаҳони ин сару савдо ба ман арзонии дор

از جهان این سر و سودا به من ارزانی دار

Даври идбори ту то чанд ба поёни орм

دور ادبار تو تا چند به پایان آرم

Даври иқбол агар ҳаст биор эй диёр

دور اقبال اگر هست بیار ای دیار

эй карӣмӣу ҳалимӣ ки зи насли одам

ای کریمی و حلیمی که ز نسل آدم

Караму ҳалами турои омада бе истиғфор

کرم و حلم ترا آمده بی‌استغفار

Аз карӣмӣ ва ҳалимӣаст ки май бниўшӣ

از کریمی و حلیمی است که می بنیوشی

Наъраи зоғу заған чун нағам мўсиқор

نعرهٔ زاغ و زغن چون نغم موسیقار

Гарчи аз қисса , дарозии бабради ширинӣ

گرچه از قصه، درازی ببرد شیرینی

Кӣ буд аз бар ҳафтод , турши алғнҷор

کی بود از بر هفتاد، ترش اَلغُنجار

Ҳама ба қадари ту ки кӯтоҳ нахоҳам кардан

همه به قدر تو که کوتاه نخواهم کردن

То бубинам ки диҳӣ то шаби қадарами дидор

تا ببینم که دهی تا شب قدرم دیدار

Нози банда ки кашад ҷуз ки худованди Карим

ناز بنده که کشد جز که خداوند کریم

Нози ҳисон ки кашад ҷуз ки расӯли мухтор

ناز حسان که کشد جز که رسول مختار

Ман баронам ки мдиҳ ту бихонам брхок

من برآنم که مدیح تو بخوانم برخاک

То шавад хок сияҳ кун Фикўни зари айёр

تا شود خاک سیه کن‌فیکون زر عیار

Вонгаҳе зар бидиҳам кор чу зар хуб кунам

وانگهی زر بدهم کار چو زر خوب کنم

Беш чун зар накунам дар талаби зари рухсор

بیش چون زر نکنم در طلب زر رخسار

Рост гӯям чу кафи роди гуҳарбор ту ҳаст

راست گویم چو کف راد گهربار تو هست

Миннати зар шудани хоки сиёҳам ба чикор

منت زر شدن خاک سیاهم به چکار

Офтоби фалаки орои ту бар ҷой буд

آفتاب فلک‌آرای تو بر جای بود

Ҷой бошад ки ҷаҳонро з чароғ ояд ор

جای باشد که جهان را ز چراغ آید عار

То ба наздики сару садри атиббои офоқ

تا به نزدیک سر و صدر اطبا آفاق

Ишқи беморӣ дил бошаду ошиқи бемор

عشق بیماری دل باشد و عاشق بیمار

Дили ман боди гирифтори чунин беморӣ

دل من باد گرفتار چنین بیماری

Ту худованд маро дошта ҳрдми тимор

تو خداوند مرا داشته هردم تیمار