Рухи хубат худоӣ ме донад

رخ خوبت خدای می‌داند

Ки агар дар ҷаҳон ба кас монад

که اگر در جهان به کس ماند

Моҳро бар бисоти хӯбии ту

ماه را بر بساط خوبی تو

Ақл бар ҳеҷ гӯша нанишонд

عقل بر هیچ گوشه ننشاند

Шуълаи офтобро бикашад

شعلهٔ آفتاب را بکشد

Ҳасанат ар остин барафшонад

حسنت ار آستین برافشاند

Дар ҷаҳони брнёиди об ба об

در جهان برنیاید آب به آب

Ишқат ар об бар ҷаҳон ронад

عشقت ار آب بر جهان راند

Гуфтамат ҷон ба бӯсае бустон

گفتمت جان به بوسه‌ای بستان

Гуфтӣ ар хасм бӯса бастанд

گفتی ار خصم بوسه بستاند

Бстдии ҷон ва бӯса ме надиҳӣ

بستدی جان و بوسه می‌ندهی

Ин ҳадисат бидон наме монад

این حدیثت بدان نمی‌ماند

Чун мизоҷи дилами ҳамеи доне

چون مزاج دلم همی دانی

Ки надонад шикебу натавонад

که نداند شکیب و نتواند

Бо хаёлат бигӯ нахоҳам дод

با خیالت بگو نخواهم داد

То ба гӯши дилам фурӯ хонд

تا به گوش دلم فرو خواند

Анварӣ бар бисот гетӣ кист

انوری بر بساط گیتی کیست

Ки на нобохта ҳаме монад

که نه ناباخته همی ماند