Бадрӯди шаби дӯш ки чун моҳи баромад

بدرودِ شب دوش که چون ماه برآمد

Нохонданигорам з дар ҳуҷра даромад

ناخوانده نگارم ز در حجره درآمد

Зеру зибр аз ғояти мастӣ ва чу бинишаст

زیر و زبر از غایت مستی و چو بنشست

Маҷлиси ҳама аз валвалаи зер ва зибр омад

مجلس همه از ولوله زیر و زبر آمد

Нақалам ҳама шуд шукру бодом ки он бут

نقلم همه شد شکر و بادام که آن بت

Бо чашм чу бодому лаб чун шукр омад

با چشم چو بادام و لب چون شکر آمد

Зон қад чу шохи саман ва рӯй чу гулбарг

زان قد چو شاخ سمن و روی چو گلبرگ

Сад шохи нишотам чу даромад ба бар омад

صد شاخ نشاطم چو درآمد به بر آمد

Аз хиҷлати рӯйиш ба даҳони тираи фурушад

از خجلت رویش به دهان تیره فروشد

Ҳар моҳ ки дӯш аз уфуқи ҷоми баромад

هر ماه که دوش از افق جام برآمد

Будем ба ҳам дршдаҳ бо қомати мавзун

بودیم به هم درشده با قامت موزون

Ваон қомати мавзуни зи қиёмат бтар омад

وان قامت موزون ز قیامت بتر آمد

Мо бесару сомони зи харобӣу замона

ما بی‌سر و سامان ز خرابی و زمانه

Фарёд ҳаме кард ки шабатон ба сар омад

فریاد همی کرد که شبتان به سر آمد

Шаб рӯз шавад баъди насими саҳару дӯш

شب روز شود بعد نسیم سحر و دوش

Шуд рӯзи дилами шаб чу насим саҳар омад

شد روز دلم شب چو نسیم سحر آمد