Даии бомдоди ид ки бар садри рӯзгор

دی بامداد عید که بر صدر روزگار

Ҳар рӯзи иди бод ба таъйиди кирдигор

هر روز عید باد به تایید کردگار

Бар одат аз всоқ ба саҳро бурун шудам

بر عادت از وثاق به صحرا برون شدم

Бо як ду ошнои ҳам аз абноءи рӯзгор

با یک دو آشنا هم از ابناء روزگار

Дар сари хумори бода ва бар лаби нишот май

در سر خمار باده و بر لب نشاط می

Дар ҷони ҳавои соҳиб ва дар дили вафои ёр

در جان هوای صاحب و در دل وفای یار

Асбии чунонкии донеи зер аз миёнаи зер

اسبی چنانکه دانی زیر از میانه زیر

Вази коҳилӣ ки буд на скск на роҳвор

وز کاهلی که بود نه سکسک نه راهوار

Дар хуфту хези мондаи ҳамаи роҳи идгоҳ

در خفت و خیز مانده همه راه عیدگاه

Ман гоҳ зу пиёда ва гоҳе бирав савор

من گاه زو پیاده و گاهی برو سوار

На аз ғубори хостаҳ берун шудӣ ба зӯр

نه از غبار خاسته بیرون شدی به زور

На аз замини хастаи барангехтии ғубор

نه از زمین خسته برانگیختی غبار

Розӣ нашуд бидон ки пиёда шавам азу

راضی نشد بدان که پیاده شوم ازو

Аз фарти заъфи хост ки бар ман шавад савор

از فرط ضعف خواست که بر من شود سوار

Гуҳи таънае азин ки рикобаш дароз кун

گه طعنه‌ای ازین که رکابش دراز کن

Гуҳи базлае аз он ки анонаши фурӯгузор

گه بذله‌ای از آن که عنانش فروگذار

Ман волау хаҷал ба таҳайюри фурӯ шуда

من واله و خجل به تحیر فرو شده

Чашмии сӯии яминаму гӯшии сӯии ясор

چشمی سوی یمینم و گوشی سوی یسار

То таънае ки мидҳдми бози тиргӣ

تا طعنه‌ای که میدهدم باز طیرگی

То базлае ки мекунадам бози шармсор

تا بذله‌ای که می‌کندم باز شرمسار

Шогрдкӣ ки доштам аз паии ҳамеи давид

شاگردکی که داشتم از پی همی دوید

Гуфтам ки хайр ҳаст , маро гуфт боздор

گفتم که خیر هست، مرا گفت بازدار

Ту гарм карда асб ба назораи гоҳи ид

تو گرم کرده اسب به نظاره‌گاه عید

Иди ту дар всоқ нишаста дар интизор

عید تو در وثاق نشسته در انتظار

Идӣ чигуна идӣ чун тангҳо шукр

عیدی چگونه عیدی چون تنگها شکر

Чаҳ тангҳо шукр ки ба харворҳо нигор

چه تنگها شکر که به خروارها نگار

Гуфтам калиди ҳуҷра ба ман даҳ ту брншин

گفتم کلید حجره به من ده تو برنشین

Ин мурдаи регро ту ба оҳистагӣ биор

این مرده ریگ را تو به آهستگی بیار

Алқсаҳи бозгаштам ва рафтам ба хонаи зуд

القصه بازگشتم و رفتم به خانه زود

Дар боз кард ва боз бибаст аз пас устувор

در باز کرد و باز ببست از پس استوار

Бар одати гузашта ба наздик ӯ шудам

بر عادت گذشته به نزدیک او شدم

Оғӯш боз кард ки ҳин бӯсу ҳони канор

آغوش باز کرد که هین بوس و هان کنار

Дар ман назар накард чу гуфтам чаҳ карда ам

در من نظر نکرد چو گفتم چه کرده‌ام

Гуфт Эй надонамат ки чгўими ҳазор бор

گفت ای ندانمت که چگویم هزار بار

Имрӯзи рӯзи ид ва ту дар шаҳр тан зада

امروز روز عید و تو در شهر تن زده

Фардои турои чгўиди дастури шаҳриёр

فردا ترا چگوید دستور شهریار

Бади хидматӣ асос наҳодӣ ту нохалаф

بد خدمتی اساس نهادی تو ناخلف

Гардандагӣ ба пеша гирифтӣ ту нобакор

گردندگی به پیشه گرفتی تو نابکار

Гуфтам чгўимт ки дарин ҳақ ба дасти тест

گفتم چگویمت که درین حق به دست تست

эй ногузири ошиқу маъшӯқи ҳақи гузор

ای ناگزیر عاشق و معشوق حق‌گزار

Лекини зи шарми онкии дарин ҳафтаи бештар

لیکن ز شرم آنکه درین هفته بیشتر

Шаб дар шароб бӯдааму рӯз дар хумор

شب در شراب بوده‌ام و روز در خمار

Тартиби хидматӣ ки бибояд накарда ам

ترتیب خدمتی که بباید نکرده‌ام

Камтар барои таҳниятии биткии се чор

کمتر برای تهنیتی بیتکی سه چار

Гуфтои ?герат з гуфта худ қитъае даҳум

گفتا گرت ز گفتهٔ خود قطعه‌ای دهم

Монанди қатъҳои ту матбӯъу обдор

مانند قطعهای تو مطبوع و آبدار

Гуфтам ки ин нахусти худовандӣ ту нест

گفتم که این نخست خداوندی تو نیست

эй анваряти банда ва чун анварии ҳазор

ای انوریت بنده و چون انوری هزار

Пас гуфтамаш ки байтии даҳ бар вло бихон

پس گفتمش که بیتی ده بر ولا بخوان

То чист вазну қофия чун бардае ба кор

تا چیست وزن و قافیه چون برده‌ای به کار

Оғоз кард матлаъ ва овоз баркашид

آغاز کرد مطلع و آواز برکشید

Вонгоаҳ чаҳ ривоят чун дар шоҳвор

وانگاه چه روایت چون در شاهوار